[य] अधर्मस्य गतिर बरह्मन कथिता मे तवयानघ धर्मस्य तु गतिं शरॊतुम इच्छामि वदतां वर कृत्वा कर्माणि पापानि कथं यान्ति शुभां गतिम ॥ 1 ॥
[बृहस्पति] कृत्वा पापानि कर्माणि अधर्मवशम आगतः मनसा विपरीतेन निरयं परतिपद्यते ॥ 2 ॥
मॊहाद अधर्मं यः कृत्वा पुनः समनुतप्यते मनः समाधिसंयुक्तॊ न स सेवेत दुष्कृतम ॥ 3 ॥
यथा यथा नरः सम्यग अधर्मम अनुभाषते समाहितेन मनसा विमुच्यति तथा तथा भुजंग इति निर्मॊकात पूर्वभुक्ताज जरान्वितात ॥ 4 ॥
अदत्त्वापि परदानानि विविधानि समाहितः मनः समाधिसंयुक्तः सुगतिं परतिपद्यते ॥ 5 ॥
परदानानि तु वक्ष्यामि यानि दत्त्वा युधिष्ठिर नरः कृत्वाप्य अकार्याणि तदा धर्मेण युज्यते ॥ 6 ॥
सर्वेषाम एव दानानाम अन्नं शरेष्ठम उदाहृतम पूर्वम अन्नं परदातव्यम ऋजुना धर्मम इच्छता ॥ 7 ॥
पराणा हय अन्नं मनुष्याणां तस्माज जन्तुश च जायते अन्ने परतिष्ठिता लॊकास तस्माद अन्नं परकाशते ॥ 8 ॥
अन्नम एव परशंसन्ति देवर्षिपितृमानवाः अन्नस्य हि परदानेन सवर्गम आप्नॊति कौशिकः ॥ 9 ॥
नयायलब्धं परदातव्यं दविजेभ्यॊ हय अन्नम उत्तमम सवाध्यायसमुपेतेभ्यः परहृष्टेनान्तरात्मना ॥ 10 ॥
यस्य हय अन्नम उपाश्नन्ति बराह्मणानां शता दश हृष्टेन मनसा दत्तं न स तिर्यग्गतिर भवेत ॥ 11 ॥
बराह्मणानां सहस्राणि दश भॊज्यनरर्षभ नरॊ ऽधर्मात परमुच्येत पपेष्व अभिरतः सदा ॥ 12 ॥
भैक्षेणान्नं समाहृत्य विप्रॊ वेद पुरस्कृतः सवाध्यायनिरते विप्रे दत्त्वेह सुखम एधते ॥ 13 ॥
अहिंसन बराह्मणं नित्यं नयायेन परिपाल्य च कषत्रियस तरसा पराप्तम अन्नं यॊ वै परयच्छति ॥ 14 ॥
दविजेभ्यॊ वेदवृद्धेभ्यः परयतः सुसमाहितः तेनापॊहति धर्मात्मा दुष्कृतं कर्म पाण्डव ॥ 15 ॥
षड्भागपरिशुद्धं च कृषेर भागम उपार्जितम वैश्यॊ ददद दविजातिभ्यः पापेभ्यः परिमुच्यते ॥ 16 ॥
अवाप्य पराणसंदेहं कार्कश्येन समार्जितम अन्नं दत्त्व दविजातिभ्यः शूद्रः पापात परमुच्यते ॥ 17 ॥
औरसेन बलेनान्नम अर्जयित्वाविहिंसकः यः परयच्छति विप्रेभ्यॊ न स दुर्गाणि सेवते ॥ 18 ॥
नयायेनावाप्तम अन्नं तु नरॊ लॊभविवर्जितः दविजेभ्यॊ वेद वृद्धेभ्यॊ दत्त्व पापात परमुच्यते ॥ 19 ॥
अन्नम ऊर्जः करं लॊके दत्त्वॊर्जस्वी भवेन नरः सतां पन्थानम आश्रित्य सर्वपापात परमुच्यते ॥ 20 ॥
दानकृद्भिः कृतः पन्था येन यान्ति मनीषिणः ते सम पराणस्य दातारस तेभ्यॊ धर्मः सनातनः ॥ 21 ॥
सर्वावस्थ मनुष्येण नयायेनान्नम उपार्जितम कार्यं पात्रगतं नित्यम अन्नं हि परमा गतिः ॥ 22 ॥
अन्नस्य हि परदानेन नरॊ दुर्गं न सेवते तस्माद अन्नं परदातव्यम अन्याय परिवर्जितम ॥ 23 ॥
यतेद बराह्मण पूर्वं हि भॊक्तुम अन्नं गृही सदा अवन्ध्यं दिवसं कुर्याद अन्नदानेन मानवः ॥ 24 ॥
भॊजयित्वा दशशतं नरॊ वेद विदां नृप नयायविद धर्मविदुषाम इतिहासविदां तथा ॥ 25 ॥
न याति नरकं घॊरं संसारांश च न सेवते सर्वकामसमायुक्तः परेत्य चाप्य अश्नुते फलम ॥ 26 ॥
एवं सुखसमायुक्तॊ रमते विगतज्वरः रूपवान कीर्तिमांश चैव धनवांश चॊपपद्यते ॥ 27 ॥
एतत ते सर्वम आख्यातम अन्नदानफलं महत मूलम एतद धि धर्माणां परदानस्य च भारत ॥ 28 ॥
अनुशासनपर्व · Anushasana Parva
अध्याय 113
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 114