[र] मम पराणसमा भार्या दष्टासीद भुजगेन ह तत्र मे समयॊ घॊर आत्मनॊरग वै कृतः ॥ 1 ॥
हन्यां सदैव भुजगं यं यं पश्येयम इत्य उत ततॊ ऽहं तवां जिघांसामि जीवितेन विमॊक्ष्यसे ॥ 2 ॥
[दु] अन्ये ते भुजगा विप्र ये दशन्तीह मानवान डुण्डुभान अहि गन्धेन न तवं हिंसितुम अर्हसि ॥ 3 ॥
एकान अर्थान पृथग अर्थान एकदुःखान पृथक सुखान डुण्डुभान धर्मविद भूत्वा न तवं हिंसितुम अर्हसि ॥ 4 ॥
[सूत] इति शरुत्वा वचस तस्य भुजगस्य रुरुस तदा नावदीद भयसंविग्न ऋषिं मत्वाथ डुण्डुभम ॥ 5 ॥
उवाच चैनं भगवान रुरुः संशमयन्न इव कामया भुजग बरूहि कॊ ऽसीमां विक्रियां गतः ॥ 6 ॥
[दु] अहं पुरा रुरॊ नाम्ना ऋषिर आसं सहस्रपात सॊ ऽहं शापेन विप्रस्य भुजगत्वम उपागतः ॥ 7 ॥
[रु] किमर्थं शप्तवान करुद्धॊ दविजस तवां भुजगॊत्तम कियन्तं चैव कालं ते वपुर एतद भविष्यति ॥ 8 ॥
आदिपर्व · Adi Parva
अध्याय 10
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 11