धर्मDharmic Data

अनुशासनपर्व · Anushasana Parva

अध्याय 127

  1. [भ] ततॊ नारायण सुहृन नारदॊ भगवान ऋषिः शंकरस्यॊमया सार्धं संवादं परत्यभाषत ॥ 1 ॥

  2. तपश चचार धर्मात्मा वृषभाङ्कः सुरेश्वरः पुण्ये गिरौ हिमवति सिद्धचारणसेविते ॥ 2 ॥

  3. नानौषधि युते रम्ये नानापुष्पसमाकुले अप्सरॊगणसंकीर्णे भूतसंघ निषेविते ॥ 3 ॥

  4. तत्र देवॊ मुदा युक्तॊ भूतसंघ शतैर वृतः नानारूपैर विरूपैश च दिव्यैर अद्भुतदर्शनैः ॥ 4 ॥

  5. सिंहव्याघ्र गजप्रख्यैः सर्वजातिसमन्वितैः करॊष्टुक दवीपिवदनैर ऋक्षर्षभ मुखैस तथा ॥ 5 ॥

  6. उलूक वदनैर भीमैः शयेनभासमुखैस तथा नानावर्णमृगप्रख्यैः सर्वजातिसमन्वयैः किंनरैर देवगन्धर्वैर यक्षभूतगणैस तथा ॥ 6 ॥

  7. दिव्यपुष्पसमाकीर्णं दिव्यमाला विभूषितम दिव्यचन्दन संयुक्तं दिव्यधूपेन धूपितम तत सदॊ वृषभाङ्कस्य दिव्यवादित्र नादितम ॥ 7 ॥

  8. मृदङ्गपणवॊद्घुष्टं शङ्खभेरी निनादितम नृत्यद्भिर भूतसंघैश च बर्हिणैश च समन्ततः ॥ 8 ॥

  9. परनृत्ताप्सरसं दिव्यं दिव्यस्त्री गणसेवितम दृष्टिकान्तम अनिर्देश्यं दिव्यम अद्भुतदर्शनम ॥ 9 ॥

  10. स गिरिस तपसा तस्य भूतेशस्य वयरॊचत ॥ 10 ॥

  11. सवाध्यायपरमैर विप्रैर बरह्मघॊषैर विनादितः षट पदैर उपगीतैश च माधवा परतिमॊ गिरिः ॥ 11 ॥

  12. तं महॊत्सव संकाशं भीमरूपधरं पुनः दृष्ट्वा मुनिगणस्यासीत परा परीतिर जनार्दन ॥ 12 ॥

  13. मुनयश च महाभागाः सिद्धाश चैवॊर्ध्व रेतसः मरुतॊ वसवः साध्या विश्वे देवाः सनातनाः ॥ 13 ॥

  14. यक्षा नागाः पिशाचाश च लॊकपाला हुताशनाः भावाश च सर्वे नयग भूतास तत्रैवासन समागताः ॥ 14 ॥

  15. ऋतवः सर्वपुष्पैश च वयकिरन्त महाद्भुतैः ओषध्यॊ जवलमानाश च दयॊतयन्ति सम तद वनम ॥ 15 ॥

  16. विहगाश च मुदा युक्ताः परानृत्यन वयनदंश च ह गिरिपृष्ठेषु रम्येषु वयाहरन्तॊ जनप्रियाः ॥ 16 ॥

  17. तत्र देवॊ गिरितटे दिव्यधातुविभूषिते पर्यङ्क इव विभ्राजन्न उपविष्टॊ महामनाः ॥ 17 ॥

  18. वयाघ्रचर्माम्बर धरः सिंहचर्मॊत्तरच छदः वयालयज्ञॊपवीती च लॊहिताङ्गद भूषणः ॥ 18 ॥

  19. हरिश्मश्रुर जटी भीमॊ भयकर्ता सुरद्विषाम अभयः सर्वभूतानां भक्तानां वृषभध्वजः ॥ 19 ॥

  20. दृष्ट्वा तम ऋषयः सर्वे शिरॊभिर अवनीं गतः विमुक्ताः सर्वपापेभ्यः कषान्ता विगतकल्मषाः ॥ 20 ॥

  21. तस्य भूतपतेः सथानं भीमरूपधरं बभौ अप्रधृष्यतरं चैव महॊरगसमाकुलम ॥ 21 ॥

  22. कषणेनैवाभवत सर्वम अद्भुतं मधुसूदन तत सदॊ वृषभाङ्कस्य भीमरूपधरं बभौ ॥ 22 ॥

  23. तम अभ्ययाच छैलसुता भूतस्त्री गणसंवृता हर तुल्याम्बर धरा समानव्रतचारिणी ॥ 23 ॥

  24. बिभ्रती कलशं रौक्मं सर्वतीर्थजलॊद्भवम गिरिस्रवाभिः पुण्याभिः सर्वतॊ ऽनुगता शुभा ॥ 24 ॥

  25. पुष्पवृष्ट्याभिवर्षन्ती गन्धैर बहुविधैस तथा सेवन्ती हिमवत्पार्श्वं हर पार्श्वम उपागमत ॥ 25 ॥

