धर्मDharmic Data

वनपर्व · Vana Parva

अध्याय 239

  1. [वै] परायॊपविष्टं राजानं दुर्यॊधनम अमर्षणम उवाच सान्त्वयन राजञ शकुनिः सौबलस तदा ॥ 1 ॥

  2. सम्यग उक्तं हि कर्णेन तच छरुतं कौरव तवया मयाहृतां शरियं सफीतां मॊहात समपहाय किम तवम अबुद्ध्या नृप वरप्राणान उत्स्रष्टुम इच्छसि ॥ 2 ॥

  3. अद्य चाप्य अवगच्छामि न वृद्धाः सेवितास तवया यः समुत्पतितं हर्षं दैन्यं वा न नियच्छति स नश्यति शरियं पराप्य पात्रम आमम इवाम्भसि ॥ 3 ॥

  4. अतिभीरुम अतिक्लीबं दीर्घसूत्रं परमादिनम वयसनाद विषयाक्रान्तं न भजन्ति नृपं शरियः ॥ 4 ॥

  5. सत्कृतस्य हि ते शॊकॊ विपरीते कथं भवेत मा कृतं शॊभनं पार्थैः शॊकम आलम्ब्य नाशय ॥ 5 ॥

  6. यत्र हर्षस तवया कार्यः सत्कर्तव्याश च पाण्डवाः तत्र शॊचसि राजेन्द्र विपरीतम इदं तव ॥ 6 ॥

  7. परसीद मा तयजात्मानं तुष्टश च सुकृतं समर परयच्छ राज्यं पार्थानां यशॊधर्मम अवाप्नुहि ॥ 7 ॥

  8. करियाम एतां समाज्ञाय कृतघ्नॊ न भविष्यसि सौभ्रात्रं पाण्डवैः कृत्वा समवस्थाप्य चैव तान पित्र्यं राज्यं परयच्छैषां ततः सुखम अवाप्नुहि ॥ 8 ॥

  9. शकुनेस तु वचॊ शरुत्वा दुःशासनम अवेक्ष्य च पादयॊः पतितं वीरं विक्लवं भरातृसौहृदात ॥ 9 ॥

  10. बाहुभ्यां साधुजाताभ्यां दुःशासनम अरिंदमम उत्थाप्य संपरिष्वज्य परीत्याजिघ्रत मूर्धनि ॥ 10 ॥

  11. कर्ण सौबलयॊश चापि संस्मृत्य वचनान्य असौ निर्वेदं परमं गत्वा राजा दुर्यॊधनस तदा वरीडयाभिपरीतात्मा नैराश्यम अगमत परम ॥ 11 ॥

  12. सुहृदां चैव तच छरुत्वा समन्युर इदम अब्रवीत न धर्मधनसौख्येन नैश्वर्येण न चाज्ञया नैव भॊगैश च मे कार्यं मा विहन्यत गच्छत ॥ 12 ॥

  13. निश्चितेयं मम मतिः सथिता परायॊपवेशने गच्छध्वं नगरं सर्वे पूज्याश च गुरवॊ मम ॥ 13 ॥

  14. त एवम उक्ताः परत्यूचू राजानम अरिमर्दनम या गतिस तव राजेन्द्र सास्माकम अपि भारत कथं वा संप्रवेक्ष्यामस तवद्विहीनाः पुरं वयम ॥ 14 ॥

  15. ससुहृद्भिर अमात्यैश च भरातृभिः सवजनेन च बहुप्रकारम अप्य उक्तॊ निश्चयान न वयचाल्यत ॥ 15 ॥

  16. दर्भप्रस्तरम आस्तीर्य निश्चयाद धृतराष्टजः संस्पृश्यापॊ शुचिर भूत्वा भूतलं समुपाश्रितः ॥ 16 ॥

  17. कुशचीराम्बर धरः परं नियमम आस्थितः वाग्यतॊ राजशार्दूलः सस्वर्गगतिकाङ्क्षया मनसॊपचितिं कृत्वा निरस्य च बहिष्क्रियाः ॥ 17 ॥

  18. अथ तं निश्चयं तस्य बुद्ध्वा दैतेय दानवाः पातालवासिनॊ रौद्राः पूर्वं देवैर विनिर्जिताः ॥ 18 ॥

  19. ते सवपक्ष कषयं तं तु जञात्वा दुर्यॊधनस्य वै आह्वानाय तदा चक्रुः कर्म वैतान संभवम ॥ 19 ॥

  20. बृहस्पत्युशनॊक्तैश च मन्त्रैर मन्त्रविशारदाः अथर्ववेद परॊक्तैश च याश चॊपनिषदि करियाः मन्त्रजप्य समायुक्तास तास तदा समवर्तयन ॥ 20 ॥

  21. जुह्वत्य अग्नौ हविः कषीरं मन्त्रवत सुसमाहिताः बराह्मणा वेदवेदाङ्गपारगाः सुदृढ वरताः ॥ 21 ॥

  22. कर्मसिद्धौ तदा तत्र जृम्भमाणा महाद्भुता कृत्या समुत्थिता राजन किं करॊमीति चाब्रवीत ॥ 22 ॥

  23. आहुर दैत्याश चतां तत्र सुप्रीतेनान्तरात्मना परायॊपविष्टं राजानं धार्तराष्ट्रम इहानय ॥ 23 ॥

  24. तथेति च परतिश्रुत्य सा कृत्या परययौ तदा निमेषाद अगमच चापि यत्र राजा सुयॊधनः ॥ 24 ॥

  25. समादाय च राजानं परविवेश रसातलम दानवानां मुहूर्ताच च तम आनीतं नयवेदयत ॥ 25 ॥

  26. तम आनीतं नृपं दृष्ट्वा रात्रौ संहत्य दानवाः परहृष्टमनसः सर्वे किं चिद उत्फुल्ललॊचनाः साभिमानम इदं वाक्यं दुर्यॊधनम अथाब्रुवन ॥ 26 ॥

Reach this point to mark the section finished.

Continue to अध्याय 240

Previous: अध्याय 238