[य] कां तु बराह्मण पूजायां वयुष्टिं दृष्ट्वा जनाधिप कं वा कर्मॊदयं मत्वा तान अर्चसि महामते ॥ 1 ॥
[भ] अत्राप्य उदाहरन्तीमम इतिहासं पुरातनम पवनस्य च संवादम अर्जुनस्य च भारत ॥ 2 ॥
सहस्रभुज भृच छरीमान कार्तवीर्यॊ ऽभवत परभुः अस्य लॊकस्य सर्वस्य माहिष्मत्यां महाबलः ॥ 3 ॥
स तु रत्नाकरवतीं स दवीपां सागराम्बराम शशास सर्वां पृथिवीं हैहयः सत्यविक्रमः ॥ 4 ॥
सववित्तं तेन दत्तं तु दत्तात्रेयाय कारणे कषत्रधर्मं पुरस्कृत्य विनयं शरुतम एव च ॥ 5 ॥
आराधयाम आस च तं कृतवीर्यात्मजॊ मुनिम नयमन्त्रयत संहृष्टः स दविजश च वरैस तरिभिः ॥ 6 ॥
स वरैश छन्दितस तेन नृपॊ वचनम अब्रवीत सहस्रबाहुर भूयां वै चमूमध्ये गृहे ऽनयथा ॥ 7 ॥
मम बाहुसहस्रं तु पश्यन्तां सैनिका रणे विक्रमेण महीं कृत्स्नां जयेयं विपुलव्रत तां च धर्मेण संप्राप्य पालयेयम अतन्द्रितः ॥ 8 ॥
चतुर्थं तु वरं याचे तवाम अहं दविजसत्तम तं ममानुग्रह कृते दातुम अर्हस्य अनिन्दित अनुशासन्तु मां सन्तॊ मिथ्यावृत्तं तदाश्रयम ॥ 9 ॥
इत्य उक्तः स दविजः पराह तथास्त्व इति नराधिपम एवं समभवंस तस्य वरास ते दीप्ततेजसः ॥ 10 ॥
ततः स रथम आस्थाय जवलनार्कसमद्युतिः अब्रवीद वीर्यसंमॊहात कॊ नव अस्ति सदृशॊ मया वीर्यधैर्य यशः शौचैर विक्रमेणौजसापि वा ॥ 11 ॥
तद वाक्यान्ते चान्तरिक्षे वाग उवाचाशरीरिणी न तवं मूढ विजानीषे बराह्मणं कषत्रियाद वरम सहितॊ बराह्मणेनेह कषत्रियॊ रक्षति परजाः ॥ 12 ॥
[अर्जुन] कुर्यां भूतानि तुष्टॊ ऽहं करुद्धॊ नाशं तथा नये कर्मणा मनसा वाचा न मत्तॊ ऽसति वरॊ दविजः ॥ 13 ॥
पूर्वॊ बरह्मॊत्तरॊ वादॊ दवितीयः कषत्रियॊत्तरः तवयॊक्तौ यौ तु तौ हेतू विशेषस तव अत्र दृश्यते ॥ 14 ॥
बराह्मणाः संश्रिताः कषत्रं न कषत्रं बराह्मणाश्रितम शरितान बरह्मॊपधा विप्राः खादन्ति कषत्रियान भुवि ॥ 15 ॥
कषत्रियेष्व आश्रितॊ धर्मः परजानां परिपालनम कषत्राद वृत्तिर बराह्मणानां तैः कथं बराह्मणॊ वरः ॥ 16 ॥
सर्वभूतप्रधानांस तान भैक्ष वृत्तीन अहं सदा आत्मसंभावितान विप्रान सथापयाम्य आत्मनॊ वशे ॥ 17 ॥
कथितं हय अनया सत्यं गायत्र्या कन्यया दिवि विजेष्याम्य अवशान सर्वान बराह्मणांश चर्म वाससः ॥ 18 ॥
न च मां चयावयेद राष्ट्रात तरिषु लॊकेषु कश चन देवॊ वा मानुषॊ वापि तस्माज जयेष्ठॊ दविजाद अहम ॥ 19 ॥
अद्य बरह्मॊत्तरं लॊकं करिष्ये कषत्रियॊत्तरम न हि मे संयुगे कश चित सॊढुम उत्सहते बलम ॥ 20 ॥
अर्जुनस्य वचः शरुत्वा वित्रस्ताभून निशाचरी अथैनम अन्तरिक्षस्थस ततॊ वायुर अभाषत ॥ 21 ॥
तयजैनं कलुषं भावं बराह्मणेभ्यॊ नमस्कुरु एतेषां कुर्वतः पापं राष्ट्रक्षॊभॊ हि ते भवेत ॥ 22 ॥
अथ वा तवां महीपाल शमयिष्यन्ति वै दविजाः निरसिष्यन्ति वा राष्ट्राद धतॊत्साहं महाबलाः ॥ 23 ॥
तं राजा कस तवम इत्य आह ततस तं पराह मारुतः वायुर वै देवदूतॊ ऽसमि हितं तवां परब्रवीम्य अहम ॥ 24 ॥
[अ] अहॊ तवयाद्य विप्रेषु भक्तिरागः परदर्शितः यादृशं पृथिवी भूतं तादृशं बरूहि वै दविजम ॥ 25 ॥
वायॊर वा सदृशं किं चिद बरूहि तवं बराह्मणॊत्तमम अपां वै सदृशं बरूहि सूर्यस्य नभसॊ ऽपि वा ॥ 26 ॥
अनुशासनपर्व · Anushasana Parva
अध्याय 137
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 138