धर्मDharmic Data

भीष्मपर्व · Bhishma Parva

अध्याय 115

  1. धृतराष्ट्र उवाच कथम आसंस तदा यॊधा हीना भीष्मेण संजय बलिना देवकल्पेन गुर्वर्थे बरह्मचारिणा ॥ 1 ॥

  2. तदैव निहतान मन्ये कुरून अन्यांश च पार्थिवान न पराहरद यदा भीष्मॊ घृणित्वाद दरुपदात्मजे ॥ 2 ॥

  3. ततॊ दुःखतरं मन्ये किम अन्यत परभविष्यति यद अद्य पितरं शरुत्वा निहतं मम दुर्मतेः ॥ 3 ॥

  4. अश्मसारमयं नूनं हृदयं मम संजय शरुत्वा विनिहतं भीष्मं शतधा यन न दीर्यते ॥ 4 ॥

  5. पुनः पुनर न मृष्यामि हतं देवव्रतं रणे न हतॊ जामदग्न्येन दिव्यैर अस्त्रैः सम यः पुरा ॥ 5 ॥

  6. यद अद्य निहतेनाजौ भीष्मेण जयम इच्छता चेष्टितं नरसिंहेन तन मे कथय संजय ॥ 6 ॥

  7. संजय उवाच सायाह्ने नयपतद भूमौ धार्तराष्ट्रान विषादयन पाञ्चालानां ददद धर्षं कुरुवृद्धः पितामहः ॥ 7 ॥

  8. स शेते शरतल्पस्थॊ मेदिनीम अस्पृशंस तदा भीष्मॊ रथात परपतितः परच्युतॊ धरणीतले ॥ 8 ॥

  9. हाहेति तुमुलः शब्दॊ भूतानां समपद्यत सीमावृक्षे निपतिते कुरूणां समितिक्षये ॥ 9 ॥

  10. उभयॊः सेनयॊ राजन कषत्रियान भयम आविशत भीष्मं शंतनवं दृष्ट्वा विशीर्णकवचध्वजम कुरवः पर्यवर्तन्त पाण्डवाश च विशां पते ॥ 10 ॥

  11. खं तमॊवृतम आसीच च नासीद भानुमतः परभा ररास पृथिवी चैव भीष्मे शांतनवे हते ॥ 11 ॥

  12. अयं बरह्मविदां शरेष्ठॊ अयं बरह्मविदां गतिः इत्य अभाषन्त भूतानि शयानं भरतर्षभम ॥ 12 ॥

  13. अयं पितरम आज्ञाय कामार्तं शंतनुं पुरा ऊर्ध्वरेतसम आत्मानं चकार पुरुषर्षभः ॥ 13 ॥

  14. इति सम शरतल्पस्थं भरतानाम अमध्यमम ऋषयः पर्यधावन्त सहिताः सिद्धचारणैः ॥ 14 ॥

  15. हते शांतनवे भीष्मे भरतानां पितामहे न किं चित परत्यपद्यन्त पुत्रास तव च भारत ॥ 15 ॥

  16. विवर्णवदनाश चासन गतश्रीकाश च भारत अतिष्ठन वरीडिताश चैव हरिया युक्ता हय अधॊमुखाः ॥ 16 ॥

  17. पाण्डवाश च जयं लब्ध्वा संग्रामशिरसि सथिताः सर्वे दध्मुर महाशङ्खान हेमजालपरिष्कृतान ॥ 17 ॥

  18. भृशं तूर्यनिनादेषु वाद्यमानेषु चानघ अपश्याम रणे राजन भीमसेनं महाबलम आक्रीडमानं कौन्तेयं हर्षेण महता युतम ॥ 18 ॥

  19. निहत्य समरे शत्रून महाबलसमन्वितान संमॊहश चापि तुमुलः कुरूणाम अभवत तदा ॥ 19 ॥

  20. कर्णदुर्यॊधनौ चापि निःश्वसेतां मुहुर मुहुः तथा निपतिते भीष्मे कौरवाणां धुरंधरे हाहाकारम अभूत सर्वं निर्मर्यादम अवर्तत ॥ 20 ॥

  21. दृष्ट्वा च पतितं भीष्मं पुत्रॊ दुःशासनस तव उत्तमं जवम आस्थाय दरॊणानीकं समाद्रवत ॥ 21 ॥

  22. भरात्रा परस्थापितॊ वीरः सवेनानीकेन दंशितः परययौ पुरुषव्याघ्रः सवसैन्यम अभिचॊदयन ॥ 22 ॥

