धर्मDharmic Data

वनपर्व · Vana Parva

अध्याय 219

  1. [मार्क] शरिया जुष्टं महासेहं देव सेनापतिं कृतम सप्तर्षिपत्न्यः षड देव्यस तत सकाशम अथागमन ॥ 1 ॥

  2. ऋषिभिः संप्ररित्यक्ता धर्मयुक्ता महाव्रताः दरुतम आगम्य चॊचुस ता देव सेनापतिं परभुम ॥ 2 ॥

  3. वयं पुत्र परित्यक्ता भर्तृभिर देव संमितैः अकारणाद रुषा तात पुण्यस्थानात परिच्युताः ॥ 3 ॥

  4. अस्माभिः किल जातस तवम इति केनाप्य उदाहृतम असत्यम एतत संश्रुत्य तस्मान नस तरातुम अर्हसि ॥ 4 ॥

  5. अक्षयश च भवेत सवर्गस तवत्प्रसादाद धि नः परभॊ तवां पुत्रं चाप्य अभीप्सामः कृत्वैतद अनृणॊ भव ॥ 5 ॥

  6. [सकन्द] मातरॊ हि भवत्यॊ मे सुतॊ वॊ ऽहम अनिन्दिताः यच चाभीप्सथ तत सर्वं संभविष्यति वस तथा ॥ 6 ॥

  7. [आर्कण्डेय] एवम उक्ते ततः शक्रं किं कार्यम इति सॊ ऽबरवीत उक्तः सकन्देन बरूहीति सॊ ऽबरवीद वासवस ततः ॥ 7 ॥

  8. अभिजित सपर्धमाना तु रॊहिण्या कन्यसी सवसा इच्छन्ती जयेष्ठतां देवी तपस तप्तुं वनं गता ॥ 8 ॥

  9. तत्र मूढॊ ऽसमि भद्रं ते नक्षत्रं गगनाच चयुतम कालं तव इमं परं सकन्द बरह्मणा सह चिन्तय ॥ 9 ॥

  10. धनिष्ठादिस तदा कालॊ बरह्मणा परिनिर्मितः रॊहिण्याद्यॊ ऽभवत पूर्वम एवं संख्या समाभवत ॥ 10 ॥

  11. एवम उक्ते तु शक्रेण तरिविदं कृत्तिका गताः नक्षत्रं शकटाकारं भाति तद वह्नि दैवतम ॥ 11 ॥

  12. विनता चाब्रवीत सकन्दं मम तवं पिण्डदः सुतः इच्छामि नित्यम एवाहं तवया पुत्र सहासितुम ॥ 12 ॥

  13. [सकन्द] एवम अस्तु नमस ते ऽसतु पुत्रस्नेहात परशाधि माम सनुषया पूज्यमाना वै देवि वत्स्यसि नित्यदा ॥ 13 ॥

  14. [मार्क] अथ मातृगणः सर्वः सकन्दं वचनम अब्रवीत वयं सर्वस्य लॊकस्य मातरः कविभिः सतुताः इच्छामॊ मातरस तुभ्यं भवितुं पूजयस्व नः ॥ 14 ॥

  15. [सकन्द] मातरस तु भवत्यॊ मे भवतीनाम अहं सुतः उच्यतां यन मया कार्यं भवतीनाम अथेप्सितम ॥ 15 ॥

  16. [मातरस] यास तु ता मातरः पूर्वं लॊकस्यास्य परकल्पिताः अस्माकं तद भवेत सथानं तासां चैव न तद भवेत ॥ 16 ॥

  17. भवेम पूज्या लॊकस्य न ताः पूज्याः सुरर्षभ परजास्माकं हृतास ताभिस तवत्कृते ताः परयच्छ नः ॥ 17 ॥

  18. [सकन्द] दत्ताः परजा न ताः शक्या भवतीभिर निषेवितुम अन्यां वः कां परयच्छामि परजां यां मनसेच्छथ ॥ 18 ॥

  19. [मातरस] इच्छाम तासां मातॄणां परजा भॊक्तुं परयच्छ नः तवया सह पृथग भूता ये च तासाम अथेश्वराः ॥ 19 ॥

