[स] एतच छरुत्वा जरत्कारुर दुःखशॊकपरायणः उवाच सवान पितॄन दुःखाद बाष्पसंदिग्धया गिरा ॥ 1 ॥
अहम एव जरत्कारुः किल्बिषी भवतां सुतः तद दण्डं धारयत मे दुष्कृतेर अकृतात्मनः ॥ 2 ॥
[पितरह] पुत्र दिष्ट्यासि संप्राप्त इमं देशं यदृच्छया किमर्थं च तवया बरह्मन न कृतॊ दारसंग्रहः ॥ 3 ॥
[ज] ममायं पितरॊ नित्यं हृद्य अर्थः परिवर्तते ऊर्ध्वरेताः शरीरं वै परापयेयम अमुत्र वै ॥ 4 ॥
एवं दृष्ट्वा तु भवतः शकुन्तान इव लम्बतः मया निवर्तिता बुद्धिर बरह्मचर्यात पितामहाः ॥ 5 ॥
करिष्ये वः परियं कामं निवेक्ष्ये नात्र संशयः सनाम्नीं यद्य अहं कन्याम उपलप्स्ये कदा चन ॥ 6 ॥
भविष्यति च या का चिद भैक्षवत सवयम उद्यता परतिग्रहीता ताम अस्मि न भरेयं च याम अहम ॥ 7 ॥
एवंविधम अहं कुर्यां निवेशं पराप्नुयां यदि अन्यथा न करिष्ये तु सत्यम एतत पितामहाः ॥ 8 ॥
[स] एवम उक्त्वा तु स पितॄंश चचार पृथिवीं मुनिः न च सम लभते भार्यां वृद्धॊ ऽयम इति शौनक ॥ 9 ॥
यदा निर्वेदम आपन्नः पितृभिश चॊदितस तथा तदारण्यं स गत्वॊच्चैश चुक्रॊश भृशदुःखितः ॥ 10 ॥
यानि भूतानि सन्तीह सथावराणि चराणि च अन्तर्हितानि वा यानि तानि शृण्वन्तु मे वचः ॥ 11 ॥
उग्रे तपसि वर्तन्तं पितरश चॊदयन्ति माम निविशस्वेति दुःखार्तास तेषां परियचिकीर्षया ॥ 12 ॥
निवेशार्थ्य अखिलां भूमिं कन्या भैक्षं चरामि भॊः दरिद्रॊ दुःखशीलश च पितृभिः संनियॊजितः ॥ 13 ॥
यस्य कन्यास्ति भूतस्य ये मयेह परकीर्तिताः ते मे कन्यां परयच्छन्तु चरतः सर्वतॊदिशम ॥ 14 ॥
मम कन्या सनाम्नी या भैक्षवच चॊद्यता भवेत भरेयं चैव यां नाहं तां मे कन्यां परयच्छत ॥ 15 ॥
ततस ते पन्नगा ये वै जरत्कारौ समाहिताः ताम आदाय परवृत्तिं ते वासुकेः परत्यवेदयन ॥ 16 ॥
तेषां शरुत्वा स नागेन्द्रः कन्यां तां समलंकृताम परगृह्यारण्यम अगमत समीपं तस्य पन्नगः ॥ 17 ॥
तत्र तां भैक्षवत कन्यां परादात तस्मै महात्मने नागेन्द्रॊ वासुकिर बरह्मन न स तां परत्यगृह्णत ॥ 18 ॥
असनामेति वै मत्वा भरणे चाविचारिते मॊक्षभावे सथितश चापि दवन्द्वी भूतः परिग्रहे ॥ 19 ॥
ततॊ नाम स कन्यायाः पप्रच्छ भृगुनङ्गन वासुके भरणं चास्या न कुर्याम इत्य उवाच ह ॥ 20 ॥
आदिपर्व · Adi Parva
अध्याय 42
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 43