[मार्क] मारीचस तव अथ संभ्रान्तॊ दृष्ट्वा रावणम आगतम पूजयाम आस सत्कारैः फलमूलादिभिस तथा ॥ 1 ॥
विश्रान्तं चैनम आसीनम अन्वासीनः स राक्षसः उवाच परश्रितं वाक्यं वाक्यज्ञॊ वाक्यकॊविदम ॥ 2 ॥
न ते परतृतिमान वर्णः कच चित कषेमं पुरे तव कच चित परकृतयः सर्वा भजन्ते तवां यथा पुरा ॥ 3 ॥
किम इहागमने चापि कार्यं ते राक्षसेश्वर कृतम इत्य एव तद विद्धि यद्य अपि सयात सुदुष्करम ॥ 4 ॥
शशंस रावणस तस्मै तत सर्वं राम चेष्टितम मारीचस तव अब्रवीच छरुत्वा समासेनैव रावणम ॥ 5 ॥
अलं ते रामम आसाद्य वीर्यज्ञॊ हय अस्मि तस्य वै बाणवेगं हि कस तस्य शक्तः सॊढुं महात्मनः ॥ 6 ॥
परव्रज्यायां हि मे हेतुः स एव पुरुषर्षभ विनाशमुखम एतत ते केनाख्यातं दुरात्मना ॥ 7 ॥
तम उवाचाथ सक्रॊधॊ रावणः परिभर्त्सयन अकुर्वतॊ ऽसमद वचनं सयान मृत्युर अपि ते धरुवम ॥ 8 ॥
मारीचश चिन्तयाम आस विशिष्टान मरणं वरम अवश्यं मरणे पराप्ते करिष्याम्य अस्य यन मतम ॥ 9 ॥
ततस तं परत्युवाचाथ मारीचॊ राक्षसेश्वरम किं ते साह्यं मया कार्यं करिष्याम्य अवशॊ ऽपि तत ॥ 10 ॥
तम अब्रवीद दशग्रीवॊ गच्छ सीतां परलॊभय रत्नशृङ्गॊ मृगॊ भूत्वा रत्नचित्रतनूरुहः ॥ 11 ॥
धरुवं सीता समालक्ष्य तवां रामं चॊदयिष्यति अपक्रान्ते च काकुत्स्थे सीता वश्या भविष्यति ॥ 12 ॥
ताम आदायापनेष्यामि ततः स न भविष्यति भार्या वियॊगाद दुर्बुद्धिर एतत साह्यं कुरुष्व मे ॥ 13 ॥
इत्य एवम उक्तॊ मारीचः कृत्वॊदकम अथात्मनः रावणं पुरतॊ यान्तम अन्वगच्छत सुदुःखितः ॥ 14 ॥
ततस तस्याश्रमं गत्वा रामस्याक्लिष्टकर्मणः चक्रतुस तत तथा सर्वम उभौ यत पूर्वमन्त्रितम ॥ 15 ॥
रावणस तु यतिर भूत्वा मुण्डः कुण्डी तरिदण्डधृक मृगश च भूत्वा मारीचस तं देशम उपजग्मतुः ॥ 16 ॥
दर्शयाम आस वैदेहीं मारीचॊ मृगरूपधृक चॊदयाम आस तस्यार्थे सा रामं विधिचॊदिता ॥ 17 ॥
रामस तस्याः परियं कुर्वन धनुर आदाय सत्वरः रक्षार्थे लक्ष्मणं नयस्य परययौ मृगलिप्सया ॥ 18 ॥
सधन्वी बद्धतूणीरः खड्गगॊधाङ्गुलित्रवान अन्वधावन मृगं रामॊ रुद्रस तारामृगं यथा ॥ 19 ॥
सॊ ऽनतर्हितः पुनस तस्य दर्शनं राक्षसॊ वरजन चकर्ष महद अध्वानं रामस तं बुबुधे ततः ॥ 20 ॥
निशाचरं विदित्वा तं राघवः परतिभानवान अमॊघं शरम आदाय जघान मृगरूपिणम ॥ 21 ॥
