[वै] ततॊ ययुर दारुकः केशवश च; बभ्रुश च रामस्य पदं पतन्तः अथापश्यन रामम अनन्तवीर्यं; वृक्षे सथितं चिन्तयानं विविक्ते ॥ 1 ॥
ततः समासाद्य महानुभावः; कृष्णस तदा दारुकम अन्वशासत गत्वा कुरूञ शीघ्रम इमं महान्तं; पार्थाय शंसस्व वधं यदूनाम ॥ 2 ॥
ततॊ ऽरजुनः कषिप्रम इहॊपयातु; शरुत्वा मृतान यादवान बरह्मशापात इत्य एवम उक्तः सा ययौ रथेन; कुरूंस तदा दारुकॊ नष्टचेताः ॥ 3 ॥
ततॊ गते दारुके केशवॊ ऽथ; दृष्ट्वान्तिके बभ्रुम उवाच वाक्यम सत्रियॊ भवान रक्षतु यातु शीघ्रं; नैता हिंस्युर दस्यवॊ वित्तलॊभात ॥ 4 ॥
सा परस्थितः केशवेनानुशिष्टॊ; मदातुरॊ जञातिवधार्दितश च तं वै यान्तं संनिधौ केशवस्य; तवरन्तम एकं सहसैव बभ्रुम बरह्मानुशप्तम अवधीन महद वै; कूटॊन्मुक्तं मुसलं लुब्धकस्य ॥ 5 ॥
ततॊ दृष्ट्वा निहतं बभ्रुम आह; कृष्णॊ वाक्यं भरातरम अग्रजं तु इहैव तवं मां परतीक्षस्व राम; यावत सत्रियॊ जञातिवशाः करॊमि ॥ 6 ॥
ततः पुरीं दवारवतीं परविश्य; जनार्दनः पितरं पराह वाक्यम सत्रियॊ भवान रक्षतु नः समग्रा; धनंजयस्यागमनं परतीक्षन रामॊ वनान्ते परतिपालयन माम; आस्ते ऽदयाहं तेन समागमिष्ये ॥ 7 ॥
दृष्टं मयेदं निधनं यदूनां; राज्ञां च पूर्वं कुरुपुंगवानाम नाहं विना यदुभिर यादवानां; पुरीम इमां दरष्टुम इहाद्य शक्तः ॥ 8 ॥
तपश चरिष्यामि निबॊध तन मे; रामेण सार्धं वनम अभ्युपेत्य इतीदम उक्त्वा शिरसास्य पादौ; संस्पृश्य कृष्णस तवरितॊ जगाम ॥ 9 ॥
ततॊ महान निनदः परादुरासीत; सस्त्री कुमारस्य पुरस्य तस्य अथाब्रवीत केशवः संनिवर्त्य; शब्दां शरुत्वा यॊषितां करॊशतीनाम ॥ 10 ॥
पुरीम इमाम एष्यति साव्य साची; स वॊ दुःखान मॊचयिता नराग्र्यः ततॊ गत्वा केशवस तं ददर्श; रामं वने सथितम एकं विविक्ते ॥ 11 ॥
अथापश्यद यॊगयुक्तस्य तस्य; नागं मुखान निःसारन्तं महान्तम शवेतं ययौ स ततः परेक्ष्यमाणॊ; महार्णवॊ येन महानुभावः ॥ 12 ॥
सहस्रशीर्षः पर्वताभॊगवर्ष्मा; रक्ताननः सवां तनुं तां विमुच्य सम्यक च तं सागरः परत्यगृह्णान; नागदिव्याः सरितश चैव पुण्याः ॥ 13 ॥
कर्कॊटकॊ वसुकिस तक्षकश च; पृथुश्रवा वरुणः कुञ्जरश च मिश्री शङ्खः कुमुदः पुण्डरीकस; तथा नागॊ धृतराष्ट्रॊ महात्मा ॥ 14 ॥
हरादः कराथः शितिकण्ठॊ ऽगरतेजास; तथा नागौ चक्रमन्दातिषाण्डौ नागश्रेष्ठॊ दुर्मुखश चाम्बरीषः; सवयं राजा वरुणश चापि राजन परत्युद्गम्य सवागतेनाभ्यनन्दंस; ते ऽपूजयंश चार्घ्य पाद्य करियाभिः ॥ 15 ॥
ततॊ गते भरातरि वासुदेवॊ; जानन सर्वा गतयॊ दिव्यदृष्टिः वने शून्ये विचरंश चिन्तयानॊ; भूमौ ततः संविवेशाग्र्य तेजाः ॥ 16 ॥
सर्वं हि तेन पराक तदा वित्तम आसीद; गान्धार्या यद वाक्यम उक्तः स पूर्वम दुर्वाससा पायसॊच्छिष्ट लिप्ते; यच चाप्य उक तच च सस्मार कृष्णः ॥ 17 ॥
स चिन्तयानॊ ऽनधकवृष्णिनाशं; कुरु कषयं चैव महानुभावः मेने ततः संक्रमणस्य कालं; ततश चकारेन्द्रिय संनिरॊधम ॥ 18 ॥
स संनिरुद्धेन्द्रिय वान मनास तु; शिश्ये महायॊगम उपेत्य कृष्णः जराथ तं देशम उपाजगाम; लुब्धस तदानीं मृगलिप्सुर उग्रः ॥ 19 ॥
स केशवं यॊगयुक्तं शयानं; मृगाशङ्की लुब्धकः सायकेन जराविध्यत पादतले तवरावांस; तं चाभितस तज जिघृक्षुर जगाम अथापश्यत पुरुषं यॊगयुक्तं; पीताम्बरं लुब्धकॊ ऽनेकबाहुम ॥ 20 ॥
मत्वात्मानम अपराधं स तस्य; जग्राह पादौ शिरसा चार्तरूपः आश्वासयत तं महात्मा तदानीं; गच्छन्न ऊर्ध्वं रॊदसी वयाप्य लक्ष्म्या ॥ 21 ॥
दिवं पराप्तं वासवॊ ऽथाश्विनौ च; रुद्रादित्या वसवश चाथ विश्वे परत्युद्ययुर मुनयश चापि सिद्धा; गन्धर्वमुख्याश च सहाप्सरॊभिः ॥ 22 ॥
ततॊ राजन भगवान उग्रतेजा; नारायणः परभवश चाव्ययश च यॊगाचार्यॊ रॊदसी वयाप्य लक्ष्म्या; सथानं पराप सवं महात्माप्रमेयम ॥ 23 ॥
ततॊ देवैर ऋषिभिश चापि कृष्णः; समगतश चारणैश चैव राजन गन्धर्वाग्र्यैर अप्सरॊभिर वराभिः; सिद्धैः साध्यैश चानतैः पूज्यमानः ॥ 24 ॥
ते वै देवाः परत्यनन्दन्त राजन; मुनिश्रेष्ठा वाग्भिर आनर्चुर ईशम गन्धर्वाश चाप्य उपतस्थुः सतुवन्तः; परीत्या चैनं पुरुहूतॊ ऽभयनन्दत ॥ 25 ॥
मौसलपर्व · Mausala Parva
अध्याय 5
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 6