[वै] ततॊ वनगताः पार्थाः सायाह्ने सह कृष्णया उपविष्टाः कथाश चक्रुर दुःखशॊकपरायणाः ॥ 1 ॥
परिया च दर्शनीया च पण्डिता च पतिव्रता ततः कृष्णा धर्मराजम इदं वचनम अब्रवीत ॥ 2 ॥
न नूनं तस्य पापस्य दुःखम अस्मासु किं चन विद्यते धार्तराष्ट्रस्य नृशंसस्य दुरात्मनः ॥ 3 ॥
यस तवां राजन मया सार्धम अजिनैः परतिवासितम भरातृभिश च तथा सर्वैर नाभ्यभाषत किं चन वनं परस्थाप्य दुष्टात्मा नान्वपत्यत दुर्मतिः ॥ 4 ॥
आयसं हृदयं नूनं तस्या दुष्कृतकर्मणः यस तवां धर्मपरं शरेष्ठं रूक्षाण्य अश्रावयत तदा ॥ 5 ॥
सुखॊचितम अदुःखार्हं दुरात्मा ससुहृद गणः ईदृशं दुःखम आनीय मॊदते पापपूरुषः ॥ 6 ॥
चतुर्णाम एव पापानाम अश्रुवै नापतत तदा तवयि भारत निष्क्रान्ते वनायाजिन वाससि ॥ 7 ॥
दुर्यॊधनस्य कर्णस्य शकुनेश च दुरात्मनः दुर्भ्रातुस तस्य चॊग्रस्य तथा दुःशासनस्य च ॥ 8 ॥
इतरेषां तु सर्वेषां कुरूणां कुरुसत्तम दुःखेनाभिपरीतानां नेत्रेभ्यः परापतज जलम ॥ 9 ॥
इदं च शयनं दृष्ट्वा यच चासीत ते पुरातनम शॊचामि तवां महाराज दुःखानर्हं सुखॊचितम ॥ 10 ॥
दान्तं यच च सभामध्ये आसनं रत्नभूषितम दृष्ट्वा कुश बृसीं चेमां शॊकॊ मां रुन्धयत्य अयम ॥ 11 ॥
यद अपश्यं सभायां तवां राजभिः परिवारितम तच च राजन्न अपश्यन्त्याः का शान्तिर हृदयस्य मे ॥ 12 ॥
या तवाहं चन्दनादिग्धम अपश्यं सूर्यवर्चसम सा तवां पङ्कमलादिग्धं दृष्ट्वा मुह्यामि भारत ॥ 13 ॥
या वै तवा कौशिकैर वस्त्रैः शुभ्रैर बहुधनैः पुरा दृष्टवत्य अस्मि राजेन्द्र सा तवां पश्यामि चीरिणम ॥ 14 ॥
यच च तद रुक्मपात्रीभिर बराह्मणेभ्यः सहस्रशः हरियते ते गृहाद अन्नं संस्कृतं सार्वकामिकम ॥ 15 ॥
यतीनाम अगृहाणां ते तथैव गृहमेधिनाम दीयते भॊजनं राजन्न अतीव गुणवत परभॊ तच च राजन्न अपश्यन्त्याः का शान्तिर हृदयस्य मे ॥ 16 ॥
यांस ते भरातॄन महाराज युवानॊ मृष्टकुण्डलाः अभॊजयन्त मृष्टान्नैः सूदाः परमसंस्कृतैः ॥ 17 ॥
सर्वांस तान अद्य पश्यामि वने वन्येन जीवतः अदुःखार्हान मनुष्येन्द्र नॊपशाम्यति मे मनः ॥ 18 ॥
भीमसेनम इमं चापि दुःखितं वनवासिनम धयायन्तं किं न मन्युस ते पराप्ते काले विवर्धते ॥ 19 ॥
भीमसेनं हि कर्माणि सवयं कुर्वाणम अच्युत सुखार्हं दुःखितं दृष्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धते ॥ 20 ॥
सत्कृतं विविदैर यानैर वस्त्रैर उच्चावचैस तथा तं ते वनगतं दृष्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धते ॥ 21 ॥
कुरून अपि हि यः सर्वान हन्तुम उत्सहते परभुः तवत्प्रसादं परतीक्षंस तु सहते ऽयं वृकॊदरः ॥ 22 ॥
यॊ ऽरजुनेनार्जुनस तुल्यॊ दविबाहुर बहु बाहुना शरातिसर्गे शीघ्रत्वात कालान्तकयमॊपमः ॥ 23 ॥
यस्य शस्त्रप्रतापेन परणताः सर्वपार्थिवाः यज्ञे तव महाराज बराह्मणान उपतस्थिरे ॥ 24 ॥
तम इमं पुरुषव्याघ्रं पूजितं देवदानवैः धयायन्तम अर्जुनं दृष्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धते ॥ 25 ॥
दृष्ट्वा वनगतं पार्थम अदुःखार्हं सुखॊचितम न च ते वर्धते मन्युस तेन मुह्यामि भारत ॥ 26 ॥
यॊ देवांश च मनुष्यांश च सर्पांश चैकरथॊ ऽजयत तं ते वनगतं दृष्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धते ॥ 27 ॥
यॊ यानैर अद्भुताकारैर हयैर नागैश च संवृतः परसह्य वित्तान्य आदत्त पार्थिवेभ्यः परंतपः ॥ 28 ॥
कषिपत्य एकेन वेगेन पञ्चबाणशतानि यः तं ते वनगतं दृष्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धते ॥ 29 ॥
शयामं बृहन्तं तरुणं चर्मिणाम उत्तमं रणे नकुलं ते वने दृष्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धते ॥ 30 ॥
दर्शनीयं च शूरं च माद्रीपुत्रं युधिष्ठिर सहदेवं वने दृष्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धते ॥ 31 ॥
दरुपदस्य कुले जातां सनुषां पाण्डॊर महात्मनः मां ते वनगतां दृष्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धते ॥ 32 ॥
नूनं च तव नैवास्ति मन्युर भरतसत्तम यत ते भरातॄंश च मां चैव दृष्ट्वा न वयथते मनः ॥ 33 ॥
न निर्मन्युः कषत्रियॊ ऽसति लॊके निर्वचनं समृतम तद अद्य तवयि पश्यामि कषत्रिये विपरीतवत ॥ 34 ॥
यॊ न दर्शयते तेजः कषत्रियः काल आगते सर्वभूतानि तं पार्थ सदा परिभवन्त्य उत ॥ 35 ॥
तत तवया न कषमा कार्या शत्रून परति कथं चन तेजसैव हि ते शक्या निहन्तुं नात्र संशयः ॥ 36 ॥
तथैव यः कषमा काले कषत्रियॊ नॊपशाम्यति अप्रियः सर्वभूतानां सॊ ऽमुत्रेह च नश्यति ॥ 37 ॥
वनपर्व · Vana Parva
अध्याय 28
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 29