  20. [सकन्द] परजा वॊ दद्मि कष्टं तु भवतीभिर उदाहृतम परिरक्षत भद्रं वः परजाः साधु नमस्कृताः ॥ 20 ॥

  21. परिरक्षाम भद्रं ते परजाः सकन्द यथेच्छसि तवया नॊ रॊचते सकन्द सह वासश चिरं परभॊ ॥ 21 ॥

  22. [सकन्द] यावत षॊडशवर्षाणि भवन्ति तरुणाः परजाः परबाधत मनुष्याणां तावद रूपैः पृथग्विधैः ॥ 22 ॥

  23. अहं च वः परदास्यामि रौद्रम आत्मानम अव्ययम परमं तेन सहिता सुखं वत्स्यथ पूजिताः ॥ 23 ॥

  24. [मार्क] ततः शरीरात सकन्दस्य पुरुषः काञ्चनप्रभः भॊक्तुं परजाः स मर्त्यानां निष्पपात महाबलः ॥ 24 ॥

  25. अपतत स तदा भूमौ विसंज्ञॊ ऽथ कषुधान्वितः सकन्देन सॊ ऽभयनुज्ञातॊ रौद्ररूपॊ ऽभवद गरहः सकन्दापस्मारम इत्य आहुर गरहं तं दविजसत्तमाः ॥ 25 ॥

  26. विनता तु महारौद्रा कथ्यते शकुनिग्रहः पूतनां राक्षसीं पराहुस तं विद्यात पूतना गरहम ॥ 26 ॥

  27. कष्टा दारुणरूपेण घॊररूपा निशाचरी पिशाची दारुणाकारा कथ्यते शीतपूतना गर्भान सा मानुषीणां तु हरते घॊरदर्शना ॥ 27 ॥

  28. अदितिं रेवतीं पराहुर गरहस तस्यास तु रैवतः सॊ ऽपि बालाञ शिशून घॊरॊ बाधते वै महाग्रहः ॥ 28 ॥

  29. दैत्यानां या दितिर माता ताम आहुर मुखमण्डिकाम अत्यर्थं शिशुमांसेन संप्रहृष्टा दुरासदा ॥ 29 ॥

  30. कुमाराश च कुमार्यश च ये परॊक्ताः सकन्द संभवाः ते ऽपि गर्भभुजः सर्वे कौरव्य सुमहाग्रहाः ॥ 30 ॥

  31. तासाम एव कुमारीणां पतयस ते परकीर्तिताः अज्ञायमाना हृज्णन्ति बालकान रौद्रकर्मिणः ॥ 31 ॥

  32. गवां माता तु या पराज्ञैः कथ्यते सुरभिर नृप शकुनिस ताम अथारुह्य सह भुङ्क्ते शिशून भुवि ॥ 32 ॥

  33. सरमा नाम या माता शुनां देवी जनाधिप सापि गर्भान समादत्ते मानुषीणां सदैव हि ॥ 33 ॥

  34. पादपानां चया माता करञ्ज निलया हि सा करञ्जे तां नमस्यन्ति तस्मात पुत्रार्थिनॊ नराः ॥ 34 ॥

  35. इमे तव अष्टादशान्ये वै गरहा मांसमधु परियाः दविपञ्चरात्रं तिष्ठन्ति सततं सूतिका गृहे ॥ 35 ॥

  36. कद्रूः सूक्ष्मवपुर भूत्वा गर्भिणीं परविशेद यदा भुङ्क्ते सा तत्र तं गर्भं सा तु नागं परसूयते ॥ 36 ॥

  37. गन्धर्वाणां तु या माता सा गर्भं गृह्य गच्छति ततॊ विलीन गर्भा सा मानुषी भुवि दृश्यते ॥ 37 ॥

  38. या जनित्री तव अप्सरसां गर्भम आस्ते परगृह्य सा उपविष्टं ततॊ गर्भं कथयन्ति मनीषिणः ॥ 38 ॥

