[दुर] परेषाम एव यशसा शलाघसे तवं; सदा छन्नः कुत्सयन धार्तराष्ट्रान जानीमस तवां विदुर यत परियस तवं; बालान इवास्मान अवमन्यसे तवम ॥ 1 ॥
सुविज्ञेयः पुरुषॊ ऽनयत्र कामॊ; निन्दा परशंसे हि तथा युनक्ति जिह्वा मनस ते हृदयं निर्व्यनक्ति; जयायॊ निराह मनसः परातिकूल्यम ॥ 2 ॥
उत्सङ्गेन वयाल इवाहृतॊ ऽसि; मार्जारवत पॊषकं चॊपहंसि भर्तृघ्नत्वान न हि पापीय आहुस; तस्मात कषत्तः किं न बिभेषि पापात ॥ 3 ॥
जित्वा शत्रून फलम आप्तं महन नॊ; मास्मान कषत्तः परुषाणीह वॊचः दविषद्भिस तवं संप्रयॊगाभिनन्दी; मुहुर दवेषं यासि नः संप्रमॊहात ॥ 4 ॥
अमित्रतां याति नरॊ ऽकषमं बरुवन; निगूहते गुह्यम अमित्रसंस्तवे तद आश्रितापत्रपा किं न बाधते; यद इच्छसि तवं तद इहाद्य भाषसे ॥ 5 ॥
मा नॊ ऽवमन्स्था विद्म मनस तवेदं; शिक्षस्व बुद्धिं सथविराणां सकाशात यशॊ रक्षस्व विदुर संप्रणीतं; मा वयापृतः परकार्येषु भूस तवम ॥ 6 ॥
अहं कर्तेति विदुर मावमन्स्था; मा नॊ नित्यं परुषाणीह वॊचः न तवां पृच्छामि विदुर यद धितं मे; सवस्ति कषत्तर मा तितिक्षून कषिणु तवम ॥ 7 ॥
एकः शास्ता न दवितीयॊ ऽसति शास्ता; गर्भे शयानं पुरुषं शास्ति शास्ता तेनानुशिष्टः परवणाद इवाम्भॊ; यथा नियुक्तॊ ऽसमि तथा वहामि ॥ 8 ॥
भिनत्ति शिरसा शैलम अहिं भॊजयते च यः स एव तस्य कुरुते कार्याणाम अनुशासनम ॥ 9 ॥
यॊ बलाद अनुशास्तीह सॊ ऽमित्रं तेन विन्दति मित्रताम अनुवृत्तं तु समुपेक्षेत पण्डितः ॥ 10 ॥
परदीप्य यः परदीप्ताग्निं पराक तवरन नाभिधावति भस्मापि न स विन्देत शिष्टं कव चन भारत ॥ 11 ॥
न वासयेत पारवर्ग्यं दविषन्तं; विशेषतः कषत्तर अहितं मनुष्यम स यत्रेच्छसि विदुर तत्र गच्छ; सुसान्त्वितापि हय असती सत्री जहाति ॥ 12 ॥
[वि] एतावता ये पुरुषं तयजन्ति; तेषां सख्यम अन्तवद बरूहि राजन राज्ञां हि चित्तानि परिप्लुतानि; सान्त्वं दत्त्वा मुसलैर घातयन्ति ॥ 13 ॥
अबालस तवं मन्यसे राजपुत्र; बालॊ ऽहम इत्य एव सुमन्दबुद्धे यः सौहृदे पुरुषं सथापयित्वा; पश्चाद एनं दूषयते स बालः ॥ 14 ॥
न शरेयसे नीयते मन्दबुद्धिः; सत्री शरॊत्रियस्येव गृहे परदुष्टा धरुवं न रॊचेद भरतर्षभस्य; पतिः कुमार्या इव षष्टिवर्षः ॥ 15 ॥
अनुप्रियं चेद अनुकाङ्क्षसे तवं; सर्वेषु कार्येषु हिताहितेषु सत्रियश च राजञ जद पङ्गुकांश च; पृच्छ तवं वै तादृशांश चैव मूढान ॥ 16 ॥
लभ्यः खलु परातिपीय नरॊ ऽनुप्रिय वाग इह अप्रियस्य तु पथ्यस्य वक्ता शरॊता च दुर्लभः ॥ 17 ॥
यस तु धर्मे पराश्वस्य हित्वा भर्तुः परियाप्रिये अप्रियाण्य आह पथ्यानि तेन राजा सहायवान ॥ 18 ॥
अव्याधिजं कटुकं तीक्ष्णम उष्णं; यशॊ मुषं परुषं पूति गन्धि सतां पेयं यन न पिबन्त्य असन्तॊ; मन्युं महाराज पिब परशाम्य ॥ 19 ॥
वैचित्रवीर्यस्य यशॊ धनं च; वाञ्छाम्य अहं सहपुत्रस्य शश्वत यथातथा वॊ ऽसतु नमश च वॊ ऽसतु; ममापि च सवस्ति दिशन्तु विप्राः ॥ 20 ॥
आशीविषान नेत्रविषान कॊपयेन न तु पण्डितः एवं ते ऽहं वदामीदं परयतः कुरुनन्दन ॥ 21 ॥
सभापर्व · Sabha Parva
अध्याय 57
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 58