धर्मDharmic Data

शान्तिपर्व · Shanti Parva

अध्याय 250

  1. [नारद] विनीय दुःखम अबला सा तव अतीवायतेक्षणा उवाच पराञ्जलिर भूत्वा लतेवावर्जिता तदा ॥ 1 ॥

  2. तवया सृष्टा कथं नारी मादृशी वदतां वर रौद्रकर्माभिजायेत सर्वप्रानि भयंकरी ॥ 2 ॥

  3. बिभेम्य अहम अधर्मस्य धर्म्यम आदिश कर्म मे तवं मां भीताम अवेक्षस्व शिवेनेश्वर चक्षुषा ॥ 3 ॥

  4. बालान वृद्धान वयः सथांश च न हरेयम अनागसः परानिनः परानिनाम ईश नमस ते ऽभिप्रसीद मे ॥ 4 ॥

  5. परियान पुत्रान वयस्यांश च भरातॄन मातॄः पितॄन अपि अपध्यास्यन्ति यद देव मृतांस तेषां बिभेम्य अहम ॥ 5 ॥

  6. कृपणाश्रु परिक्लेदॊ दहेन मां शाश्वतीः समाः तेभ्यॊ ऽहं बलवद भीता शरमं तवाम उपागता ॥ 6 ॥

  7. यमस्य भवने देव यात्य अन्ते पापकर्मिणः परसादये तवा वरद परसादं कुरु मे परभॊ ॥ 7 ॥

  8. एतम इच्छाम्य अहं कामं तवत्तॊ लॊकपितामह इच्छेयं तवत्प्रसादाच च तपस तप्तुं सुरेश्वर ॥ 8 ॥

  9. [पितामह] मृत्यॊ संकल्पिता मे तवं परजा संहार हेतुना गच्छ संहर सर्वास तवं परजा मा च विचारय ॥ 9 ॥

  10. एतद एवम अवश्यं हि भविता नैतद अन्यथा करियताम अनवद्याङ्गि यथॊक्तं मद्वचॊ ऽनघे ॥ 10 ॥

  11. [नारद] एवम उक्ता महाबाहॊ मृत्युः परपुरंजय न वयाजहार तस्थौ च परह्वा भगवद उन्मुखी ॥ 11 ॥

  12. पुनः पुनर अथॊक्ता सा गतसत्त्वेव भामिनी तूस्नीम आसीत ततॊ देवॊ देवानाम ईश्वरेश्वरः ॥ 12 ॥

  13. परससाद किल बरह्मा सवयम एवात्मनात्मवान समयमानश च लॊकेशॊ लॊकान सर्वान अवैक्षत ॥ 13 ॥

  14. निवृत्तरॊषे तस्मिंस तु भगवत्य अपराजिते सा कन्यापजगामास्य समीपाद इति नः शरुतम ॥ 14 ॥

  15. अपसृत्याप्रतिश्रुत्य परजासंहरणं तदा तवरमाणेव राजेन्द्र मृत्युर धेनुकम अभ्ययात ॥ 15 ॥

  16. सा तत्र परमं देवी तपॊ ऽचरत दुश्चरम समा हय एकपदे तस्थौ दशपद्मानि पञ्च च ॥ 16 ॥

  17. तां तथा कुर्वतीं तत्र तपः परमदुश्चरम पुनर एव महातेजा बरह्मा वचनम अब्रवीत ॥ 17 ॥

  18. कुरुष्व मे वचॊ मृत्यॊ तद अनादृत्य सत्वरा तथैवैक पदे तात पुनर अन्यानि सप्त सा ॥ 18 ॥

  19. तस्थौ पद्मानि सश चैव पञ्च दवे चैव मानद भूयः पद्मायुतं तात मृगैः सह चचार सा ॥ 19 ॥

  20. पुनर गत्वा ततॊ राजन मौनम आतिष्ठद उत्तमम अप्सु वर्षसहस्राणि सप्त चैवं च पार्थिव ॥ 20 ॥

  21. ततॊ जगाम सा कन्या कौशिकीं भरतर्षभ तत्र वायुजलाहारा चचार नियमं पुनः ॥ 21 ॥

  22. ततॊ ययौ महाभागा गङ्गां मेरुं च केवलम तस्थौ दार्व इव निश्चेष्टा भूतानां हितकाम्यया ॥ 22 ॥

  23. ततॊ हिमवतॊ मूर्ध्नि यत्र देवाः समीजिरे तत्राङ्गुष्ठेन राजेन्द्र निखर्वम अपरं ततः तस्थौ पितामहं चैव तॊषयामाय यत्नतः ॥ 23 ॥