  39. लॊहितस्यॊदधेः कन्या धात्री सकन्दस्य सा समृता लॊहितायनिर इत्य एवं कदम्बे सा हि पूज्यते ॥ 39 ॥

  40. पुरुषेषु यथा रुद्रस तथार्या परमदास्व अपि आर्या माता कुमारस्य पृथक कामार्थम इज्यते ॥ 40 ॥

  41. एवम एते कुमाराणां मया परॊक्ता महाग्रहाः यावत षॊडशवर्षाणि अशिवास ते शिवास ततः ॥ 41 ॥

  42. ये च मातृगणाः परॊक्ताः पुरुषाश चैव ये गरहाः सर्वे सकन्दग्रहा नाम जञेया नित्यं शरीरिभिः ॥ 42 ॥

  43. तेषां परशमनं कार्यं सनानं धूपम अथाञ्जनम बलिकर्मॊपहारश च सकन्दस्येज्या विशेषतः ॥ 43 ॥

  44. एवम एते ऽरचिताः सर्वे परयच्छन्ति शुभं नृणाम आयुर वीर्यं च राजेन्द्र सम्यक पूजा नमस्कृताः ॥ 44 ॥

  45. ऊर्ध्वं तु षॊडशाद वर्षाद ये भवन्ति गरहा नृणाम तान अहं संप्रवक्ष्यामि नमस्कृत्य महेश्वरम ॥ 45 ॥

  46. यः पश्यति नरॊ देवाड जाग्रद वा शयितॊ ऽपि वा उन्माद्यति स तु कषिप्रं तं तु देव गरहं विदुः ॥ 46 ॥

  47. आसीनश च शयानश च यः पश्यति नरः पितॄन उन्माद्यति स तु कषिप्रं स जञेयस तु पितृग्रहः ॥ 47 ॥

  48. अवमन्यति यः सिद्धान करुद्धाश चापि शपन्ति यम उन्माद्यति स तु कषिप्रं जञेयः सिद्धग्रहस तु सः ॥ 48 ॥

  49. उपाघ्राति च यॊ गन्धान रसांश चापि पृथग्विधान उन्माद्यति स तु कषिप्रं स जञेयॊ राक्षसॊ गरहः ॥ 49 ॥

  50. गन्धर्वाश चापि यं दिव्याः संस्पृशन्ति नरं भुवि उन्माद्यति स तु कषिप्रं गरहॊ गान्धर्व एव सः ॥ 50 ॥

  51. आविशन्ति च यं यक्षाः पुरुषं कालपर्यये उन्माद्यति स तु कषिप्रं जञेयॊ यक्षग्रहस तु सः ॥ 51 ॥

  52. अधिरॊहन्ति यं नित्यं पिशाचाः पुरुषं कव चित उन्माद्यति स तु कषिप्रं पैशाचं तं गरहं विदुः ॥ 52 ॥

  53. यस्य दॊषैः परकुपितं चित्तं मुह्यति देहिनः उन्माद्यति स तु कषिप्रं साधनं तस्य शास्त्रतः ॥ 53 ॥

  54. वैक्लव्याच च भयाच चैव गॊराणां चापि दर्शनात उन्माद्यति स तु कषिप्रं सत्त्वं तस्य तु साधनम ॥ 54 ॥

  55. कश चित करीडितु कामॊ वै भॊक्तुकामस तथापरः अभिकामस तथैवान्य इत्य एष तरिविधॊ गरहः ॥ 55 ॥

  56. यावत सप्तति वर्षाणि भवन्त्य एते गरहा नृणाम अतः परं देहिनां तु गरहतुल्यॊ भवेज जवरः ॥ 56 ॥

  57. अप्रकीर्णेन्द्रियं दान्तं शुचिं नित्यम अतन्द्रितम आस्तिकं शरद्दधानं च वर्जयन्ति सदा गरहाः ॥ 57 ॥

  58. इत्य एष ते गरहॊद्देशॊ मानुषाणां परकीर्तितः न सपृशन्ति गरहा भक्तान नरान देवं महेश्वरम ॥ 58 ॥

Reach this point to mark the section finished.

Continue to अध्याय 220

Previous: अध्याय 218