  26. ततः समयन्ती पाणिभ्यां नर्मार्थं चारुदर्शना हर नेत्रे शुभे देवी सहसा सा समावृणॊत ॥ 26 ॥

  27. संवृताभ्यां तु नेत्राभ्यां तमॊ भूतम अचेतनम निर्हॊमं निर वषट्कारं तत सदः सहसाभवत ॥ 27 ॥

  28. जनश च विमनाः सर्वॊ भयत्रास समन्वितः निमीलिते भूतपतौ नष्टसूर्य इवाभवत ॥ 28 ॥

  29. ततॊ वितिमिरॊ लॊकः कषणेन समपद्यत जवाला च महती दीप्ता ललाटात तस्य निःसृता ॥ 29 ॥

  30. तृतीयं चास्य संभूतं नेत्रम आदित्यसंनिभम युगान्तसदृशं दीप्तं येनासौ मथितॊ गिरिः ॥ 30 ॥

  31. ततॊ गिरिसुता दृष्ट्वा दीप्ताग्निसदृशेक्षणम हरं परणम्य शिरसा ददर्शायतलॊचना ॥ 31 ॥

  32. दह्यमाने वने तस्मिन स शालसरल दरुमे स चन्दनवने रम्ये दिव्यौषधिविदीपिते ॥ 32 ॥

  33. मृगयूथैर दरुतैर भीतैर हर पार्श्वम उपागतैः शरणं चाप्य अविन्दद्भिस तत सदः संकुलं बभौ ॥ 33 ॥

  34. ततॊ नभःस्पृश जवालॊ विद्युल लॊकार्चिर उज्ज्वलः दवादशादित्य सदृशॊ युगान्ताग्निर इवापरः ॥ 34 ॥

  35. कषणेन तेन दग्धः स हिमवान अभवन नगः स धातुशिखराभॊगॊ दीनदग्धवनौषधिः ॥ 35 ॥

  36. तं दृष्ट्वा मथितं शैलं शैलराजसुता ततः भगवन्तं परपन्ना सा साञ्जलि परग्रहा सथिता ॥ 36 ॥

  37. उमां शर्वस तदा दृष्ट्वा सत्रीभावागत मार्दवाम पितुर दैन्यम अनिच्छन्तीं परीत्यापश्यत ततॊ गिरिम ॥ 37 ॥

  38. ततॊ ऽभवत पुनः सर्वः परकृतिस्थः सुदर्शनः परहृष्टविहगश चैव परपुष्पितवनद्रुमः ॥ 38 ॥

  39. परकृतिस्थं गिरिं दृष्ट्वा परीता देवी महेश्वरम उवाच सर्वभूतानां पतिं पतिम अनिन्दिता ॥ 39 ॥

  40. भगवन सर्वभूतेश शूलपाणे महाव्रत संशयॊ मे महाञ जातस तं मे वयाख्यातुम अर्हसि ॥ 40 ॥

  41. किमर्थं ते ललाटे वै तृतीयं नेत्रम उत्थितम किमर्थं च गिरिर दग्धः स पक्षिगणकाननः ॥ 41 ॥

  42. किमर्थं च पुनर देव परकृतिस्थः कषणात कृतः तथैव दरुमसंछन्नः कृतॊ ऽयं ते महेश्वर ॥ 42 ॥

  43. [महेष्वर] नेत्रे मे संवृते देवि तवया बाल्याद अनिन्दिते नष्टालॊकस ततॊ लॊकः कषणेन समपद्यत ॥ 43 ॥

  44. नष्टादित्ये तथा लॊके तमॊ भूते नगात्मजे तृतीयं लॊचनं दीप्तं सृष्टं ते रक्षता परजा ॥ 44 ॥

  45. तस्य चाक्ष्णॊ महत तेजॊ येनायं मथितॊ गिरिः तवत्प्रियार्थं च मे देवि परकृतिस्थः कषणात कृतः ॥ 45 ॥

  46. [उमा] भगवन केन ते वक्त्रं चन्द्रवत परियदर्शनम पूर्वं तथैव शरीकान्तम उत्तरं पश्चिमं तथा ॥ 46 ॥

  47. दक्षिणं च मुखं रौद्रं केनॊर्ध्वं कपिला जटाः केन कण्ठश च ते नीलॊ बर्हि बर्ह निभः कृतः ॥ 47 ॥

  48. हस्ते चैतत पिनाकं ते सततं केन तिष्ठति जटिलॊ बरह्म चारी च किमर्थम असि नित्यदा ॥ 48 ॥

  49. एतं मे संशयं सर्वं वद भूतपते ऽनघ स धर्मचारिणी चाहं भक्ता चेति वृषध्वज ॥ 49 ॥

  50. एवम उक्तः स भगवाञ शैलपुत्र्या पिनाक धृक तस्या वृत्त्या च बुद्ध्या च परीतिमान अभवत परभुः ॥ 50 ॥

  51. ततस ताम अब्रवीद देवः सुभगे शरूयताम इति हेतुभिर यैर ममैतानि रूपाणि रुचिरानने ॥ 51 ॥

Reach this point to mark the section finished.

Continue to अध्याय 128

Previous: अध्याय 126