[व] तद आज्ञाय हृषीकेशॊ विसृष्टं पापकर्मणा हृष्यमाण इदं वाक्यं दरौणिं परत्यब्रवीत तदा ॥ 1 ॥
विराटस्य सुतां पूर्वं सनुषां गाण्डीवधन्वनः उपप्लव्य गतां दृष्ट्वा वरतवान बराह्मणॊ ऽबरवीत ॥ 2 ॥
परिक्षीणेषु कुरुषु पुत्रस तव जनिष्यति एतद अस्य परिक्षित तवं गर्भस्थस्य भविष्यति ॥ 3 ॥
तस्य तद वचनं साधॊः सत्यम एव भविष्यति परिक्षिद भविता हय एषां पुनर वंशकरः सुतः ॥ 4 ॥
एवं बरुवाणं गॊविन्दं सात्वत परवरं तदा दरौणिः परमसंरब्धः परत्युवाचेदम उत्तरम ॥ 5 ॥
नैतद एवं यथात्थ तवं पक्षपातेन केशव वचनं पुण्डरीकाक्ष न च मद्वाक्यम अन्यथा ॥ 6 ॥
पतिष्यत्य एतद अस्त्रं हि गर्भे तस्या मयॊद्यतम विराट दुहितुः कृष्टयां तवं रक्षितुम इच्छसि ॥ 7 ॥
[वासुदेव] अमॊघः परमास्त्रस्य पातस तस्य भविष्यति स तु गर्भॊ मृतॊ जातॊ दीर्घम आयुर अवाप्स्यति ॥ 8 ॥
तवां तु कापुरुषं पापं विदुः सर्वे मनीषिणः असकृत पापकर्माणं बाल जीवितघातकम ॥ 9 ॥
तस्मात तवम अस्य पापस्य कर्मणः फलम आप्नुहि तरीणि वर्षसहस्राणि चरिष्यसि महीम इमाम अप्राप्नुवन कव चित कां चित संविदं जातु केन चित ॥ 10 ॥
निर्जनान असहायस तवं देशान परविचरिष्यसि भवित्री नहि ते कषुद्रजनमध्येषु संस्थितिः ॥ 11 ॥
पूय शॊणितगन्धी च दुर्ग कान्तारसंश्रयः विचरिष्यसि पापात्मन सर्वव्याधिसमन्वितः ॥ 12 ॥
वयः पराप्य परिक्षित तु वेद वरतम अवाप्य च कृपाच छारद्वताद वीरः सर्वास्त्राण्य उपलप्स्यते ॥ 13 ॥
विदित्वा परमास्त्राणि कषत्रधर्मव्रते सथितः षष्टिं वर्षाणि धर्मात्मा वसुधां पालयिष्यति ॥ 14 ॥
इतश चॊर्ध्वं महाबाहुः कुरुराजॊ भविष्यति परिक्षिन नाम नृपतिर मिषतस ते सुदुर्मते पश्य मे तपसॊ वीर्यं सत्यस्य च नराधम ॥ 15 ॥
[वयास] यस्माद अनादृत्य कृतं तवयास्मान कर्म दारुणम बराह्मणस्य सतश चैव यस्मात ते वृत्तम ईदृशम ॥ 16 ॥
तस्माद यद देवकीपुत्र उक्तवान उत्तमं वचः असंशयं ते तद्भावि कषुद्रकर्मन वरजाश्व इतः ॥ 17 ॥
[अष्वत्तामन] सहैव भवता बरह्मन सथास्यामि पुरुषेष्व अहम सत्यवाग अस्तु भगवान अयं च पुरुषॊत्तमः ॥ 18 ॥
[व] परदायाथ मणिं दरौणिः पाण्डवानां महात्मनाम जगाम विमनास तेषां सर्वेषां पश्यतां वनम ॥ 19 ॥
पाण्डवाश चापि गॊविन्दं पुरस्कृत्य हतद्विषः कृष्णद्वैपायनं चैव नारदं च महामुनिम ॥ 20 ॥
दरॊणपुत्रस्य सहजं मणिम आदाय सत्वराः दरौपदीम अभ्यधावन्त परायॊपेतां मनस्विनीम ॥ 21 ॥
ततस ते पुरुषव्याघ्राः सदश्वैर अनिलॊपमैः अभ्ययुः सह दाशार्हाः शिबिरं पुनर एव ह ॥ 22 ॥
अवतीर्य रथाभ्यां तु तवरमाणा महारथाः ददृशुर दरौपदीं कृष्णाम आर्ताम आर्ततराः सवयम ॥ 23 ॥
ताम उपेत्य निर आनन्दां दुःखशॊकसमन्विताम परिवार्य वयतिष्ठन्त पाण्डवाः सह केशवाः ॥ 24 ॥
ततॊ राज्ञाभ्यनुज्ञातॊ भीमसेनॊ महाबलः परददौ तु मणिं दिव्यं वचनं चेदम अब्रवीत ॥ 25 ॥
अयं भद्रे तव मणिः पुत्र हन्ता जितः स ते उत्तिष्ठ शॊकम उत्सृज्य कषत्रधर्मम अनुस्मर ॥ 26 ॥
परयाणे वासुदेवस्य शमार्थम असितेक्षणे यान्य उक्तानि तवया भीरु वाक्यानि मधु घातिनः ॥ 27 ॥
नैव मे पतयः सन्ति न पुत्रा भरातरॊ न च नैव तवम अपि गॊविन्द शमम इच्छति राजनि ॥ 28 ॥
उक्तवत्य असि घॊराणि वाक्यानि पुरुषॊत्तमम कषत्रधर्मानुरूपाणि तानि संस्मर्तुम अर्हसि ॥ 29 ॥
हतॊ दुर्यॊधनः पापॊ राज्यस्य परिपन्थकः दुःशासनस्य रुधिरं पीतं विस्फुरतॊ मया ॥ 30 ॥
वैरस्य गतम आनृण्यं न सम वाच्या विवक्षताम जित्वा मुक्तॊ दरॊणपुत्रॊ बराह्मण्याद गौरवेण च ॥ 31 ॥
यशॊ ऽसय पातितं देवि शरीरं तव अवशेषितम वियॊजितश च मणिना नयासितश चायुधं भुवि ॥ 32 ॥
[दरौपदी] केवलानृण्यम आप्तास्मि गुरुपुत्रॊ गुरुर मम शिरस्य एतं मणिं राजा परतिबध्नातु भारत ॥ 33 ॥
[व] तं गृहीत्वा ततॊ राजा शिरस्य एवाकरॊत तदा गुरुर उच्छिष्टम इत्य एव दरौपद्या वचनाद अपि ॥ 34 ॥
ततॊ दिव्यं मणिवरं शिरसा धारयन परभुः शुशुभे स महाराजः सचन्द्र इव पर्वतः ॥ 35 ॥
उत्तस्थौ पुत्रशॊकार्ता ततः कृष्णा मनस्विनी कृष्णं चापि महाबाहुं पर्यपृच्छत धर्मराट ॥ 36 ॥
सौप्तिकपर्व · Sauptika Parva
अध्याय 16
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 17