  23. तम आयान्तम अभिप्रेक्ष्य कुरवः पर्यवारयन दुःशासनं महाराज किम अयं वक्ष्यतीति वै ॥ 23 ॥

  24. ततॊ दरॊणाय निहतं भीष्मम आचष्ट कौरवः दरॊणस तद अप्रियं शरुत्वा सहसा नयपतद रथात ॥ 24 ॥

  25. स संज्ञाम उपलभ्याथ भारद्वाजः परतापवान निवारयाम आस तदा सवान्य अनीकानि मारिष ॥ 25 ॥

  26. विनिवृत्तान कुरून दृष्ट्वा पाण्डवापि सवसैनिकान दूतैः शीघ्राश्वसंयुक्तैर अवहारम अकारयन ॥ 26 ॥

  27. विनिवृत्तेषु सैन्येषु पारम्पर्येण सर्वशः विमुक्तकवचाः सर्वे भीष्मम ईयुर नराधिपाः ॥ 27 ॥

  28. वयुपारम्य ततॊ युद्धाद यॊधाः शतसहस्रशः उपतस्थुर महात्मानं परजापतिम इवामराः ॥ 28 ॥

  29. ते तु भीष्मं समासाद्य शयानं भरतर्षभम अभिवाद्य वयतिष्ठन्त पाण्डवाः कुरुभिः सह ॥ 29 ॥

  30. अथ पाण्डून कुरूंश चैव परणिपत्याग्रतः सथितान अभ्यभाषत धर्मात्मा भीष्मः शांतनवस तदा ॥ 30 ॥

  31. सवागतं वॊ महाभागाः सवागतं वॊ महारथाः तुष्यामि दर्शनाच चाहं युष्माकम अमरॊपमाः ॥ 31 ॥

  32. अभिनन्द्य स तान एवं शिरसा लम्बताब्रवीत शिरॊ मे लम्बते ऽतयर्थम उपधानं परदीयताम ॥ 32 ॥

  33. ततॊ नृपाः समाजह्रुस तनूनि च मृदूनि च उपधानानि मुख्यानि नैच्छत तानि पितामहः ॥ 33 ॥

  34. अब्रवीच च नरव्याघ्रः परहसन्न इव तान नृपान नैतानि वीरशय्यासु युक्तरूपाणि पार्थिवाः ॥ 34 ॥

  35. ततॊ वीक्ष्य नरश्रेष्ठम अभ्यभाषत पाण्डवम धनंजयं दीर्घबाहुं सर्वलॊकमहारथम ॥ 35 ॥

  36. धनंजय महाबाहॊ शिरसॊ मे ऽसय लम्बतः दीयताम उपधानं वै यद युक्तम इह मन्यसे ॥ 36 ॥

  37. स संन्यस्य महच चापम अभिवाद्य पितामहम नेत्राभ्याम अश्रुपूर्णाभ्याम इदं वचनम अब्रवीत ॥ 37 ॥

  38. आज्ञापय कुरुश्रेष्ठ सर्वशस्त्रभृतां वर परेष्यॊ ऽहं तव दुर्धर्ष करियतां किं पितामह ॥ 38 ॥

  39. तम अब्रवीच छांतनवः शिरॊ मे तात लम्बते उपधानं कुरुश्रेष्ठ फल्गुनॊपनयस्व मे शयनस्यानुरूपं हि शीघ्रं वीर परयच्छ मे ॥ 39 ॥

  40. तवं हि पार्थ महाबाहॊ शरेष्ठः सर्वधनुष्मताम कषत्रधर्मस्य वेत्ता च बुद्धिसत्त्वगुणान्वितः ॥ 40 ॥

  41. फल्गुनस तु तथेत्य उक्त्वा वयवसायपुरॊजवः परगृह्यामन्त्र्य गाण्डीवं शरांश च नतपर्वणः ॥ 41 ॥

  42. अनुमान्य महात्मानं भरतानाम अमध्यमम तरिभिस तीक्ष्णैर महावेगैर उदगृह्णाच छिरः शरैः ॥ 42 ॥

  43. अभिप्राये तु विदिते धर्मात्मा सव्यसाचिना अतुष्यद भरतश्रेष्ठॊ भीष्मॊ धर्मार्थतत्त्ववित ॥ 43 ॥

  44. उपधानेन दत्तेन परत्यनन्दद धनंजयम कुन्तीपुत्रं युधां शरेष्ठं सुहृदां परीतिवर्धनम ॥ 44 ॥

  45. अनुरूपं शयानस्य पाण्डवॊपहितं तवया यद्य अन्यथा परवर्तेथाः शपेयं तवाम अहं रुषा ॥ 45 ॥

