[वा] शाल्व बाणार्दिते तस्मिन परद्युम्ने बलिनां वरे वृष्णयॊ भग्नसंकल्पा विव्यथुः पृतना गताः ॥ 1 ॥
हाहाकृतम अभूत सार्वं वृष्ण्यन्धकबलं तदा परद्युम्ने पतिते राजन परे च मुदिताभवन ॥ 2 ॥
तं तथा मॊहितं दृष्ट्वा सारथिर जवनैर हयैः रणाद अपाहरत तूर्णं शिक्षितॊ दारुकिस ततः ॥ 3 ॥
न तिदूरापयाते तु रथे रथवरप्रणुत धनुर गृहीत्वा यन्तारं लब्धसंज्ञॊ ऽबरवीद इदम ॥ 4 ॥
सौते किं ते वयवसितं कस्माद यासि पराङ्मुखः नैष वृष्णिप्रवीराणाम आहवे धर्म उच्यते ॥ 5 ॥
कच चित सौते न ते मॊहः शाल्वं दृष्ट्वा महाहवे विषादॊ वा रणं दृष्ट्वा बरूहि मे तवं यथातथम ॥ 6 ॥
[सूत] जानार्दने न मे मॊहॊ नापि मे भयम आविशत अतिभारं तु ते मन्ये शाल्वं केशवनन्दन ॥ 7 ॥
सॊ ऽपयामि शनैर वीर बलवान एष पापकृत मॊहितश च रणे शूरॊ रक्ष्यः सारथिना रथी ॥ 8 ॥
आयुष्मंस तवं मया नित्यं रक्षितव्यस तवयाप्य अहम रक्षितव्यॊ रथी नित्यम इति कृत्वापयाम्य अहम ॥ 9 ॥
एकश चासि महाबाहॊ बहवश चापि दानवाः नसमं रौक्मिणेयाहं रणं मत्वापयाम्य अहम ॥ 10 ॥
[वा] एवं बरुवति सूते तु तदा मकरकेतुमान उव्वाच सूतं कौरव्य निवर्तय रथं पुनः ॥ 11 ॥
दारुकात्मज मैवं तं पुनः कार्षीः कथं चन वयपयानं रणात सौते जीवतॊ मम कर्हि चित ॥ 12 ॥
न स वृष्णिकुले जातॊ यॊ वै तयजति संगरम यॊ वा निपतितं हन्ति तवास्मीति च वादिनम ॥ 13 ॥
तथा सत्रियं वै यॊ हन्ति वृद्धं बालं तथैव च विरथं विप्रकीर्णं च भग्नशस्स्त्रायुधं तथा ॥ 14 ॥
तवं च सूत कुले जातॊ विनीतः सूत कर्मणि धर्मज्ञश चासि वृष्णीनाम आहवेष्व अपि दारुके ॥ 15 ॥
स जानंश चरितं कृत्स्नं वृष्णीनां पृतना मुखे अपयानं पुनः सौते मैवं कार्षीः कथं चन ॥ 16 ॥
अपयातं हतं पृष्ठे भीतं रणपलायिनम गदाग्रजॊ दुराधर्षः किं मां वक्ष्यति माधवः ॥ 17 ॥
केशवस्याग्रजॊ वापि नीलवासा मदॊत्कटः किं वक्ष्यति महाबाहुर बलदेवः समागतः ॥ 18 ॥
किं वक्ष्यति शिनेर नप्ता नरसिंहॊ महाधनुः अपयातं रणात सौते साम्ब्बश च समितिंजयः ॥ 19 ॥
चारुदेष्णश च दुर्धर्षस तथैव गद सारणौ अक्रूरश च महाबाहुः किं मां वक्ष्यति सारथे ॥ 20 ॥
शूरं संभावितं सन्तं नित्यं पुरुषमानिनम सत्रियश च वृष्णी वीराणां किं मां वक्ष्यन्ति संगताः ॥ 21 ॥
परद्युम्नॊ ऽयम उपायाति भीतस तयक्त्वा महाहवम धिग एनम इति वक्ष्यन्ति न तु वक्ष्यन्ति साध्व इति ॥ 22 ॥
धिग वाचा परिहासॊ ऽपि मम वा मद्विधस्य वा मृत्युनाभ्यधिकः सौते स तवं मा वयपयाः पुनः ॥ 23 ॥
भारं हि मयि संन्यस्य यातॊ मधुनिहा हरिः यज्ञं भरत सिंहस्य पार्थस्यामित तेजसः ॥ 24 ॥
कृतवर्मा मया वीरॊ निर्यास्यन्न एव वारितः शाल्वं निवारयिष्ये ऽहं तिष्ठ तवम इति सूतज ॥ 25 ॥
स च संभावयन मां वै निवृत्तॊ हृदिकात्मजः तं समेत्य रणं तयक्त्वा किं वक्ष्यामि महारथम ॥ 26 ॥
उपयातं दुराधर्षं शङ्खचक्रगदाधरम पुरुषं पुण्डरीकाक्षं किं वक्ष्यामि महाभुजम ॥ 27 ॥
सात्यकिं बलदेवं च ये चान्ये ऽनधकवृष्णयः मया सपर्धन्ति सततं किं नु वक्ष्यामि तान अहम ॥ 28 ॥
तयक्त्वा रणम इमं सौते पृष्ठतॊ ऽभयाहतः शरैः तवयापनीतॊ विवशॊ न जीवेयं कथं चन ॥ 29 ॥
स निवर्त रथेनाशु पुनर दारुकनन्दन न चैतद एवं कर्तव्यम अथापत्सु कथं चन ॥ 30 ॥
न जीवितम अहं सौते बहु मन्ये कदा चन अपयातॊ रणाद भीतः पृष्ठतॊ ऽभयाहताः शरैः ॥ 31 ॥
कदा वा सूतपुत्र तवं जानीषे मां भयार्दितम अपयातं रणं हित्वा यथा कापुरुषं तथा ॥ 32 ॥
न युक्तं भवता तयक्तुं संग्रामं दारुकात्मज मयि युद्धार्थिनि भृशं स तवं याहि यतॊ रणम ॥ 33 ॥
वनपर्व · Vana Parva
अध्याय 19
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 20