[वै] कुरुक्षेत्रं ततॊ दृष्ट्वा दत्त्वा दायांश च सात्वतः आश्रमं सुमहद दिव्यम अगमज जनमेजय ॥ 1 ॥
मधुकाम्र वनॊपेतं पलक्षन्यग्रॊध संकुलम चिरिबिल्वयुतं पुण्यं पनसार्जुन संकुलम ॥ 2 ॥
तं दृष्ट्वा यादव शरेष्ठः परवरं पुण्यलक्षणम पप्रच्छ तान ऋषीन सर्वान कस्याश्रमवरस तव अयम ॥ 3 ॥
ते तु सर्वे महात्मानम ऊचू राजन हलायुधम शृणु विस्तरतॊ राम यस्यायं पूर्वम आश्रमः ॥ 4 ॥
अत्र विष्णुः पुरा देवस तप्तवांस तप उत्तमम अत्रास्य विधिवद यज्ञाः सर्वे वृत्ताः सनातनाः ॥ 5 ॥
अत्रैव बराह्मणी सिद्धा कौमार बरह्मचारिणी यॊगयुक्ता दिवं याता तपःसिद्धा तपस्विनी ॥ 6 ॥
बभूव शरीमती राजञ शाण्डिल्यस्य महात्मनः सुता धृतव्रता साध्वी नियता बरह्मचारिणी ॥ 7 ॥
सा तु पराप्य परं यॊगं गता सवर्गम अनुत्तमम भुक्त्वाश्रमे ऽशवमेधस्य फलं फलवतां शुभा गता सवर्गं महाभागा पूजिता नियतात्मभिः ॥ 8 ॥
अभिगम्याश्रमं पुण्यं दृष्ट्वा च यदुपुंगवः ऋषींस तान अभिवाद्याथ पार्श्वे हिमवतॊ ऽचयुतः सकन्धावाराणि सर्वाणि निवर्त्यारुरुहे ऽचलम ॥ 9 ॥
नातिदूरं ततॊ गत्वा नगं तालध्वजॊ बली पुण्यं तीर्थवरं दृष्ट्वा विस्मयं परमं गतः ॥ 10 ॥
परभवं च सरस्वत्याः पलक्षप्रस्रवणं बलः संप्राप्तः कारपचनं तीर्थप्रवरम उत्तमम ॥ 11 ॥
हलायुधस तत्र चापि दत्त्वा दानं महाबलः आप्लुतः सलिले शीते तस्माच चापि जगाम ह आश्रमं परमप्रीतॊ मित्रस्य वरुणस्य च ॥ 12 ॥
इन्द्रॊ ऽगनिर अर्यमा चैव यत्र पराक परीतिम आप्नुवन तं देशं कारपचनाद यमुनायां जगाम ह ॥ 13 ॥
सनात्वा तत्रापि धर्मात्मा परां तुष्टिम अवाप्य च ऋषिभिश चैव सिद्धैश च सहितॊ वै महाबलः उपविष्टः कथाः शुभ्राः शुश्राव यदुपुंगवः ॥ 14 ॥
तथा तु तिष्ठतां तेषां नारदॊ भगवान ऋषिः आजगामाथ तं देशं यत्र रामॊ वयवस्त्थितः ॥ 15 ॥
जटामण्डलसंवीतः सवर्णचीरी महातपाः हेमदण्डधरॊ राजन कमण्डालु धरस तथा ॥ 16 ॥
कच्छपीं सुखशब्दां तां गृह्य वीणां मनॊरमाम नृत्ये गीते च कुशलॊ देव बराह्मण पूजितः ॥ 17 ॥
परकर्ता कलहानां च नित्यं च कलहप्रियः तं देशम आगमद यत्र शरीमान रामॊ वयवस्थितः ॥ 18 ॥
परत्युत्थाय तु ते सर्वे पूजयित्वा यतव्रतम देवर्षिर पर्यपृच्छन्त यथावृत्तं कुरून परति ॥ 19 ॥
