[वै] गते तस्मिन दविजश्रेष्ठे कस्मिंश चित कालपर्यये चिन्तयाम आस सा कन्या मन्त्रग्राम बलाबलम ॥ 1 ॥
अयं वै कीदृशस तेन मम दत्तॊ महात्मना मन्त्रग्रामॊ बलं तस्य जञास्ये नातिचिराद इव ॥ 2 ॥
एवं संचिन्तयन्ती सा ददर्शर्तुं यदृच्छया वरीडिता साभवद बाला कन्या भावे रजस्वला ॥ 3 ॥
अथॊद्यन्तं सहस्रांशुं पृथा दीप्तं ददर्श ह न ततर्प च रूपेण भानॊः संध्यागतस्य सा ॥ 4 ॥
तस्या दृष्टिर अभूद दिव्या सापश्यद दिव्यदर्शनम आमुक्तकवचं देवं कुण्डलाभ्यां विभूषितम ॥ 5 ॥
तस्याः कौतूहलं तव आसीन मन्त्रं परति नराधिप आह्वानम अकरॊत साथ तस्य देवस्य भामिनी ॥ 6 ॥
पराणान उपस्पृश्य तदा आजुहाव दिवाकरम आजगाम ततॊ राजंस तवरमाणॊ दिवाकरः ॥ 7 ॥
मधु पिङ्गॊ महाबाहुः कम्बुग्रीवॊ हसन्न इव अङ्गदी बद्धमुकुटॊ दिशः परज्वालयन्न इव ॥ 8 ॥
यॊगात कृत्वा दविथात्मानम आजगाम तताप च आबभाषे ततः कुन्तीं साम्ना परमवल्गुना ॥ 9 ॥
आगतॊ ऽसमि वशं भद्रे तव मन्त्रबलात कृतः किं करॊम्य अवशॊ राज्ञि बरूहि कर्ता तद अस्मि ते ॥ 10 ॥
[कुन्ती] गम्यतां भगवंस तत्र यतॊ ऽसि समुपागतः कौतूहलात समाहूतः परसीद भगवन्न इति ॥ 11 ॥
[सूर्य] गमिष्ये ऽहं यथा मां तवं बरवीषि तनुमध्यमे न तु देवं समाहूय नयाय्यं परेषयितुं वृथा ॥ 12 ॥
तवाभिसंधिः सुभगे सूर्यात पुत्रॊ भवेद इति वीर्येणाप्रतिमॊ लॊके कवची कुण्डलीति च ॥ 13 ॥
सा तवम आत्मप्रदानं वै कुरुष्व गजगामिनि उत्पत्स्यति हि पुत्रस ते यथा संकल्पम अङ्गने ॥ 14 ॥
अथ गच्छाम्य अहं भद्रे तवयासंगम्य सुस्मिते शप्स्यामि तवाम अहं करुद्धॊ बराह्मणं पितरं च ते ॥ 15 ॥
तवत्कृते तान परधक्ष्यामि सर्वान अपि न संशयः पितरं चैव ते मूढं यॊ न वेत्ति तवानयम ॥ 16 ॥
तस्य च बराह्मणस्याद्य यॊ ऽसौ मन्त्रम अदात तव शीलवृत्तम अविज्ञाय धास्यामि विनयं परम ॥ 17 ॥
एते हि विबुधाः सर्वे पुरंदर मुखा दिवि तवया परलब्धं पश्यन्ति समयन्त इव भामिनि ॥ 18 ॥
पश्य चैनान सुरगणान दिव्यं चक्षुर इदं हि ते पूर्वम एव मया दत्तं दृष्टवत्य असि येन माम ॥ 19 ॥
[वै] ततॊ ऽपश्यत तरिदशान राजपुत्री; सर्वान एव सवेषु धिष्ण्येषु खस्थान परभासन्तं भानुमन्तं महान्तं; यथादित्यं रॊचमानं तथैव ॥ 20 ॥
सा तान दृष्ट्वा वरीडमानेव बाला; सूर्यं देवी वचनं पराह भीता गच्छ तवं वै गॊपते सवं विमानं; कन्या भावाद दुःख एषॊपचारः ॥ 21 ॥
पिता माता गुरवश चैव ये ऽनये; देहस्यास्य परभवन्ति परदाने नाहं धर्मं लॊपयिष्यामि लॊके; सत्रीणां वृत्तं पूज्यते देहरक्षा ॥ 22 ॥
मया मन्त्रबलं जञातुम आहूतस तवं विभावसॊ बाल्याद बालेति कृत्वा तत कषन्तुम अर्हसि मे विभॊ ॥ 23 ॥
[सूर्य] बालेति तृत्वानुनयं तवाहं; ददानि नान्यानुनयं लभेत आत्मप्रदानं कुरु कुन्ति कन्ये; शान्तिस तवैवं हि भवेच च भीरु ॥ 24 ॥
न चापि युक्तं गन्तुं हि मया मिथ्या कृतेन वै गमिष्याम्य अनवद्याङ्गि लॊके समवहास्यताम सर्वेषां विबुधानां च वक्तव्यः सयाम अहं शुभे ॥ 25 ॥
सा तवं मया समागच्छ पुत्रं लप्स्यसि मादृशम विशिष्टा सर्वलॊकेषु भविष्यसि च भामिनि ॥ 26 ॥
वनपर्व · Vana Parva
अध्याय 290
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 291