स रामबाणाभिहतः कृत्वा राम सवरं तदा हा सीते लक्ष्मणेत्य एवं चुक्रॊशार्तस्वरेण ह ॥ 22 ॥
शुश्राव तस्य वैदेही ततस तां करुणां गिरम सा पराद्रवद यतः शब्दस ताम उवाचाथ लक्ष्मणः ॥ 23 ॥
अलं ते शङ्कया भीरु कॊ रामं विषहिष्यति मुहूर्ताद दरक्ष्यसे रामम आगतं तं शुचिस्मिते ॥ 24 ॥
इत्य उक्त्वा सा पररुदती पर्यशङ्कत देवरम हता वै सत्रीस्वभावेन शुद्धचारित्रभूषणम ॥ 25 ॥
सा तं परुषम आरब्धा वक्तुं साध्वी पतिव्रता नैष कालॊ भवेन मूढ यं तवं परार्थयसे हृदा ॥ 26 ॥
अप्य अहं शस्त्रम आदाय हन्याम आत्मानम आत्मना पतेयं गिरिशृङ्गाद वा विशेयं वा हुताशनम ॥ 27 ॥
रामं भर्तारम उत्सृज्य न तव अहं तवां कथं चन निहीनम उपतिष्ठेयं शार्दूली करॊष्टुकं यथा ॥ 28 ॥
एतादृशं वचॊ शरुत्वा लक्ष्मणः परिय राघवः पिधाय कर्णौ सद्वृत्तः परस्थितॊ येन रागवः स रामस्य पदं गृह्य परससार धनुर्धरः ॥ 29 ॥
एतस्मिन्न अन्तरे रक्षॊ रावणः परत्यदृश्यत अभव्यॊ भव्यरूपेण भस्मच्छन्न इवानलः यति वेषप्रतिच्छन्नॊ जिहीर्षुस ताम अनिन्दिताम ॥ 30 ॥
सा तम आलक्ष्य संप्राप्तं धर्मज्ञा जनकात्मजा निमन्त्रयाम आस तदा फलमूलाशनादिभिः ॥ 31 ॥
अवमन्य स तत सर्वं सवरूपं परतिपद्य च सान्त्वयाम आस वैदेहीम इति राक्षसपुंगवः ॥ 32 ॥
सीते राक्षसराजॊ ऽहं रावणॊ नाम विश्रुतः मम लङ्का पुरी नाम्ना रम्या पारे महॊदधेः ॥ 33 ॥
तत्र तवं वरनारीषु शॊभिष्यसि मया सह भार्या मे भव सुश्रॊणि तापसं तयज्य राघवम ॥ 34 ॥
एवमादीनि वाक्यानि शरुत्वा सीताथ जानकी पिधाय कर्णौ सुश्रॊणी मैवम इत्य अब्रवीद वचः ॥ 35 ॥
परपतेद दयौः सनक्षत्रा पृथिवी शकलीभवेत शैत्यम अग्निर इयान नाहं तयजेयं रगुनन्दनम ॥ 36 ॥
कथं हि भिन्नकरटं पद्मिनं वनगॊचरम उपस्थाय महानागं करेणुः सूकरं सपृशेत ॥ 37 ॥
कथं हि पीत्वा माध्वीकं पीत्वा च मधुमाधवीम लॊभं सौवीरके कुर्यान नारी का चिद इति समरे ॥ 38 ॥
इति सा तं समाभाष्य परविवेशाश्रमं पुनः ताम अनुद्रुत्य सुश्रॊणीं रावणः परत्यषेधयत ॥ 39 ॥
भर्त्सयित्वा तु रूक्षेण सवरेण गतचेतनाम मूर्धजेषु निजग्राह खम उपाचक्रमे ततः ॥ 40 ॥
तां ददर्श तदा गृध्रॊ जटायुर गिरिगॊचरः रुदतीं राम रामेति हरियमाणां तपस्विनाम ॥ 41 ॥
वनपर्व · Vana Parva
अध्याय 262
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 263