[वै] मन्दपालॊ ऽपि कौरव्य चिन्तयानः सुतांस तदा उक्तवान अप्य अशीतांशुं नैव स सम न तप्यते ॥ 1 ॥
स तप्यमानः पुत्रार्थे लपिताम इदम अब्रवीत कथं नव अशक्ताः पलवने लपिते मम पुत्रकाः ॥ 2 ॥
वर्धमाने हुतवहे वाते शीघ्रं परवायति असमर्था विमॊक्षाय भविष्यन्ति ममात्मजाः ॥ 3 ॥
कथं नव अशक्ता तराणाय माता तेषां तपस्विनी भविष्यत्य असुखाविष्टा पुत्र तराणम अपश्यती ॥ 4 ॥
कथं नु सरणे ऽशक्तान पतने च ममात्मजान संतप्यमाना अभितॊ वाशमानाभिधावती ॥ 5 ॥
जरितारिः कथं पुत्रः सारिसृक्वः कथं च मे सतम्ब मित्रः कथं दरॊणः कथं सा च तपस्विनी ॥ 6 ॥
लालप्यमानं तम ऋषिं मन्दपालं तथा वने लपिता परत्युवाचेदं सासूयम इव भारत ॥ 7 ॥
न ते सुतेष्व अवेक्षास्ति तान ऋषीन उक्तवान असि तेजस्विनॊ वीर्यवन्तॊ न तेषां जवलनाद भयम ॥ 8 ॥
तथाग्नौ ते परीत्ताश च तवया हि मम संनिधौ परतिश्रुतं तथा चेति जवलनेन महात्मना ॥ 9 ॥
लॊकपालॊ ऽनृतां वाचं न तु वक्ता कथं चन समर्थास ते च वक्तारॊ न ते तेष्व अस्ति मानसम ॥ 10 ॥
ताम एव तु ममामित्रीं चिन्तयन परितप्यसे धरुवं मयि न ते सनेहॊ यथा तस्यां पुराभवत ॥ 11 ॥
न हि पक्षवता नयाय्यं निःस्नेहेन सुहृज्जने पीड्यमान उपद्रष्टुं शक्तेनात्मा कथं चन ॥ 12 ॥
गच्छ तवं जरिताम एव यदर्थं परितप्यसे चरिष्याम्य अहम अप्य एका यथा कापुरुषे तथा ॥ 13 ॥
[मन्दपाल] नाहम एवं चरे लॊके यथा तवम अभिमन्यसे अपत्यहेतॊर विचरे तच च कृच्छ्रगतं मम ॥ 14 ॥
भूतं हित्वा भविष्ये ऽरथे यॊ ऽवलम्बेत मन्दधीः अवमन्येत तं लॊकॊ यथेच्छसि तथा कुरु ॥ 15 ॥
एष हि जवलमानॊ ऽगनिर लेलिहानॊ महीरुहान दवेष्यं हि हृदि संतापं जनयत्य अशिवं मम ॥ 16 ॥
[वै] तस्माद देशाद अतिक्रान्ते जवलने जरिता ततः जगाम पुत्रकान एव तवरिता पुत्रगृद्धिनी ॥ 17 ॥
सा तान कुशलिनः सर्वान निर्मुक्ताञ जातवेदसः रॊरूयमाणा कृपणा सुतान दृष्टवती वने ॥ 18 ॥
अश्रद्धेयतमं तेषां दर्शनं सा पुनः पुनः एकैकशश च तान पुत्रान करॊशमानान्वपद्यत ॥ 19 ॥
ततॊ ऽभयगच्छत सहसा मन्दपालॊ ऽपि भारत अथ ते सर्वम एवैनं नाभ्यनन्दन्त वै सुताः ॥ 20 ॥
लालप्यमानम एकैकं जरितां च पुनः पुनः नॊचुस ते वचनं किं चित तम ऋषिं साध्व असाधु वा ॥ 21 ॥
[मन्दपाल] जयेष्ठः सुतस ते कतमः कतमस तदनन्तरः मध्यमः कतमः पुत्रः कनिष्ठः कतमश च ते ॥ 22 ॥
एवं बरुवन्तं दुःखार्तं किं मां न परतिभाषसे कृतवान अस्मि हव्याशे नैव शान्तिम इतॊ लभे ॥ 23 ॥
[जरिता] किं ते जयेष्ठे सुते कार्यं किम अनन्तरजेन वा किं च ते मध्यमे कार्यं किं कनिष्ठे तपस्विनि ॥ 24 ॥
यस तवं मां सर्वशॊ हीनाम उत्सृज्यासि गतः पुरा ताम एव लपितां गच्छ तरुणीं चारुहासिनीम ॥ 25 ॥
[मन्दपाल] न सत्रीणां विद्यते किं चिद अन्यत्र पुरुषान्तरात सापत्नकम ऋते लॊके भवितव्यं हि तत तथा ॥ 26 ॥
सुव्रतापि हि कल्याणी सर्वलॊकपरिश्रुता अरुन्धती पर्यशङ्कद वसिष्ठम ऋषिसत्तमम ॥ 27 ॥
विशुद्धभावम अत्यन्तं सदा परियहिते रतम सप्तर्षिमध्यगं वीरम अवमेने च तं मुनिम ॥ 28 ॥
अपध्यानेन सा तेन धूमारुण समप्रभा लक्ष्यालक्ष्या नाभिरूपा निमित्तम इव लक्ष्यते ॥ 29 ॥
अपत्यहेतॊः संप्राप्तं तथा तवम अपि माम इह इष्टम एवंगते हित्वा सा तथैव च वर्तसे ॥ 30 ॥
नैव भार्येति विश्वासः कार्यः पुंसा कथं चन न हि कार्यम अनुध्याति भार्या पुत्रवती सती ॥ 31 ॥
[वै] ततस ते सर्व एवैनं पुत्राः सम्यग उपासिरे स च तान आत्मजान राजन्न आश्वासयितुम आरभत ॥ 32 ॥
आदिपर्व · Adi Parva
अध्याय 224
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 225