[नारद] कर्णस्य बाहुवीर्येण परश्रयेण दमेन च तुतॊष भृगुशार्दूलॊ गुरुशुश्रूषया तथा ॥ 1 ॥
तस्मै स विधिवत कृत्स्नं बरह्मास्त्रं स निवर्तनम परॊवाचाखिलम अव्यग्रं तपस्वी सुतपस्विने ॥ 2 ॥
विदितास्त्रस ततः कर्णॊ रममाणॊ ऽऽशरमे भृगॊः चकार वै धनुर्वेदे यत्नम अद्भुतविक्रमः ॥ 3 ॥
ततः कदा चिद रामस तु चरन्न आश्रमम अन्तिकात कर्णेन सहितॊ धीमान उपवासेन कर्शितः ॥ 4 ॥
सुष्वाप जामदग्न्यॊ वै विस्रम्भॊत्पन्न सौहृदः कर्णस्यॊत्सङ्ग आधाय शिरॊ कलान्तमना गुरुः ॥ 5 ॥
अथ कृमिः शलेष्म मयॊ मांसशॊणितभॊजनः दारुणॊ दारुणस्पर्शः कर्णस्याभ्याशम आगमत ॥ 6 ॥
स तस्यॊरुम अथासाद्य बिभेद रुधिराशनः न चैनम अशकत कषेप्तुं हन्तुं वापि गुरॊर भयात ॥ 7 ॥
संदश्यमानॊ ऽपि तथा कृमिणा तेन भारत गुरु परबॊध शङ्की च तम उपैक्षत सूत जः ॥ 8 ॥
कर्णस तु वेदनां धैर्याद असह्यां विनिगृह्य ताम अकम्पन्न अव्यथंश चैव धारयाम आस भार्गवम ॥ 9 ॥
यदा तु रिधिरेणाङ्गे परिस्पृष्टॊ भृगूद्वहः तदाबुध्यत तेजस्वी संतप्तश चेदम अब्रवीत ॥ 10 ॥
अहॊ ऽसम्य अशुचितां पराप्तः किम इदं करियते तवया कथयस्व भयं तयक्त्वा याथातथ्यम इदं मम ॥ 11 ॥
तस्य कर्णस तदाचष्ट कृमिणा परिभक्षणम ददर्श रामस तं चापि कृमिं सूकर संनिभम ॥ 12 ॥
अष्ट पादं तीक्ष्णदंष्ट्रं सूचीभिर इव संवृतम रॊमभिः संनिरुद्धाङ्गम अलर्कं नाम नामतः ॥ 13 ॥
स दृष्टमात्रॊ रामेण कृमिः पराणान अवासृजत तस्मिन्न एवासृक संक्लिन्ने तद अद्भुतम इवाभवत ॥ 14 ॥
ततॊ ऽनतरिक्षे ददृशे विश्वरूपः करालवान राक्षसॊ लॊहितग्रीवः कृष्णाङ्गॊ मेघवाहनः ॥ 15 ॥
स राम पराञ्जलिर भूत्वा बभाषे पूर्णमानसः सवस्ति ते भृगुशार्दूल गमिष्यामि यथागतम ॥ 16 ॥
मॊक्षितॊ नरकाद अस्मि भवता मुनिसत्तम भद्रं च ते ऽसु नन्दिश च परियं मे भवता कृतम ॥ 17 ॥
तम उवाचं महाबाहुर जामदग्न्यः परतापवान कस तवं कस्माच च नरकं परतिपन्नॊ बरवीहि तत ॥ 18 ॥
सॊ ऽबरवीद अहम आसं पराग गृत्सॊ नाम महासुरः पुरा देवयुगे तात भृगॊस तुल्यवया इव ॥ 19 ॥
सॊ ऽहं भृगॊर सुदयितां भार्याम अपहरं बलात महर्षेर अभिशापेन कृमिभूतॊ ऽपतं भुवि ॥ 20 ॥
अब्रवीत तु स मां करॊधात तव पूर्वपितामहः मूत्र शलेष्माशनः पापनिरयं परतिपत्स्यसे ॥ 21 ॥
शापस्यान्तॊ भवेद बरह्मन्न इत्य एवं तम अथाब्रुवम भविता भार्गवे राम इति माम अब्रवीद भृगुः ॥ 22 ॥
सॊ ऽहम एतां गतिं पराप्तॊ यथा न कुशलं तथा तवया साधॊ समागम्य विमुक्तः पापयॊनितः ॥ 23 ॥
एवम उक्त्वा नमस्कृत्य ययौ रामं महासुरः रामः कर्णं तु स करॊदम इदं वचनम अब्रवीत ॥ 24 ॥
अति दुःखम इदं मूढ न जातु बराह्मणः सहेत कषत्रियस्यैव ते धैर्यं कामया सत्यम उच्यताम ॥ 25 ॥
तम उवाच ततः कर्णः शापभीतः परसादयन बरह्मक्षत्रान्तरे सूतं जातं मां विद्धि भार्गव ॥ 26 ॥
राधेयः कर्ण इति मां परवदन्ति जना भुवि परसादं कुरु मे बरह्मन्न अस्त्रलुब्धस्य भार्गव ॥ 27 ॥
पिता गुरुर न संदेहॊ वेद विद्या परदः परभुः अतॊ भार्गव इत्य उक्तं मया गॊत्रं तवान्तिके ॥ 28 ॥
तम उवाच भृगुश्रेष्ठः सरॊषः परहसन्न इव भूमौ निपतितं दीनं वेपमान कृताञ्जलिम ॥ 29 ॥
यस्मान मिथ्यॊपचरितॊ अस्त्रलॊभाद इह तवया तस्माद एतद धि ते मूढ बरह्मास्त्रं परतिभास्यति ॥ 30 ॥
अन्यत्र वधकालात ते सदृशेन समेयुषः अब्राह्मणे न हि बरह्म धरुवं तिष्ठेत कदा चन ॥ 31 ॥
गच्छेदानीं न ते सथानम अनृतस्येह विद्यते न तवया सदृशॊ युद्धे भविता कशत्रियॊ भुवि ॥ 32 ॥
एवम उक्तस तु रामेण नयायेनॊपजगाम सः दुर्यॊधनम उपागम्य कृतास्त्रॊ ऽसमीति चाब्रवीत ॥ 33 ॥
शान्तिपर्व · Shanti Parva
अध्याय 3
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 4