[स] केशवस्य तु तद वाक्यं कर्णः शरुत्वा हितं शुभम अब्रवीद अभिसंपूज्य कृष्णं मधु निषूदनम जानन मां हिं महाबाहॊ संमॊहयितुम इच्छसि ॥ 1 ॥
यॊ ऽयं पृथिव्याः कार्त्स्न्येन विनाशः समुपस्थितः निमित्तं तत्र शकुनिर अहं दुःशासनस तथा दुर्यॊधनश च नृपतिर धृतराष्ट्र सुतॊ ऽभवत ॥ 2 ॥
असंशयम इदं कृष्ण महद युद्धम उपस्थितम पाण्डवानां कुरूणां च घॊरं रुधिरकर्दमम ॥ 3 ॥
राजानॊ राजपुत्राश च दुर्यॊधन वशानुगाः रणे शस्त्राग्निना दग्धाः पराप्स्यन्ति यमसादनम ॥ 4 ॥
सवप्ना हि बहवॊ घॊरा दृश्यन्ते मधुसूदन निमित्तानि च घॊराणि तथॊत्पाताः सुदारुणाः ॥ 5 ॥
पराजयं धार्तराष्ट्रे विजयं च युधिष्ठिरे शंसन्त इव वार्ष्णेय विविधा लॊमहर्षणाः ॥ 6 ॥
पराजापत्यं हि नक्षत्रं गरहस तीक्ष्णॊ महाद्युतिः शनैश्चरः पीडयति पीडयन पराणिनॊ ऽधिकम ॥ 7 ॥
कृत्वा चाङ्गारकॊ वक्रं जयेष्ठायां मधुसूदन अनुराधां परार्थयते मैत्रं संशमयन्न इव ॥ 8 ॥
नूनं मह भयं कृष्ण कुरूणां समुपस्थितम विशेषेण हि वार्ष्णेय चित्रां पीडयते गरहः ॥ 9 ॥
सॊमस्य लक्ष्म वयावृत्तं राहुर अर्कम उपेष्यति दिवश चॊल्काः पतन्त्य एताः सनिर्घाताः सकम्पनाः ॥ 10 ॥
निष्टनन्ति च मातङ्गा मुञ्चन्त्य अस्रूणि वाजिनः पानीयं यवसं चापि नाभिनन्दन्ति माधव ॥ 11 ॥
परादुर्भूतेषु चैतेषु भयम आहुर उपस्थितम निमित्तेषु महाबाहॊ दारुणं पराणिनाशनम ॥ 12 ॥
अल्पे भुक्ते पुरीषं च परभूतम इह दृश्यते वाजिनां वारणानां च मनुष्याणां च केशव ॥ 13 ॥
धार्तराष्ट्रस्य सैन्येषु सर्वेषु मधुसूदन पराभवस्य तल लिङ्गम इति पराहुर मनीषिणः ॥ 14 ॥
परहृष्टं वाहनं कृष्ण पाण्डवानां परचक्षते परदक्षिणा मृगाश चैव तत तेषां जयलक्षणम ॥ 15 ॥
अपसव्या मृगाः सर्वे धार्तराष्ट्रस्य केशव वाचश चाप्य अशरीरिण्यस तत्पराभव लक्षणम ॥ 16 ॥
मयूराः पुष्पशकुना हंसाः सारसचातकाः जीवं जीवक संघाश चाप्य अनुगच्छन्ति पाण्डवान ॥ 17 ॥
गृध्राः काका बडाः शयेना यातुधानाः शला वृकाः मक्षिकाणां च संघाता अनुगच्छन्ति कौरवान ॥ 18 ॥
धार्तराष्ट्रस्य सैन्येषु भेरीणां नास्ति निस्वनः अनाहताः पाण्डवानां नदन्ति पटहाः किल ॥ 19 ॥
उदपानाश च नर्दन्ति यथा गॊवृषभास तथा धार्तराष्ट्रस्य सैन्येषु तत्पराभव लक्षणम ॥ 20 ॥
मांसशॊणितवर्षं च वृष्टं देवेन माधव तथा गन्धर्वनगरं भानुमन्तम उपस्थितम सप्राकारं सपरिखं सवप्रं चारुतॊरणम ॥ 21 ॥
कृष्णश च परिघस तत्र भानुम आवृत्य तिष्ठति उदयास्तमये संध्ये वेदयानॊ महद भयम एका सृग वाशते घॊरं तत्पराभव लक्षणम ॥ 22 ॥
कृष्ण गरीवाश च शकुना कम्बमाना भयानकाः संध्याम अभिमुखा यान्ति तत्पराभव लक्षणम ॥ 23 ॥
बराह्मणान परथमं दवेष्टि गुरूंश च मधुसूदन भृत्यान भक्तिमतश चापि तत्पराभव लक्षणम ॥ 24 ॥
