धर्मDharmic Data

आदिपर्व · Adi Parva

अध्याय 147

  1. [वै] तयॊर दुःखितयॊर वाक्यम अतिमात्रं निशम्य तत भृशं दुःखपरीताङ्गी कन्या ताव अभ्यभाषत ॥ 1 ॥

  2. किम इदं भृशदुःखार्तौ रॊरवीथॊ अनाथवत ममापि शरूयतां किं चिच छरुत्वा च करियतां कषमम ॥ 2 ॥

  3. धर्मतॊ ऽहं परित्याज्या युवयॊर नात्र संशयः तयक्तव्यां मां परित्यज्य तरातं सर्वं मयैकया ॥ 3 ॥

  4. इत्य अर्थम इष्यते ऽपत्यं तारयिष्यति माम इति तस्मिन्न उपस्थिते काले तरतं पलववन मया ॥ 4 ॥

  5. इह वा तारयेद दुर्गाद उत वा परेत्य तारयेत सर्वथा तारयेत पुत्रः पुत्र इत्य उच्यते बुधैः ॥ 5 ॥

  6. आकाङ्क्षन्ते च दौहित्रान अपि नित्यं पितामहाः तान सवयं वै परित्रास्ये रक्षन्ती जीवितं पितुः ॥ 6 ॥

  7. भराता च मम बालॊ ऽयं गते लॊकम अमुं तवयि अचिरेणैव कालेन विनश्येत न संशयः ॥ 7 ॥

  8. ताते ऽपि हि गते सवर्गे विनष्टे च ममानुजे पिण्डः पितॄणां वयुच्छिद्येत तत तेषाम अप्रियं भवेत ॥ 8 ॥

  9. पित्रा तयक्ता तथा मात्रा भरात्रा चाहम असंशयम दुःखाद दुःखतरं पराप्य मरियेयम अतथॊचिता ॥ 9 ॥

  10. तवयि तव अरॊगे निर्मुक्ते माता भराता च मे शिशुः संतानश चैव पिण्डश च परतिष्ठास्यत्य असंशयम ॥ 10 ॥

  11. आत्मा पुत्रः सखा भार्या कृच्छ्रं तु दुहिता किल स कृच्छ्रान मॊचयात्मानं मां च धर्मेण यॊजय ॥ 11 ॥

  12. अनाथा कृपणा बाला यत्र कव चन गामिनी भविष्यामि तवया तात विहीना कृपणा बत ॥ 12 ॥

  13. अथ वाहं करिष्यामि कुलस्यास्य विमॊक्षणम फलसंस्था भविष्यामि कृत्वा कर्म सुदुष्करम ॥ 13 ॥

  14. अथ वा यास्यसे तत्र तयक्त्वा मां दविजसत्तम पीडिताहं भविष्यामि तद अवेक्षस्व माम अपि ॥ 14 ॥

  15. तद अस्मदर्थं धर्मार्थं परसवार्थं च सत्तम आत्मानं परिरक्षस्व तयक्तव्यां मां च संत्यज ॥ 15 ॥

  16. अवश्य करणीये ऽरथे मां तवां कालॊ ऽतयगाद अयम तवया दत्तेन तॊयेन भविष्यन्ति हितं च मे ॥ 16 ॥

  17. किं नव अतः परमं दुःखं यद वयं सवर्गते तवयि याचमानाः पराद अन्नं परिधावेमहि शववत ॥ 17 ॥

  18. तवयि तव अरॊगे निर्मुक्ते कलेशाद अस्मात सबान्धवे अमृते वसती लॊके भविष्यामि सुखान्विता ॥ 18 ॥

  19. एवं बहुविधं तस्या निशम्य परिदेवितम पिता माता च सा चैव कन्या पररुरुदुस तरयः ॥ 19 ॥

  20. ततः पररुदितान सर्वान निशम्याथ सुतस तयॊः उत्फुल्लनयनॊ बालः कलम अव्यक्तम अब्रवीत ॥ 20 ॥

  21. मा रॊदीस तात मा मातर मा सवसस तवम इति बरुवन परहसन्न इव सर्वांस तान एकैकं सॊ ऽपसर्पति ॥ 21 ॥

  22. ततः स तृणम आदाय परहृष्टः पुनर अब्रवीत अनेन तं हनिष्यामि राक्षसं पुरुषादकम ॥ 22 ॥

  23. तथापि तेषां दुःखेन परीतानां निशम्य तत बालस्य वाक्यम अव्यक्तं हर्षः समभवन महान ॥ 23 ॥

  24. अयं काल इति जञात्वा कुन्ती समुपसृत्य तान गतासून अमृतेनेव जीवयन्तीदम अब्रवीत ॥ 24 ॥

Reach this point to mark the section finished.

Continue to अध्याय 148

Previous: अध्याय 146