  46. एवम एतन महाबाहॊ धर्मेषु परिनिष्ठितम सवप्तव्यं कषत्रियेणाजौ शरतल्पगतेन वै ॥ 46 ॥

  47. एवम उक्त्वा तु बीभत्सुं सर्वांस तान अब्रवीद वचः राज्ञश च राजपुत्रांश च पाण्डवेनाभि संस्थितान ॥ 47 ॥

  48. शयेयम अस्यां शय्यायां यावद आवर्तनं रवेः ये तदा पारयिष्यन्ति ते मां दरक्ष्यन्ति वै नृपाः ॥ 48 ॥

  49. दिशं वैश्रवणाक्रान्तां यदा गन्ता दिवाकरः अर्चिष्मान परतपँल लॊकान रथेनॊत्तमतेजसा विमॊष्क्ये ऽहं तदा पराणान सुहृदः सुप्रियान अपि ॥ 49 ॥

  50. परिखा खन्यताम अत्र ममावसदने नृपाः उपासिष्ये विवस्वन्तम एवं शरशताचितः उपारमध्वं संग्रामाद वैराण्य उत्सृज्य पार्थिवाः ॥ 50 ॥

  51. उपातिष्ठन्न अथॊ वैद्याः शल्यॊद्धरणकॊविदाः सर्वॊपकरणैर युक्ताः कुशलास ते सुशिक्षिताः ॥ 51 ॥

  52. तान दृष्ट्वा जाह्नवीपुत्रः परॊवाच वचनं तदा दत्तदेया विसृज्यन्तां पूजयित्वा चिकित्सकाः ॥ 52 ॥

  53. एवंगते न हीदानीं वैद्यैः कार्यम इहास्ति मे कषत्रधर्मप्रशस्तां हि पराप्तॊ ऽसमि परमां गतिम ॥ 53 ॥

  54. नैष धर्मॊ महीपालाः शरतल्पगतस्य मे एतैर एव शरैश चाहं दग्धव्यॊ ऽनते नराधिपाः ॥ 54 ॥

  55. तच छरुत्वा वचनं तस्य पुत्रॊ दुर्यॊधनस तव वैद्यान विसर्जयाम आस पूजयित्वा यथार्हतः ॥ 55 ॥

  56. ततस ते विस्मयं जग्मुर नानाजनपदेश्वराः सथितिं धर्मे परां दृष्ट्वा भीष्मस्यामिततेजसः ॥ 56 ॥

  57. उपधानं ततॊ दत्त्वा पितुस तव जनेश्वर सहिताः पाण्डवाः सर्वे कुरवश च महारथाः ॥ 57 ॥

  58. उपगम्य महात्मानं शयानं शयने शुभे ते ऽभिवाद्य ततॊ भीष्मं कृत्वा चाभिप्रदक्षिणम ॥ 58 ॥

  59. विधाय रक्षां भीष्मस्य सर्व एव समन्ततः वीराः सवशिबिराण्य एव धयायन्तः परमातुराः निवेशायाभ्युपागच्छन सायाह्ने रुधिरॊक्षिताः ॥ 59 ॥

  60. निविष्टान पाण्डवांश चापि परीयमाणान महारथान भीष्मस्य पतनाद धृष्टान उपगम्य महारथान उवाच यादवः काले धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम ॥ 60 ॥

  61. दिष्ट्या जयसि कौरव्य दिष्ट्या भीष्मॊ निपातितः अवध्यॊ मानुषैर एष सत्यसंधॊ महारथः ॥ 61 ॥

  62. अथ वा दैवतैः पार्थ सर्वशस्त्रास्त्रपारगः तवां तु चक्षुर्हणं पराप्य दग्धॊ घॊरेण चक्षुषा ॥ 62 ॥

  63. एवम उक्तॊ धर्मराजः परत्युवाच जनार्दनम तव परसादाद विजयः करॊधात तव पराजयः तवं हि नः शरणं कृष्ण भक्तानाम अभयंकरः ॥ 63 ॥

  64. अनाश्चर्यॊ जयस तेषां येषां तवम असि केशव रष्किता समरे नित्यं नित्यं चापि हिते रतः सर्वथा तवां समासाद्य नाश्चर्यम इति मे मतिः ॥ 64 ॥

  65. एवम उक्तः परत्युवाच समयमानॊ जनार्दनः तवय्य एवैतद युक्तरूपं वचनं पार्थिवॊत्तम ॥ 65 ॥

Reach this point to mark the section finished.

Continue to अध्याय 116

Previous: अध्याय 114