पूर्वा दिग लॊहिताकारा शस्त्रवर्णा च दक्षिणा आमपात्रप्रतीकाशा पश्चिमा मधुसूदन ॥ 25 ॥
परदीप्ताश च दिशः सर्वा धार्तराष्ट्रस्य माधव महद भयं वेदयन्ति तस्मिन्न उत्पातलक्षणे ॥ 26 ॥
सहस्रपादं परासादं सवप्नान्ते सम युधिष्ठिरः अधिरॊहन मया दृष्टः सह भरातृभिर अच्युत ॥ 27 ॥
शवेतॊष्णीषाश च दृश्यन्ते सर्वे ते शुक्लवाससः आसनानि च शुभ्राणि सर्वेषाम उपलक्षये ॥ 28 ॥
तव चापि मया कृष्ण सवप्नान्ते रुधिराविला आन्त्रेण पृथिवी दृष्टा परिक्षिप्ता जनार्दन ॥ 29 ॥
अस्थि संचयम आरूढश चामितौजा युधिष्ठिरः सुवर्णपात्र्यां संहृष्टॊ भुक्तवान घृतपायसम ॥ 30 ॥
युधिष्ठिरॊ मया दृष्टॊ गरसमानॊ वसुंधराम तवया दत्ताम इमां वयक्तं भॊक्ष्यते स वसुंधराम ॥ 31 ॥
उच्चं पर्वतम आरूढॊ भीमकर्मा वृकॊदरः गदापाणिर नरव्याघ्रॊ वीक्षन्न इव महीम इमाम ॥ 32 ॥
कषपयिष्यति नः सर्वान स सुव्यक्तं महारणे विदितं मे हृषीकेश यतॊ धर्मस ततॊ जयः ॥ 33 ॥
पाण्डुरं गमम आरूढॊ गाण्डीवी सधनंजयः तवया सार्धं हृषीकेश शरिया परमया जवलन ॥ 34 ॥
यूयं सर्वान वधिष्यध्वं तत्र मे नास्ति संशयः पार्थिवान समरे कृष्ण दुर्यॊधन पुरॊगमान ॥ 35 ॥
नकुलः सहदेवश च सात्यकिश च महारथः शुद्धकेयूर कण्ठत्राः शुक्लमाल्याम्बरावृताः ॥ 36 ॥
अधिरूढा नरव्याघ्रा नरवाहनम उत्तमम तरय एते महामात्राः पाण्डुरच छत्रवाससः ॥ 37 ॥
शवेतॊष्णीषाश च दृश्यन्ते तरय एव जनार्दन धार्तराष्ट्रस्य सैन्येषु तान्विजानीहि केशव ॥ 38 ॥
अश्वत्थामा कृपश चैव कृतवर्मा च सात्वतः रक्तॊष्णीषाश च दृश्यन्ते सर्वे माधव पार्थिवाः ॥ 39 ॥
उष्ट्रयुक्तं समारूढौ भीष्मद्रॊणौ जनार्दन मया सार्धं महाबाहॊ धार्तराष्ट्रेण चाभिभॊ ॥ 40 ॥
अगस्त्यशास्तां च दिशं परयाताः सम जनार्दन अचिरेणैव कालेन पराप्स्यामॊ यमसादनम ॥ 41 ॥
अहं चान्ये च राजानॊ यच च तत कषत्रमण्डलम गाण्डीवाग्निं परवेक्ष्याम इति मे नास्ति संशयः ॥ 42 ॥
उपस्थित विनाशेयं नूनम अद्य वसुंधरा तथा हि मे वचः कर्ण नॊपैति हृदयं तव ॥ 43 ॥
सर्वेषां तात भूतानां विनाशे समुपस्थिते अनयॊ नयसंकाशॊ हृदयान नापसर्पति ॥ 44 ॥
अपि तवा कृष्ण पश्याम जीवन्तॊ ऽसमान महारणात समुत्तीर्णा महाबाहॊ वीर कषयविनाशनात ॥ 45 ॥
अथ वा संगमः कृष्ण सवर्गे नॊ भविता धरुवम तत्रेदानीं समेष्यामः पुनः सार्धं तवयानघ ॥ 46 ॥
इत्य उक्त्वा माधवं कर्णः परिष्वज्य च पीडितम विसर्जितः केशवेन रथॊपस्थाद अवातरत ॥ 47 ॥
ततः सवरथम आस्थाय जाम्बूनदविभूषितम सहास्माभिर निववृते राध्येयॊ दीनमानसः ॥ 48 ॥
ततः शीघ्रतरं परायात केशवः सह सात्यकिः पुनर उच्चारयन वाणीं याहि याहीति सारथिम ॥ 49 ॥
उद्योगपर्व · Udyoga Parva
अध्याय 141
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 142