[ज] कृपस्यापि महाब्रह्मन संभवं वक्तुम अर्हसि शरस्तम्भात कथं जज्ञे कथं चास्त्राण्य अवाप्तवान ॥ 1 ॥
[वै] महर्षेर गतमस्यासीच छरद्वान नाम नामतः पुत्रः किल महाराज जातः सह शरैर विभॊ ॥ 2 ॥
न तस्य वेदाध्ययने तथा बुद्धिर अजायत यथास्य बुद्धिर अभवद धनुर्वेदे परंतप ॥ 3 ॥
अधिजग्मुर यथा वेदांस तपसा बरह्मवादिनः तथा स तपसॊपेतः सर्वाण्य अस्त्राण्य अवाप ह ॥ 4 ॥
धनुर्वेद परत्वाच च तपसा विपुलेन च भृशं संतापयाम आस देवराजं स गौतमः ॥ 5 ॥
ततॊ जालपदीं नाम देवकन्यां सुरेश्वरः पराहिणॊत तपसॊ विघ्नं कुरु तस्येति कौरव ॥ 6 ॥
साभिगम्याश्रमपदं रमणीयं शरद्वतः धनुर बाणधरं बाला लॊभयाम आस गौतमम ॥ 7 ॥
ताम एकवसनां दृष्ट्वा गौतमॊ ऽपसरसं वने लॊके ऽपरतिमसंस्थानाम उत्फुल्लनयनॊ ऽभवत ॥ 8 ॥
धनुश च हि शराश चास्य कराभ्यां परापतन भुवि वेपथुश चास्य तां दृष्ट्वा शरीरे समजायत ॥ 9 ॥
स तु जञानगरीयस्त्वात तपसश च समन्वयात अवतस्थे महाप्राज्ञॊ धैर्येण परमेण ह ॥ 10 ॥
यस तव अस्य सहसा राजन विकारः समपद्यत तेन सुस्राव रेतॊ ऽसय स च तन नावबुध्यत ॥ 11 ॥
स विहायाश्रमं तं च तां चैवाप्सरसं मुनिः जगाम रेतस तत तस्य शरस्तम्बे पपात ह ॥ 12 ॥
शरस्तम्बे च पतितं दविधा तद अभवन नृप तस्याथ मिथुनं जज्ञे गौतमस्य शरद्वतः ॥ 13 ॥
मृगयां चरतॊ राज्ञः शंतनॊस तु यदृच्छया कश चित सेना चरॊ ऽरण्ये मिथुनं तद अपश्यत ॥ 14 ॥
धनुश च सशरं दृष्ट्वा तथा कृष्णाजिनानि च वयवस्य बराह्मणापत्यं धनुर्वेदान्तगस्य तत स राज्ञे दर्शयाम आस मिथुनं सशरं तदा ॥ 15 ॥
स तद आदाय मिथुनं राजाथ कृपयान्वितः आजगाम गृहान एव मम पुत्राव इति बरुवन ॥ 16 ॥
ततः संवर्धयाम आस संस्कारैश चाप्य अयॊजयत गौतमॊ ऽपि तदापेत्य धनुर्वेद परॊ ऽभवत ॥ 17 ॥
कृपया यन मया बालाव इमौ संवर्धिताव इति तस्मात तयॊर नाम चक्रे तद एव स महीपतिः ॥ 18 ॥
निहितौ गौतमस तत्र तपसा ताव अविन्दत आगम्य चास्मै गॊत्रादि सर्वम आख्यातवांस तदा ॥ 19 ॥
चतुर्विधं धनुर्वेदम अस्त्राणि विविधानि च निखिलेनास्य तत सर्वं गुह्यम आख्यातवांस तदा सॊ ऽचिरेणैव कालेन परमाचार्यतां गतः ॥ 20 ॥
ततॊ ऽधिजग्मुः सर्वे ते धनुर्वेदं महारथाः धृतराष्ट्रात्मजाश चैव पाण्डवाश च महाबलाः वृष्णयश च नृपाश चान्ये नानादेशसमागताः ॥ 21 ॥
आदिपर्व · Adi Parva
अध्याय 120
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 121