[वै] तेन विक्रमता तूर्णम ऊरुवेगसमीरितम परववाव अनिलॊ राजञ शुचि शुक्रागमे यथा ॥ 1 ॥
स मृद्नन पुष्पितांश चैव फलितांश च वनस्पतीन आरुजन दारु गुल्मांश च पथस तस्य समीपजान ॥ 2 ॥
तथा वृक्षान भञ्जमानॊ जगामामित विक्रमः तस्य वेगेन पाण्डूनां मूर्च्छेव समजायत ॥ 3 ॥
असकृच चापि संतीर्य दूरपारं भुजप्लवैः पथि परच्छन्नम आसेदुर धार्तराष्ट्र भयात तदा ॥ 4 ॥
कृच्छ्रेण मातरं तव एकां सुकुमारीं यशस्विनीम अवहत तत्र पृष्ठेन रॊधःसु विषमेषु च ॥ 5 ॥
आगमंस ते वनॊद्देशम अल्पमूलफलॊदकम करूर पक्षिमृगं घॊरं सायाह्ने भरतर्षभाः ॥ 6 ॥
घॊरा समभवत संध्या दारुणा मृगपक्षिणः अप्रकाशा दिशः सर्वा वातैर आसन्न अनार्तवैः ॥ 7 ॥
ते शरमेण च कौरव्यास तृष्णया च परपीडिताः नाशक्नुवंस तदा गन्तुं निद्रया च परवृद्धया ॥ 8 ॥
ततॊ भीमॊ वनं घॊरं परविश्य विजनं महत नयग्रॊधं विपुलच छायं रमणीयम उपाद्रवत ॥ 9 ॥
तत्र निक्षिप्य तान सर्वान उवाच भरतर्षभः पानीयं मृगयामीह विश्रमध्वम इति परभॊ ॥ 10 ॥
एते रुवन्ति मधुरं सारसा जलचारिणः धरुवम अत्र जलस्थायॊ महान इति मतिर मम ॥ 11 ॥
अनुज्ञातः स गच्छेति भरात्रा जयेष्ठेन भारत जगाम तत्र यत्र सम रुवन्ति जलचारिणः ॥ 12 ॥
स तत्र पीत्वा पानीयं सनात्वा च भरतर्षभ उत्तरीयेण पानीयम आजहार तदा नृप ॥ 13 ॥
गव्यूति मात्राद आगत्य तवरितॊ मातरं परति स सुप्तां मातरं दृष्ट्वा भरातॄंश च वसुधातले भृशं दुःखपरीतात्मा विललाप वृकॊदरः ॥ 14 ॥
शयनेषु परार्ध्येषु ये पुरा वारणावते नाधिजग्मुस तदा निद्रां ते ऽदय सुप्ता महीतले ॥ 15 ॥
सवसारं वसुदेवस्य शत्रुसंघावमर्दिनः कुन्तिभॊजसुतां कुन्तीं सर्वलक्षणपूजिताम ॥ 16 ॥
सनुषां विचित्रवीर्यस्य भार्यां पाण्डॊर महात्मनः परासादशयनां नित्यं पुण्डरीकान्तर परभाम ॥ 17 ॥
सुकुमारतरां सत्रीणां महार्हशयनॊचिताम शयानां पश्यताद्येह पृथिव्याम अतथॊचिताम ॥ 18 ॥
धर्माद इन्द्राच च वायॊश च सुषुवे या सुतान इमान सेयं भूमौ परिश्रान्ता शेते हय अद्यातथॊचिता ॥ 19 ॥
किं नु दुःखतरं शक्यं मया दरष्टुम अतः परम यॊ ऽहम अद्य नरव्याघ्रान सुप्तान पश्यामि भूतले ॥ 20 ॥
तरिषु लॊकेषु यद राज्यं धर्मविद्यॊ ऽरहते नृपः सॊ ऽयं भूमौ परिश्रान्तः शेते पराकृतवत कथम ॥ 21 ॥
अयं नीलाम्बुदश्यामॊ नरेष्व अप्रतिमॊ भुवि शेते पराकृतवद भूमाव अतॊ दुःखतरं नु किम ॥ 22 ॥
अश्विनाव इव देवानां याव इमौ रूपसंपदा तौ पराकृतवद अद्येमौ परसुप्तौ धरणीतले ॥ 23 ॥
जञातयॊ यस्य नैव सयुर विषमाः कुलपांसनाः स जीवेत सुसुखं लॊके गरामे दरुम इवैकजः ॥ 24 ॥
एकॊ वृक्षॊ हि यॊ गरामे भवेत पर्णफलान्वितः चैत्यॊ भवति निर्ज्ञातिर अर्चनीयः सुपूजितः ॥ 25 ॥
येषां च बहवः शूरा जञातयॊ धर्मसंश्रिताः ते जीवन्ति सुखं लॊके भवन्ति च निरामयाः ॥ 26 ॥
बलवन्तः समृद्धार्था मित्र बान्धवनन्दनाः जीवन्त्य अन्यॊन्यम आश्रित्य दरुमाः काननजा इव ॥ 27 ॥
वयं तु धृतराष्ट्रेण सपुत्रेण दुरात्मना विवासिता न दग्धाश च कथं चित तस्य शासनात ॥ 28 ॥
तस्मान मुक्ता वयं दाहाद इमं वृक्षम उपाश्रिताः कां दिशं परतिपत्स्यामः पराप्ताः कलेशम अनुत्तमम ॥ 29 ॥
नातिदूरे च नगरं वनाद अस्माद धि लक्षये जागर्तव्ये सवपन्तीमे हन्त जागर्म्य अहं सवयम ॥ 30 ॥
पास्यन्तीमे जलं पश्चात परतिबुद्धा जितक्लमाः इति भीमॊ वयवस्यैव जजागार सवयं तदा ॥ 31 ॥
आदिपर्व · Adi Parva
अध्याय 138
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 139