[धृ] सिन्धुराजे हते तात समरे सव्यसाचिना तथैव भूरिश्रवसि किम आसीद वॊ मनस तदा ॥ 1 ॥
दुर्यॊधनेन च दरॊणस तथॊक्तः कुरुसंसदि किम उक्तवान परं तस्मात तन ममाचक्ष्व संजय ॥ 2 ॥
[स] निष्टानकॊ महान आसीत सैन्यानां तव भारत सैन्धवं निहतं दृष्ट्वा भूरिश्रवसम एव च ॥ 3 ॥
मन्त्रितं तव पुत्रस्य ते सर्वम अवमेनिरे येन मन्त्रेण निहताः शतशः कषत्रियर्षभाः ॥ 4 ॥
दरॊणस तु तद वचः शरुत्वा पुत्रस्य तव दुर्मनाः मुहूर्तम इव तु धयात्वा भृशम आर्तॊ ऽभयभाषत ॥ 5 ॥
दुर्यॊधन किम एवं मां वाक्शरैर अभिकृन्तसि अजय्यं समरे नित्यं बरुवाणं सव्यसाचिनम ॥ 6 ॥
एतेनैवार्जुनं जञातुम अलं कौरव संयुगे यच छिखण्ड्य अवधीद भीष्मं पाल्यमानः किरीटिना ॥ 7 ॥
अवध्यं निहतं दृष्ट्वा संयुगे देव मानुषैः तदैवाज्ञासिषम अहं नेयम अस्तीति भारती ॥ 8 ॥
यं पुंसां तरिषु लॊकेषु सर्वशूरम अमंस्महि तस्मिन विनिहते शूरे किं शेषं पर्युपास्महे ॥ 9 ॥
यान सम तान गलहते तातः शकुनिः कुरुसंसदि अक्षान न ते ऽकषा निशिता बाणास ते शत्रुतापनाः ॥ 10 ॥
त एते घनन्ति नस तात विशिखा जय चॊदिताः यांस तदा खयाप्यमानांस तवं विदुरेण न बुध्यसे ॥ 11 ॥
तास ता विलपतश चापि विदुरस्य महात्मनः धीरस्य वाचॊ नाश्रौषीः कषेमाय वदतः शिवाः ॥ 12 ॥
तद इदं वर्तते घॊरम आगतं वैशसं महत तस्यावमानाद वाक्यस्य दुर्यॊधनकृते तव ॥ 13 ॥
यच च नः परेक्षमाणानां कृष्णाम आनाययः सभाम अनर्हतीं कुले जातां सर्वधर्मानुचारिणीम ॥ 14 ॥
तस्याधर्मस्य गान्धारे फलं पराप्तम इदं तवया नॊ चेत पापं परे लॊके तवम अर्च्छेथास ततॊ ऽधिकम ॥ 15 ॥
यच च तान पाण्डवान दयूते विषमेण विजित्य ह पराव्राजयस तदारण्ये रौरवाजिनवाससः ॥ 16 ॥
पुत्राणाम इव चैतेषां धर्मम आचरतां सदा दरुह्येत कॊ नु नरॊ लॊके मद अन्यॊ बराह्मण बरुवः ॥ 17 ॥
पाण्डवानाम अयं कॊपस तवया शकुनिना सह आहृतॊ धृतराष्ट्रस्य संमते कुरुसंसदि ॥ 18 ॥
दुःशासनेन संयुक्तः कर्णेन परिवर्धितः कषत्तुर वाक्यम अनादृत्य तवयाभ्यस्तः पुनः पुनः ॥ 19 ॥
यत तत सर्वे पराभूय पर्यवारयतार्जुनिम सिन्धुराजानम आश्रित्य स वॊ मध्ये कथं हतः ॥ 20 ॥
कथं तवयि च कर्णे च कृपे शल्ये च जीवति अश्वत्थाम्नि च कौरव्य निधनं सैन्धवॊ ऽगमत ॥ 21 ॥
यद वस तत सर्वराजानस तेजस तिग्मम उपासते सिन्धुराजं परित्रातुं स वॊ मध्ये कथं हतः ॥ 22 ॥
मय्य एव हि विशेषेण तथा दुर्यॊधन तवयि आशंसत परित्राणम अर्जुनात स महीपतिः ॥ 23 ॥
ततस तस्मिन परित्राणम अलब्धवति फल्गुनात न किं चिद अनुपश्यामि जीवितत्राणम आत्मनः ॥ 24 ॥
मज्जन्तम इव चात्मानं दृष्टद्युम्नस्य किल्बिषे पश्याम्य अहत्वा पाञ्चालान सह तेन शिखण्डिना ॥ 25 ॥
तन मा किम अभितप्यन्तं वाक्शरैर अभिकृन्तसि अशक्तः सिन्धुराजस्य भूत्वा तराणाय भारत ॥ 26 ॥
सौवर्णं सत्यसंधस्य धवजम अक्लिष्टकर्मणः अपश्यन युधि भीष्मस्य कथम आशंससे जयम ॥ 27 ॥
मध्ये महारथानां च यत्राहन्यत सैन्धवः हतॊ भूरिश्रवाश चैव किं शेषं तत्र मन्यसे ॥ 28 ॥
कृप एव च दुर्धर्षॊ यदि जीवति पार्थिव यॊ नागात सिन्धुराजस्य वर्त्म तं पूजयाम्य अहम ॥ 29 ॥
यच चापश्यं हतं भीष्मं पश्यतस ते ऽनुजस्य वै दुःशासनस्य कौरव्य कुर्वाणं कर्म दुष्करम अवध्यकल्पं संग्रामे देवैर अपि स वासवैः ॥ 30 ॥
न ते वसुंधरास्तीति तद अहं चिन्तये नृप इमानि पाण्डवानां च सृञ्जयानां च भारत अनीकान्य आद्रवन्ते मां सहितान्य अद्य मारिष ॥ 31 ॥
नाहत्वा सर्वपाञ्चालान कवचस्य विमॊक्षणम कर्तास्मि समरे कर्म धार्तराष्ट्र हितं तव ॥ 32 ॥
राजन बरूयाः सुतं मे तवम अश्वत्थामानम आहवे न सॊमकाः परमॊक्तव्या जीवितं परिरक्षता ॥ 33 ॥
यच च पित्रानुशिष्टॊ ऽसि तद वचः परिपालय आनृशंस्ये दमे सत्ये आर्जवे च सथिरॊ भव ॥ 34 ॥
धर्मार्थकामकुशलॊ धर्मार्थाव अप्य अपीडयन धर्मप्रधानः कार्याणि कुर्याश चेति पुनः पुनः ॥ 35 ॥
चक्षुर मनॊभ्यां संतॊष्या विप्राः सेव्याश च शक्तितः न चैषां विप्रियं कार्यं ते हि वह्नि शिखॊपमाः ॥ 36 ॥
एष तव अहम अनीकानि परविशाम्य अरिसूदन रणाय महते राजंस तवया वाक्शल्य पीडितः ॥ 37 ॥
तवं च दुर्यॊधन बलं यदि शक्नॊषि धारय रात्राव अपि हि यॊत्स्यन्ते संरब्धाः कुरुसृञ्जयाः ॥ 38 ॥
एवम उक्त्वा ततः परायाद दरॊणः पाण्डव सृञ्जयान मुष्णन कषत्रिय तेजांसि नक्षत्राणाम इवांशुमान ॥ 39 ॥
द्रोणपर्व · Drona Parva
अध्याय 126
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 127