धर्मDharmic Data

वनपर्व · Vana Parva

अध्याय 296

  1. [य] नापदाम अस्ति मर्यादा न निमित्तं न कारणम धर्मस तु विभजत्य अत्र उभयॊः पुण्यपापयॊः ॥ 1 ॥

  2. [भीम] परातिकाम्य अनयत कृष्णां सभायां परेष्यवत तदा न मया निहतस तत्र तेन पराप्ताः सम संशयम ॥ 2 ॥

  3. [अर्ज] वाचस तीक्ष्णास्थि भेदिन्यः सूतपुत्रेण भाषिताः अतितीक्ष्णा मया कषान्तास तेन पराप्तः सम संशयम ॥ 3 ॥

  4. [सहदेव] शकुनिस तवां यदाजैषीद अक्षद्यूतेन भारत स मया न हतस तत्र तेन पराप्ताः सम संशयम ॥ 4 ॥

  5. [वै] ततॊ युधिष्ठिरॊ राजा नकुलं वाक्यम अब्रवीत आरुह्य वृक्षं माद्रेय निरीक्षस्व दिशॊ दश ॥ 5 ॥

  6. पानीयम अन्तिके पश्य वृक्षान वाप्य उदकाश्रयान इमे हि भरातरः शरान्तास तव तात पिपासिताः ॥ 6 ॥

  7. नकुलस तु तथेत्य उक्त्वा शीघ्रम आरुह्य पादमम अब्रवीद भरातरं जयेष्ठम अभिवीक्ष्य समन्ततः ॥ 7 ॥

  8. पश्यामि बहुलान राजन वृक्षान उदकसंश्रयान सारसानां च निर्ह्रादम अत्रॊदकम असंशयम ॥ 8 ॥

  9. ततॊ ऽबरवीत सत्यधृतिः कुन्तीपुत्रॊ युधिष्ठिरः गच्छ सौम्य ततः शीघ्रं तूर्णं पानीयम आनय ॥ 9 ॥

  10. नकुलस तु तथेत्य उक्त्वा भरातुर जयेष्ठस्य शासनात पराद्रवद यत्र पानीयं शीघ्रं चैवान्वपद्यत ॥ 10 ॥

  11. स दृष्ट्वा विमलं तॊयं सारसैः परिवारितम पातु काकस ततॊ वाचम अन्तरिक्षात स शुश्रुवे ॥ 11 ॥

  12. मा तात साहसं कार्षीर मम पूर्वपरिग्रहः परश्नान उक्त्वा तु माद्रेय ततः पिब हरस्व च ॥ 12 ॥

  13. अनादृत्य तु तद वाक्यं नकुलः सुपिपासितः अपिबच छीतलं तॊयं पीत्वा च निपपात ह ॥ 13 ॥

  14. चिरायमाणे नकुले कुन्तीपुत्रॊ युधिष्ठिरः अब्रवीद भरातरं वीरं सहदेवम अरिंदमम ॥ 14 ॥

  15. भराता चिरायते तात सहदेव तवाग्रजः तं चैवानय सॊदर्यं पानीयं च तवम आनय ॥ 15 ॥

  16. सहदेवस तथेत्य उक्त्वा तां दिशं परत्यपद्यत ददर्श च हतं भूमौ भरातरं नकुलं तदा ॥ 16 ॥

  17. भरातृशॊकाभिसंतप्तस तृषया च परपीडितः अभिदुद्राव पानीयं ततॊ वाग अभ्यभाषत ॥ 17 ॥

  18. मा तात साहसं कार्षीर मम पूर्वपरिग्रहः परश्नान उक्त्वा यथाकामं ततः पिब हरस्व च ॥ 18 ॥

  19. अनादृत्य तु तद वाक्यं सहदेवः पिपासितः अपिबच छीतलं तॊयं पीत्वा च निपपात ह ॥ 19 ॥

  20. अथाब्रवीत स विजयं कुन्तीपुत्रॊ युधिष्ठिरः भरातरौ ते चिरगतौ बीभत्सॊ शत्रुकर्शन तौ चैवानय भद्रं ते पानीयं च तवम आनय ॥ 20 ॥

  21. एवम उक्तॊ गुडाकेशः परगृह्य सशरं धनुः आमुक्तखड्गॊ मेधावी तत सरॊ परत्यपद्यत ॥ 21 ॥

