[भस] नैषा चेदिपतेर बुद्धिर यया तव आह्वयते ऽचयुतम नूनम एष जगद भर्तुः कृष्णस्यैव विनिश्चयः ॥ 1 ॥
कॊ हि मां भीमसेनाद्य कषिताव अर्हति पार्थिवः कषेप्तुं दैवपरीतात्मा यथैष कुलपांसनः ॥ 2 ॥
एष हय अस्य महाबाहॊ तेजॊ ऽंशश च हरेर धरुवम तम एव पुनर आदातुम इच्छत पृथु यशा हरिः ॥ 3 ॥
येनैष कुरुशार्दूल शार्दूल इव चेदिराट गर्जत्य अतीव दुर्बुद्धिः सर्वान अस्मान अचिन्तयन ॥ 4 ॥
[व] ततॊ न ममृषे चैद्यस तद भीष्म वचनं तदा उवाच चैनं संक्रुद्धः पुनर भीष्मम अथॊत्तरम ॥ 5 ॥
[ष] दविषतां नॊ ऽसतु भीष्मैष परभावः केशवस्य यः यस्य संस्तव वक्ता तवं बन्दिवत सततॊत्थितः ॥ 6 ॥
संस्तवाय मनॊ भीष्म परेषां रमते सदा यदि संस्तौषि राज्ञस तवम इमं हित्वा जनार्दनम ॥ 7 ॥
दरदं सतुहि बाह्लीकम इमं पार्थिव सत्तमम जायमानेन येनेयम अभवद दारिता मही ॥ 8 ॥
वङ्गाङ्गविषयाध्यक्षं सहस्राक्षसमं बले सतुहि कर्णम इमं भीष्म महाचाप विकर्षणम ॥ 9 ॥
दरॊणं दरौणिं च साधु तवं पिता पुत्रौ महारथौ सतुहि सतुत्याव इमौ भीष्म सततं दविजसत्तमौ ॥ 10 ॥
ययॊर अन्यतरॊ भीष्म संक्रुद्धः स चराचराम इमां वसुमतीं कुर्याद अशेषाम इति मे मतिः ॥ 11 ॥
दरॊणस्य हि समं युद्धे न पश्यामि नराधिपम अश्वत्थाम्नस तथा भीष्म न चैतौ सतॊतुम इच्छसि ॥ 12 ॥
शल्यादीन अपि कस्मात तवं न सतौषि वसुधाधिपान सतवाय यदि ते बुद्धिर वर्तते भीष्म सर्वदा ॥ 13 ॥
किं हि शक्यं मया कर्तुं यद वृद्धानां तवया नृप पुरा कथयतां नूनं न शरुतं धर्मवादिनाम ॥ 14 ॥
आत्मनिन्दात्मपूजा च परनिन्दा परस्तवः अनाचरितम आर्याणां वृत्तम एतच चतुर्विधम ॥ 15 ॥
यद अस्तव्यम इमं शश्वन मॊहात संस्तौषि भक्तितः केशवं तच च ते भीष्म न कश चिद अनुमन्यते ॥ 16 ॥
कथं भॊजस्य पुरुषे वर्ग पाले दुरात्मनि समावेशयसे सर्वं जगत केवलकाम्यया ॥ 17 ॥
अथ वैषा न ते भक्तिः पकृतिं याति भारत मयैव कथितं पूर्वं भूलिङ्गशकुनिर यथा ॥ 18 ॥
भूलिङ्गशकुनिर नाम पार्श्वे हिमवतः परे भीष्म तस्याः सदा वाचॊ शरूयन्ते ऽरथविगर्हिताः ॥ 19 ॥
मा साहसम इतीदं सा सततं वाशते किल साहसं चात्मनातीव चरन्ती नावबुध्यते ॥ 20 ॥
सा हि मांसार्गलं भीष्म मुखात सिंहस्य खादतः दन्तान्तर विलग्नं यत तद आदत्ते ऽलपचेतना ॥ 21 ॥
इच्छतः सा हि सिंहस्य भीष्म जीवत्य असंशयम तद्वत तवम अप्य अधर्मज्ञ सदा वाचॊ परभाषसे ॥ 22 ॥
इच्छतां पार्थिवेन्द्राणां भीष्म जीवस्य असंशयम लॊकविद्विष्ट कर्मा हि नान्यॊ ऽसति भवता समः ॥ 23 ॥
[व] ततश चेदिपतेः शरुत्वा भीष्मः सकटुकं वचः उवाचेदं वचॊ राजंश चेदिराजस्य शृण्वतः ॥ 24 ॥
इच्छतां किल नामाहं जीवाम्य एषां महीक्षिताम यॊ ऽहं न गणयाम्य एतांस तृणानीव नराधिपान ॥ 25 ॥
एवम उक्ते तु भीष्मेण ततः संचुक्रुधुर नृपाः के चिज जहृषिरे तत्र के चिद भीष्मं जगर्हिरे ॥ 26 ॥
के चिद ऊचुर महेष्वासाः शरुत्वा भीष्मस्य तद वचः पापॊ ऽवलिप्तॊ वृद्धश च नायं भीष्मॊ ऽरहति कषमाम ॥ 27 ॥
हन्यतां दुर्मतिर भीष्मः पशुवत साध्व अयं नृपैः सर्वैः समेत्य संरब्धैर दह्यतां वा कटाग्निना ॥ 28 ॥
इति तेषां वचॊ शरुत्वा ततः कुरु पिता महः उवाच मतिमान भीष्मस तान एव वसुधाधिपान ॥ 29 ॥
उक्तस्यॊक्तस्य नेहान्तम अहं समुपलक्षये यत तु वक्ष्यामि तत सर्वं शृणुध्वं वसुधाधिपाः ॥ 30 ॥
पशुवद घातनं वा मे दहनं वा कटाग्निना करियतां मूर्ध्नि वॊ नयस्तं मयेदं सकलं पदम ॥ 31 ॥
एष तिष्ठति गॊविन्दः पूजितॊ ऽसमाभिर अच्युतः यस्य वस तवरते बुद्धिर मरणाय स माधवम ॥ 32 ॥
कृष्णम आह्वयताम अद्य युद्धे शार्ङ्गगदाधरम यावद अस्यैव देवस्य देहं विशतु पातितः ॥ 33 ॥
सभापर्व · Sabha Parva
अध्याय 41
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 42