[ज] किमर्थं शार्ङ्गकान अग्निर न ददाह तथागते तस्मिन वने दह्यमाने बरह्मन्न एतद वदाशु मे ॥ 1 ॥
अदाहे हय अश्वसेनस्य दानवस्य मयस्य च कारणं कीर्तितं बरह्मञ शार्ङ्गकानां न कीर्तितम ॥ 2 ॥
तद एतद अद्भुतं बरह्मञ शार्ङ्गानाम अविनाशनम कीर्तयस्वाग्निसंमर्दे कथं ते न विनाशिताः ॥ 3 ॥
[वै] यदर्थं शार्ङ्गकान अग्निर न ददाह तथागते तत ते सर्वं यथावृत्तं कथयिष्यामि भारत ॥ 4 ॥
धर्मज्ञानां मुख्यतमस तपस्वी संशितव्रतः आसीन महर्षिः शरुतवान मन्दपाल इति शरुतः ॥ 5 ॥
स मार्गम आस्थितॊ राजन्न ऋषीणाम ऊर्ध्वरेतसाम सवाध्यायवान धर्मरतस तपस्वी विजितेन्द्रियः ॥ 6 ॥
स गत्वा तपसः पारं देहम उत्सृज्य भारत जगाम पितृलॊकाय न लेभे तत्र तत फलम ॥ 7 ॥
स लॊकान अफलान दृष्ट्वा तपसा निर्जितान अपि पप्रच्छ धर्मराजस्य समीपस्थान दिवौकसः ॥ 8 ॥
किमर्थम आवृता लॊका ममैते तपसार्जिताः किं मया न कृतं तत्र यस्येदं कर्मणः फलम ॥ 9 ॥
तत्राहं तत करिष्यामि यदर्थम इदम आवृतम फलम एतस्य तपसः कथयध्वं दिवौकसः ॥ 10 ॥
[देवाह] ऋणिनॊ मानवा बरह्मञ जायन्ते येन तच छृणु करियाभिर बरह्मचर्येण परजया च न संशयः ॥ 11 ॥
तद अपाक्रियते सर्वं यज्ञेन तपसा सुतैः तपस्वी यज्ञकृच चासि न तु ते विद्यते परजा ॥ 12 ॥
त इमे परसवस्यार्थे तव लॊकाः समावृताः परजायस्व ततॊ लॊकान उपभॊक्तासि शाश्वतान ॥ 13 ॥
पुन नाम्नॊ नरकात पुत्रस तरातीति पितरं मुने तस्माद अपत्यसंताने यतस्व दविजसत्तम ॥ 14 ॥
[वै] तच छरुत्वा मन्दपालस तु तेषां वाक्यं दिवौकसाम कव नु शीघ्रम अपत्यं सयाद बहुलं चेत्य अचिन्तयत ॥ 15 ॥
स चिन्तयन्न अभ्यगच्छद बहुल परसवान खगान शार्ङ्गिकां शार्ङ्गकॊ भूत्वा जरितां समुपेयिवान ॥ 16 ॥
तस्यां पुत्रान अजनयच चतुरॊ बरह्मवादिनः तान अपास्य स तत्रैव जगाम लपितां परति बालान सुतान अण्ड गतान मात्रा सह मुनिर वने ॥ 17 ॥
तस्मिन गते महाभागे लपितां परति भारत अपत्यस्नेहसंविग्ना जरिता बह्व अचिन्तयत ॥ 18 ॥
तेन तयक्तान असंत्याज्यान ऋषीन अण्ड गतान वने नाजहत पुत्रकान आर्ता जरिता खाण्डवे नृप बभार चैतान संजातान सववृत्त्या सनेहविक्लवा ॥ 19 ॥
ततॊ ऽगनिं खाण्डवं दग्धुम आयान्तं दृष्टवान ऋषिः मन्दपालश चरंस तस्मिन वने लपितया सह ॥ 20 ॥
तं संकल्पं विदित्वास्य जञात्वा पुत्रांश च बालकान सॊ ऽभितुष्टाव विप्रर्षेर बराह्मणॊ जातवेदसम पुत्रान परिददद भीतॊ लॊकपालं महौजसम ॥ 21 ॥
[मन्दपाल] तवम अग्ने सर्वदेवानां मुखं तवम असि हव्यवाट तवम अन्तः सर्वभूतानां गूढश चरसि पावक ॥ 22 ॥
तवम एकम आहुः कवयस तवाम आहुस तरिविधं पुनः तवाम अष्टधा कल्पयित्वा यज्ञवाहम अकल्पयन ॥ 23 ॥
तवया सृष्टम इदं विश्वं वदन्ति परमर्षयः तवदृते हि जगत कृत्स्नं सद्यॊ न सयाद धुताशन ॥ 24 ॥
तुभ्यं कृत्वा नमॊ विप्राः सवकर्म विजितां गतिम गच्छन्ति सह पत्नीभिः सुतैर अपि च शाश्वतीम ॥ 25 ॥
तवाम अग्ने जलदान आहुः खे विषक्तान सविद्युतः दहन्ति सर्वभूतानि तवत्तॊ निष्क्रम्य हायनाः ॥ 26 ॥
जातवेदस तवैवेयं विश्वसृष्टिर महाद्युते तवैव कर्म विहितं भूतं सर्वं चराचरम ॥ 27 ॥
तवयापॊ विहिताः पूर्वं तवयि सर्वम इदं जगत तवयि हव्यं च कव्यं च यथावत संप्रतिष्ठितम ॥ 28 ॥
अग्ने तवम एव जवलनस तवं धाता तवं बृहस्पतिः तवम अश्विनौ यमौ मित्रः सॊमस तवम असि चानिलः ॥ 29 ॥
[वै] एवं सतुतस ततस तेन मन्दपालेन पावकः तुतॊष तस्य नृपते मुनेर अमिततेजसः उवाच चैनं परीतात्मा किम इष्टं करवाणि ते ॥ 30 ॥
तम अब्रवीन मन्दपालः पराञ्जलिर हव्यवाहनम परदहन खाण्डवं दावं मम पुत्रान विसर्जय ॥ 31 ॥
तथेति तत परतिश्रुत्य भगवान हव्यवाहनः खाण्डवे तेन कालेन परजज्वाल दिधक्षया ॥ 32 ॥
आदिपर्व · Adi Parva
अध्याय 220
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 221