  24. ततस ताम अब्रवीत तत्र लॊकानां परभवाप्ययः किम इदं वर्तते पुत्रि करियतां तद वचॊ मम ॥ 24 ॥

  25. ततॊ ऽबरवीत पुनर मृत्युर भगवन्तं पितामहम न हरेयं परजा देव पुनस तवाहं परसादये ॥ 25 ॥

  26. ताम अधर्मभयत्रस्तां पुनर एव च याचतीम तदाब्रवीद देवदेवॊ निगृह्येदं वचस ततः ॥ 26 ॥

  27. अधर्मॊ नास्ति ते मृत्यॊ संयच्छेमाः परजाः शुभे मया हय उक्तं मृषा भद्रे भविता नेह किं चन ॥ 27 ॥

  28. धर्मः सनातनश च तवाम इहैवानुप्रवेक्ष्यते अहं च विबुधाश चैव तवद्धिते निरताः सदा ॥ 28 ॥

  29. इमम अन्यं च ते कामं ददामि मनसेप्सितम न तवा दॊषेण यास्यन्ति वयाधिसंपीडिताः परजाः ॥ 29 ॥

  30. पुरुषेषु च रूपेण पुरुषस तवं भविष्यसि सत्रीषु सत्रीरूपिणी चैव तृतीयेषु नपुंसकम ॥ 30 ॥

  31. सैवम उक्ता महाराज कृताञ्जलिर उवाच ह पुनर एव महात्मानं नेति देवेशम अव्ययम ॥ 31 ॥

  32. ताम अब्रवीत तदा देवॊ मृत्यॊ संहर मानवान अधर्मस ते न भविता तथा धयास्याम्य अहं शुभे ॥ 32 ॥

  33. यान अश्रुबिन्दून पतितान अपश्यं; ये पानिभ्यां धारितास ते पुरस्तात ते वयाधयॊ मानवान घॊररूपाः; पराप्ते काले पीडयिष्यन्ति मृत्यॊ ॥ 33 ॥

  34. सर्वेषां तवं परानिनाम अन्तकाले; कामक्रॊधौ सहितौ यॊजयेथाः एवं धर्मस तवाम उपैष्यत्य अमेयॊ; न चाधर्मं लप्स्यसे तुल्यवृत्तिः ॥ 34 ॥

  35. एवं धर्मं पालयिष्यस्य अथॊक्तं; न चात्मानं मज्जयिष्यस्य अधर्मे तस्मात कामं रॊचयाभ्यागतं तवं; संयॊग्याथॊ संहरस्वेह जन्तून ॥ 35 ॥

  36. सा वै तदा मृत्युसंज्ञापदेशाच; छापाद भीता बाधम इत्य अब्रवीत तम अथॊ परानान परानिनाम अन्तकाले; कामक्रॊधौ पराप्य निर्मॊह्य हन्ति ॥ 36 ॥

  37. मृत्यॊ ये ते वयाधयश चाश्रुपाता; मनुष्याणां रुज्यते यैः शरीरम सर्वेषां वै परानिनां पराणनान्ते; तस्माच छॊकं मा कृथा बुध्य बुद्ध्या ॥ 37 ॥

  38. सर्वे देवाः परानिनां पराणनान्ते; गत्वा वृत्ताः संनिवृत्तास तथैव एवं सर्वे मानवाः पराणनान्ते; गत्वावृत्ता देववद राजसिंह ॥ 38 ॥

  39. वायुर भीमॊ भीमनादॊ महौजाः; सर्वेषां च परानिनां पराण भूतः नाना वृत्तिर देहिनां देहभेदे; तस्माद वायुर देवदेवॊ विशिष्टः ॥ 39 ॥

  40. सर्वे देवा मर्त्यसंज्ञा विशिष्टाः; सर्वे मर्त्या देव संज्ञा विशिष्टाः तस्मात पुत्रं मा शुचॊ राजसिंह; पुत्रः सवर्गं पराप्य ते मॊदते ह ॥ 40 ॥

  41. एवं मृत्युर देव सृष्टा परजानां; पराप्ते काले संहरन्ती यथावति तस्याश चैव वयाधयस ते ऽशरुपाताः; पराप्ते काले संहरन्तीह जन्तून ॥ 41 ॥

Reach this point to mark the section finished.

Continue to अध्याय 251

Previous: अध्याय 249