[य] किं शीलः किं समाचारः किं विद्यः किं परायनः पराप्नॊति बरह्मणः सथानं यत परं परकृतेर धरुवम ॥ 1 ॥
[भी] मॊक्षधर्मेषु निरतॊ लघ्व आहारॊ जितेन्द्रियः पराप्नॊति परमं सथानं यत परं परकृतेर धरुवम ॥ 2 ॥
सवगृहाद अभिनिःसृत्य लाभालाभे समॊ मुनिः समुपॊधेषु कामेषु निरपेक्षः परिव्रजेत ॥ 3 ॥
न चक्षुषा न मनसा न वाचा दूसयेद अपि न परत्यक्षं परॊक्षं वा दूसनं वयाहरेत कव चित ॥ 4 ॥
न हिंस्यात सर्वभूतानि मैत्रायण गतिश चरेत नेदं जीवितम आसाद्य वैरं कुर्वीत केन चित ॥ 5 ॥
अतिवादांस तितिक्षेत नाभिमन्येत कथं चन करॊध्यमानः परियं बरूयाद आक्रुष्टः कुशलं वदेत ॥ 6 ॥
परदक्षिणं परसव्यं च गराममध्ये न चाचरेत भैक्ष चर्याम अनापन्नॊ न गच्छेत पूर्वकेतितः ॥ 7 ॥
अविकीर्णः सुगुप्तश च न वाचा हय अप्रियं वदेत मृदुः सयाद अप्रतिक्रूरॊ विस्रब्धः सयाद अरॊषणः ॥ 8 ॥
विधूमे नयस्तमुसले वयङ्गारे भुक्तवज जने अतीते पात्रसंचारे भिक्षां लिप्सेत वै मुनिः ॥ 9 ॥
अनुयात्रिकम अर्थस्य मात्रा लाभेष्व अनादृतः अलाभे न विहन्येत लाभश चैनं न हर्षयेत ॥ 10 ॥
लाभं साधारणं नेच्छेन न भुञ्जीताभिपूजितः अभिपूजित लाभं हि जुगुप्सेतैव तादृशः ॥ 11 ॥
न चान्न दॊषान निन्देत न गुणान अभिपूजयेत शयासने विविक्ते च नित्यम एवाभिपूजयेत ॥ 12 ॥
शून्यागरं वृक्षमूलम अरण्यम अथ वा गुहाम अज्ञातचर्यां गत्वान्यां ततॊ ऽनयत्रैव संविशेत ॥ 13 ॥
अनुरॊध विरॊधाभ्यां समः सयाद अचलॊ धरुवः सुकृतं दुष्कृतं चॊभे नानुरुध्येत कर्मणि ॥ 14 ॥
वाचॊ वेगं मनसः करॊधवेगं; विवित्सा वेगम उदरॊपस्थ वेगम एतान वेगान विनयेद वै तपस्वी; निन्दा चास्य हृदयं नॊपहन्यात ॥ 15 ॥
मध्यस्थ एव तिष्ठेत परशंसा निन्दयॊः समः एतत पवित्रं परमं परिव्राजक आश्रमे ॥ 16 ॥
महात्मा सुव्रतॊ दान्तः सर्वत्रैवानपाश्रितः अपूर्व चारकः सौम्यॊ अनिकेतः समाहितः ॥ 17 ॥
वान परस्थगृहस्थाभ्यां न संसृज्येत कर्हि चित अज्ञातलिप्सां लिप्सेत न चैनं हर्ष आविशेत ॥ 18 ॥
विजानतां मॊक्ष एष शरमः सयाद अविजानताम मॊक्षयानम इदं कृत्स्नं विदुषां हारितॊ ऽबरवीत ॥ 19 ॥
अभयं सर्वभूतेभ्यॊ दत्त्वा यः परव्रजेद गृहात लॊकास तेजॊमयास तस्य तथानन्त्याय कल्पते ॥ 20 ॥
शान्तिपर्व · Shanti Parva
अध्याय 269
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 270