[व] शल्यः शरुत्वा तु दूतानां सैन्येन महता वृतः अभ्ययात पाण्डवान राजन सह पुत्रैर महारथैः ॥ 1 ॥
तस्य सेनानिवेशॊ ऽभूद अध्यर्धम इव यॊजनम तथा हि बहुलां सेनां स बिभर्ति नरर्षभः ॥ 2 ॥
विचित्रकवचाः शूरा विचित्रध्वजकार्मुकाः विचित्राभरणाः सर्वे विचित्ररथवाहनाः ॥ 3 ॥
सवदेशवेषाभरणा वीराः शतसहस्रशः तस्य सेना परणेतारॊ बभूवुः कषत्रियर्षभाः ॥ 4 ॥
वयथयन्न इव भूतानि कम्पयन्न इव मेदिनीम शनैर विश्रामयन सेनां स ययौ येन पाण्डवः ॥ 5 ॥
ततॊ दुर्यॊधनः शरुत्वा महासेनं महारथम उपायान्तम अभिद्रुत्य सवयम आनर्च भारत ॥ 6 ॥
कारयाम आस पूजार्थं तस्य दुर्यॊधनः सभाः रमणीयेषु देशेषु रत्नचित्राः सवलंकृताः ॥ 7 ॥
स ताः सभाः समासाद्य पूज्यमानॊ यथामरः दुर्यॊधनस्य सचिवैर देशे देशे यथार्हतः आजगाम सभाम अन्यां देवावसथ वर्चसम ॥ 8 ॥
स तत्र विषयैर युक्तः कल्याणैर अतिमानुषैः मेने ऽभयधिकम आत्मानम अवमेने पुरंदरम ॥ 9 ॥
पप्रच्छ स ततः परेष्यान परहृष्टः कषत्रियर्षभः युधिष्ठिरस्य पुरुषाः के नु चक्रुः सभा इमाः आनीयन्तां सभा काराः परदेयार्हा हि मे मताः ॥ 10 ॥
गूढॊ दुर्यॊधनस तत्र दर्शयाम आस मातुलम तं दृष्ट्वा मद्रराजस तु जञात्वा यत्नं च तस्य तम परिष्वज्याब्रवीत परीत इष्टॊ ऽरथॊ गृह्यताम इति ॥ 11 ॥
सत्यवाग भव कल्याण वरॊ वै मम दीयताम सर्वसेना परणेता मे भवान भवितुम अर्हति ॥ 12 ॥
कृतम इत्य अब्रवीच छल्यः किम अन्यत करियताम इति कृतम इत्य एव गान्धारिः परत्युवाच पुनः पुनः ॥ 13 ॥
स तथा शल्यम आमन्त्र्य पुनर आयात सवकं पुरम शल्यॊ जगाम कौन्तेयान आख्यातुं कर्म तस्य तत ॥ 14 ॥
उपप्लव्यं स गत्वा तु सकन्धावारं परविश्य च पाण्डवान अथ तान सर्वाञ शल्यस तत्र ददर्श ह ॥ 15 ॥
समेत्य तु महाबाहुः शल्यः पाण्डुसुतैस तदा पाद्यम अर्घ्यं च गां चैव परत्यगृह्णाद यथाविधि ॥ 16 ॥
ततः कुशलपूर्वं स मद्रराजॊ ऽरिसूदनः परीत्या परमया युक्तः समाश्लिष्य युधिष्ठिरम ॥ 17 ॥
तथा भीमार्जुनौ हृष्टौ सवस्रीयौ च यमाव उभौ आसने चॊपविष्टस तु शल्यः पार्थम उवाच ह ॥ 18 ॥
कुशलं राजशार्दूल कच चित ते कुरुनन्दन अरण्यवासाद दिष्ट्यासि विमुक्तॊ जयतां वर ॥ 19 ॥
सुदुष्करं कृतं राजन निर्जने वसता वने भरातृभिः सह राजेन्द्र कृष्णया चानया सह ॥ 20 ॥
अज्ञातवासं घॊरं च वसता दुष्करं कृतम दुःखम एव कुतः सौख्यं राज्यभ्रष्टस्य भारत ॥ 21 ॥
दुःखस्यैतस्य महतॊ धार्तराष्ट्र कृतस्य वै अवाप्स्यसि सुखं राजन हत्वा शत्रून परंतप ॥ 22 ॥
विदितं ते महाराज लॊकतत्त्वं नराधिप तस्माल लॊभकृतं किं चित तव तात न विद्यते ॥ 23 ॥
ततॊ ऽसयाकथयद राजा दुयॊधन समागमम तच च शुश्रूषितं सर्वं वरदानं च भारत ॥ 24 ॥
सुकृतं ते कृतं राजन परहृष्टेनान्तरात्मना दुर्यॊधनस्य यद वीर तवया वाचा परतिश्रुतम एकं तव इच्छामि भद्रं ते करियमाणं महीपते ॥ 25 ॥
भवान इह महाराज वासुदेव समॊ युधि कर्णार्जुनाभ्यां संप्राप्ते दवैरथे राजसत्तम कर्णस्य भवता कार्यं सारथ्यं नात्र संशयः ॥ 26 ॥
तत्र पाल्यॊ ऽरजुनॊ राजन यदि मत्प्रियम इच्छसि तेजॊवधश च ते कार्यः सौतेर अस्मज जया वहः अकर्तव्यम अपि हय एतत कर्तुम अर्हसि मातुल ॥ 27 ॥
शृणु पाण्डव भद्रं ते यद बरवीषि दुरात्मनः तेजॊवधनिमित्तं मां सूतपुत्रस्य संयुगे ॥ 28 ॥
अहं तस्य भविष्यामि संग्रामे सारथिर धरुवम वासुदेवेन हि समं नित्यं मां स हि मन्यते ॥ 29 ॥
तस्याहं कुरुशार्दूल परतीपम अहितं वचः धरुवं संकथयिष्यामि यॊद्धुकामस्य संयुगे ॥ 30 ॥
यथा स हृतदर्पश च हृततेजाश च पाण्डव भविष्यति सुखं हन्तुं सत्यम एतद बरवीमि ते ॥ 31 ॥
एवम एतत करिष्यामि यथा तात तवम आत्थ माम यच चान्यद अपि शक्ष्यामि तत करिष्यामि ते परियम ॥ 32 ॥
यच च दुःखं तवया पराप्तं दयूते वै कृष्णया सह परुषाणि च वाक्यानि सूतपुत्र कृतानि वै ॥ 33 ॥
जटासुरात परिक्लेशः कीचकाच च महाद्युते दरौपद्याधिगतं सर्वं दमयन्त्या यथाशुभम ॥ 34 ॥
सर्वं दुःखम इदं वीर सुखॊदर्कं भविष्यति नात्र मन्युस तवया कार्यॊ विधिर हि बलवत्तरः ॥ 35 ॥
दुःखानि हि महात्मानः पराप्नुवन्ति युधिष्ठिर देवैर अपि हि दुःखानि पराप्तानि जगतीपते ॥ 36 ॥
इन्द्रेण शरूयते राजन सभार्येण महात्मना अनुभूतं महद दुःखं देवराजेन भारत ॥ 37 ॥
उद्योगपर्व · Udyoga Parva
अध्याय 8
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 9