[वै] पराणाधिकं भीमसेनं कृतविद्यं धनंजयम दुर्यॊधनॊ लक्षयित्व पर्यतप्यत दुर्मतिः ॥ 1 ॥
ततॊ वैकर्तनः कर्णः शकुनिश चापि सौबलः अनेकैर अभ्युपायैस ताञ जिघांसन्ति सम पाण्डवान ॥ 2 ॥
पाण्डवाश चापि तत सर्वं परत्यजानन्न अरिंदमाः उद्भावनम अकुर्वन्तॊ विदुरस्य मते सथिताः ॥ 3 ॥
गुणैः समुदितान दृष्ट्वा पौराः पाण्डुसुतांस तदा कथयन्ति सम संभूय चत्वरेषु सभासु च ॥ 4 ॥
परज्ञा चक्षुर अचक्षुष्ट्वाद धृतराष्ट्रॊ जनेश्वरः राज्यम अप्राप्तवान पूर्वं सा कथं नृपतिर भवेत ॥ 5 ॥
तथा भीष्मः शांतनवः सत्यसंधॊ महाव्रतः परत्याख्याय पुरा राज्यं नाद्य जातु गरहीष्यति ॥ 6 ॥
ते वयं पाण्डवं जयेष्ठं तरुणं वृद्धशीलिनम अभिषिञ्चाम साध्व अद्य सत्यं करुणवेदिनम ॥ 7 ॥
स हि भीष्मं शांतनवं धृतराष्ट्रं च धर्मवित सपुत्रं विविधैर भॊगैर यॊजयिष्यति पूजयन ॥ 8 ॥
तेषां दुर्यॊधनः शरुत्वा तानि वाक्यानि भाषताम युधिष्ठिरानुरक्तानां पर्यतप्यत दुर्मतिः ॥ 9 ॥
स तप्यमानॊ दुष्टात्मा तेषां वाचॊ न चक्षमे ईर्ष्यया चाभिसंतप्तॊ धृतराष्ट्रम उपागमत ॥ 10 ॥
ततॊ विरहितं दृष्ट्वा पितरं परतिपूज्य सः पौरानुराग संतप्तः पश्चाद इदम अभाषत ॥ 11 ॥
शरुता मे जल्पतां तात परौराणाम अशिवा गिरः तवाम अनादृत्य भीष्मं च पतिम इच्छन्ति पाण्डवम ॥ 12 ॥
मतम एतच च भीष्मस्य न स राज्यं बुभूषति अस्माकं तु परां पीडां चिकीर्षन्ति पुरे जनाः ॥ 13 ॥
पितृतः पराप्तवान राज्यं पाण्डुर आत्मगुणैः पुरा तवम अप्य अगुण संयॊगात पराप्तं राज्यं न लब्धवान ॥ 14 ॥
स एष पाण्डॊर दायाद्यं यदि पराप्नॊति पाण्डवः तस्य पुत्रॊ धरुवं पराप्तस तस्य तस्येति चापरः ॥ 15 ॥
ते वयं राजवंशेन हीनाः सह सुतैर अपि अवज्ञाता भविष्यामॊ लॊकस्य जगतीपते ॥ 16 ॥
सततं निरयं पराप्ताः परपिण्डॊपजीविनः न भवेम यथा राजंस तथा शीघ्रं विधीयताम ॥ 17 ॥
अभविष्यः सथिरॊ राज्ये यदि हि तवं पुरा नृप धरुवं पराप्स्याम च वयं राज्यम अप्य अवशे जने ॥ 18 ॥
आदिपर्व · Adi Parva
अध्याय 129
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 130