[य] अहं ययातिर नहुषस्य पुत्रः; पूरॊः पिता सर्वभूतावमानात परभ्रंशितः सुरसिद्धर्षिलॊकात; परिच्युतः परपताम्य अल्पपुण्यः ॥ 1 ॥
अहं हि पूर्वॊ वयसा भवद्भ्यस; तेनाभिवादं भवतां न परयुञ्जे यॊ विद्यया तपसा जन्मना वा; वृद्धः स पूज्यॊ भवति दविजानाम ॥ 2 ॥
[आस्टक] अवादीश चेद वयसा यः स वृद्ध; इति राजन नाभ्यवदः कथं चित यॊ वै विद्वान वयसा सन सम वृद्धः; स एव पूज्यॊ भवति दविजानाम ॥ 3 ॥
[य] परतिकूलं कर्मणां पापम आहुस; तद वर्तते ऽपरवणे पापलॊक्यम सन्तॊ ऽसतां नानुवर्तन्ति चैतद; यथा आत्मैषाम अनुकूल वादी ॥ 4 ॥
अभूद धनं मे विपुलं महद वै; विचेष्टमानॊ नाधिगन्ता तद अस्मि एवं परधार्यात्म हिते निविष्टॊ; यॊ वर्तते स विजानाति जीवन ॥ 5 ॥
नानाभावा बहवॊ जीवलॊके; दैवाधीना नष्टचेष्टाधिकाराः तत तत पराप्य न विहन्येत धीरॊ; दिष्टं बलीय इति मत्वात्म बुद्ध्या ॥ 6 ॥
सुखं हि जन्तुर यदि वापि दुःखं; दैवाधीनं विन्दति नात्म शक्त्या तस्माद दिष्टं बलवन मन्यमानॊ; न संज्वरेन नापि हृष्येत कदा चित ॥ 7 ॥
दुःखे न तप्येन न सुखेन हृष्येत; समेन वर्तेत सदैव धीरः दिष्टं बलीय इति मन्यमानॊ; न संज्वरेन नापि हृष्येत कदा चित ॥ 8 ॥
भये न मुह्याम्य अष्टकाहं कदा चित; संतापॊ मे मानसॊ नास्ति कश चित धाता यथा मां विदधाति लॊके; धरुवं तथाहं भवितेति मत्वा ॥ 9 ॥
संस्वेदजा अण्डजा उद्भिदाश च; सरीसृपाः कृमयॊ ऽथाप्सु मत्स्याः तथाश्मानस तृणकाष्ठं च सर्वं; दिष्ट कषये सवां परकृतिं भजन्ते ॥ 10 ॥
अनित्यतां सुखदुःखस्य बुद्ध्वा; कस्मात संतापम अष्टकाहं भजेयम किं कुर्यां वै किं च कृत्वा न तप्ये; तस्मात संतापं वर्जयाम्य अप्रमत्तः ॥ 11 ॥
[आस्टक] ये ये लॊकाः पार्थिवेन्द्र परधानास; तवया भुक्ता यं च कालं यथा च तन मे राजन बरूहि सर्वं यथावत; कषेत्रज्ञवद भाषसे तवं हि धर्मान ॥ 12 ॥
[य] राजाहम आसम इह सार्वभौमस; ततॊ लॊकान महतॊ अजयं वै तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं; ततॊ लॊकं परम अस्म्य अभ्युपेतः ॥ 13 ॥
ततः पुरीं पुरुहूतस्य रम्यां; सहस्रद्वारां शतयॊजनायताम अध्यावसं वर्षसहस्रमात्रं; ततॊ लॊकं परम अस्म्य अभ्युपेतः ॥ 14 ॥
ततॊ दिव्यम अजरं पराप्य लॊकं; परजापतेर लॊकपतेर दुरापम तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं; ततॊ लॊकं परम अस्म्य अभ्युपेतः ॥ 15 ॥
देवस्य देवस्य निवेशने च; विजित्य लॊकान अवसं यथेष्टम संपूज्यमानस तरिदशैः समस्तैस; तुल्यप्रभाव दयुतिर ईश्वराणाम ॥ 16 ॥
तथावसं नन्दने कामरूपी; संवत्सराणाम अयुतं शतानाम सहाप्सरॊभिर विहरन पुण्यगन्धान; पश्यन्न नगान पुष्पितांश चारुरूपान ॥ 17 ॥
तत्रस्थं मां देव सुखेषु सक्तं; काले ऽतीते महति ततॊ ऽतिमात्रम दूतॊ देवानाम अब्रवीद उग्ररूपॊ; धवंसेत्य उच्चैस तरिः पलुतेन सवरेण ॥ 18 ॥
एतावन मे विदितं राजसिंह; ततॊ भरष्टॊ ऽहं नन्दनात कषीणपुण्यः वाचॊ ऽशरौषं चान्तरिक्षे सुराणाम; अनुक्रॊशाच छॊचतां मानवेन्द्र ॥ 19 ॥
अहॊ कष्टं कषीणपुण्यॊ ययातिः; पतत्य असौ पुण्यकृत पुण्यकीर्तिः तान अब्रुवं पतमानस ततॊ ऽहं; सतां मध्ये निपतेयं कथं नु ॥ 20 ॥
तैर आख्याता भवतां यज्ञभूमिः; समीक्ष्य चैनां तवरितम उपागतॊ ऽसमि हविर गन्धं देशिकं यज्ञभूमेर; धूमापाङ्गं परतिगृह्य परतीतः ॥ 21 ॥
आदिपर्व · Adi Parva
अध्याय 84
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 85