ततॊ ऽसयाकथयद राजन नारदः सर्वधर्मवित सर्वम एव यथावृत्तम अतीतं कुरु संक्षयम ॥ 20 ॥
ततॊ ऽबरवीद रौहिणेयॊ नारदं दीनया गिरा किम अवस्थ तु तत कषत्रं ये च तत्राभवन नृपाः ॥ 21 ॥
शरुतम एतन मया पूर्वं सर्वम एव तपॊधन विस्तर शरवणे जातं कौतूहलम अतीव मे ॥ 22 ॥
[नारद] पूर्वम एव हतॊ भीष्मॊ दरॊणः सिन्धुपतिस तथा हतॊ वैकर्तनः कर्णः पुत्राश चास्य महारथाः ॥ 23 ॥
भूरिश्रवा रौहिणेय मद्रराजश च वीर्यवान एते चान्ये च बहवस तत्र तत्र महाबलाः ॥ 24 ॥
परियान पराणान परित्यज्य परियार्थं कौरवस्य वै राजानॊ राजपुत्राश च समरेष्व अनिवर्तिनः ॥ 25 ॥
अहतांस तु महाबाहॊ शृणु मे तत्र माधव धार्तराष्ट्र बले शेषाः कृपॊ भॊजश च वीर्यवान अश्वत्थामा च विक्रान्तॊ भग्नसैन्या दिशॊ गताः ॥ 26 ॥
दुर्यॊधनॊ हते सैन्ये परद्रुतेषु कृपादिषु हरदं दवैपायनं नाम विवेश भृशदुःखितः ॥ 27 ॥
शयानं धार्तराष्ट्रं तु सतम्भिते सलिले तदा पाण्डवाः सह कृष्णेन वाग्भिर उग्राभिर आर्दयन ॥ 28 ॥
स तुद्यमानॊ बलवान वाग्भी राम समन्ततः उत्तितः पराग घरदाद वीरः परगृह्य महतीं गदाम ॥ 29 ॥
स चाप्य उपगतॊ युद्धं भीमेन सह सांप्रतम भविष्यति च तत सद्यस तयॊ राम सुदारुणम ॥ 30 ॥
यदि कौतूहलं ते ऽसति वरज माधव माचिरम पश्य युद्धं महाघॊरं शिष्ययॊर यदि मन्यसे ॥ 31 ॥
[वै] नारदस्य वचः शरुत्वा तान अब्भ्यर्च्य दविजर्षभान सर्वान विसर्जयाम आस ये तेनाभ्यागताः सह गम्यतां दवारकां चेति सॊ ऽनवशाद अनुयायिनः ॥ 32 ॥
सॊ ऽवतीर्याचलश्रेष्ठात परक्ष परस्वरणाच छुभात ततः परीतमना रामः शरुत्वा तीर्थफलं महत विप्राणां संनिधौ शलॊकम अगायद इदम अच्युतः ॥ 33 ॥
सरस्वती वाससमा कुतॊ रतिः; सरस्वती वाससमाः कुतॊ गुणाः सरस्वतीं पराप्य दिवं गता जनाः; सदा समरिष्यन्ति नदीं सरस्वतीम ॥ 34 ॥
सरस्वती सर्वनदीषु पुण्या; सरस्वती लॊकसुखावहा सदा सरस्वतीं पराप्य जनाः सुदुष्कृताः; सदा न शॊचन्ति परत्र चेह च ॥ 35 ॥
ततॊ मुहुर मुहुः परीत्या परेक्षमाणः सरस्वतीम हयैर युक्तं रथं शुभ्रम आतिष्ठत परंतपः ॥ 36 ॥
स शीघ्रगामिना तेन रथेन यदुपुंगवः दिदृक्षुर अभिसंप्राप्तः शिष्ययुद्धम उपस्थितम ॥ 37 ॥
शल्यपर्व · Shalya Parva
अध्याय 53
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 54