  22. यतः पुरुषशार्दूलौ पानीय हरणे गतु तौ ददर्श हतौ तत्र भरातरौ शवेतवाहनः ॥ 22 ॥

  23. परसुप्ताव इव तौ दृष्ट्वा नरसिंहः सुदुःखितः धनुर उद्यम्य कौन्तेयॊ वयलॊकयत तद वनम ॥ 23 ॥

  24. नापश्यत तत्र किं चित स भूतं तस्मिन महावने सव्यसाची ततः शरान्तः पानीयं सॊ ऽभयधावत ॥ 24 ॥

  25. अभिधावंस ततॊ वाचम अन्तरिक्षात स शुश्रुवे किम आसीद असि पानीयं नैतच छक्यं बलात तवया ॥ 25 ॥

  26. कौन्तेय यदि वै परश्नान मयॊक्तान परतिपत्स्यसे ततः पास्यसि पानीयं हरिष्यसि च भारत ॥ 26 ॥

  27. वारितस तव अब्रवीत पार्थॊ दृश्यमानॊ निवारय यावद बाणैर विनिर्भिन्नः पुनर नैवं वदिष्यसि ॥ 27 ॥

  28. एवम उक्त्वा ततः पार्थः शरैर अस्त्रानुमन्त्रितैः ववर्ष तां दिशं कृत्स्नां शब्दवेधं च दर्शयन ॥ 28 ॥

  29. कर्णिनालीकनाराचान उत्सृजन भरतर्षभ अनेकैर इषुसंघातैर अन्तरिक्षं ववर्ष ह ॥ 29 ॥

  30. [यक्स] किं विघातेन ते पार्थ परश्नान उक्त्वा ततः पिब अनुक्त्वा तु ततः परश्नान पीत्वैव न भविष्यसि ॥ 30 ॥

  31. [वै] स तव अमॊघान इषून मुक्त्वा तृष्णयाभिप्रपीडितः अविज्ञायैव तान परश्नान पीत्वैव निपपात ह ॥ 31 ॥

  32. अथाब्रवीद भीमसेनं कुन्तीपुत्रॊ युधिष्ठिरः नकुलः सहदेवश च बीभत्सुश चापराजितः ॥ 32 ॥

  33. चिरं गतास तॊयहेतॊर न चागच्छन्ति भारत तांश चैवानय भद्रं ते पानीयं च तवम आनय ॥ 33 ॥

  34. भीमसेनस तथेत्य उक्त्वा तां दिशं पत्यपद्यत यत्र ते पुरुषव्याघ्रा भरातरॊ ऽसय निपातिताः ॥ 34 ॥

  35. तान दृष्ट्वा दुःखितॊ भीमस तृषया च परपीडितः अमन्यत महाबाहुः कर्म तद यक्षरक्षसाम स चिन्तयाम आस तदा यॊद्धव्यं धरुवम अद्य मे ॥ 35 ॥

  36. पास्यामि तावत पानीयम इति पार्थॊ वृकॊदरः ततॊ ऽभयधावत पानीयं पिपासुः पुरुषर्षभः ॥ 36 ॥

  37. [यक्स] मा तात साहसं कार्षीर मम पूर्वपरिग्रहः परश्नान उक्त्वा तु कौन्तेय ततः पिब हरस्व च ॥ 37 ॥

  38. [वै] एवम उक्तस ततॊ भीमॊ यक्षेणामित तेजसा अविज्ञायैव तान परश्नान पीत्वैव निपपात ह ॥ 38 ॥

  39. ततः कुन्तीसुतॊ राजा विचिन्त्य पुरुषर्षभः समुत्थाय महाबाहुर दह्यमानेन चेतसा ॥ 39 ॥

  40. अपेतजननिर्घॊषं परविवेश महावनम रुरुभिश च वराहैश च पक्षिभिश च निषेवितम ॥ 40 ॥

  41. नीलभास्वरवर्णैश च पादपैर उपशॊभितम भरमरैर उपगीतं च पक्षिभिश च महायशः ॥ 41 ॥

  42. स गच्छन कानने तस्मिन हेमजालपरिष्कृतम ददर्श तत सरॊ शरीमान विश्वकर्म कृतं यथा ॥ 42 ॥

  43. उपेतं नलिनी जालैः सिन्धुवारैश च वेतसैः केतकैः करवीरैश च पिप्पलैश चैव संवृतम शरमार्तस तद उपागम्य सरॊ दृष्ट्वाथ विस्मितः ॥ 43 ॥

Reach this point to mark the section finished.

Continue to अध्याय 297

Previous: अध्याय 295