[वै] ततॊ दिशः संप्रविहृत्य पार्था; मृगान वराहान महिषांश च हत्वा धनुर्धराः शरेष्ठतमाः पृथिव्यां; पृथक चरन्तः सहिता बभूवुः ॥ 1 ॥
ततॊ मृगव्यालगणानुकीर्णं; महावनं तद विहगॊपघुष्टम भरातॄंश च तान अभ्यवदद युधिष्ठिरः; शरुत्वा गिरॊ वयाहरतां मृगाणाम ॥ 2 ॥
आदित्यदीप्तां दिशम अभ्युपेत्य; मृगद्विजाः करूरम इमे वदन्ति आयासम उग्रं परतिवेदयन्तॊ; महाहवं शत्रुभिर वावमानम ॥ 3 ॥
कषिप्रं निवर्तध्वम अलं मृगैर नॊ; मनॊ हि मे दूयति दह्यते च बुद्धिं समाच्छाद्य च मे समन्युर; उद्धूयते पराणपतिः शरीरे ॥ 4 ॥
सरः सुपर्णेन हृतॊरगं यथा; राष्ट्रं यथा राजकम आत्तलक्ष्मि एवंविधं मे परतिभाति काम्यकं; शौण्डैर यथा पीतरसश च कुम्भः ॥ 5 ॥
ते सैन्धवैर अत्यनिलौघवेगैर; महाजवैर वाजिभिर उह्यमानाः युक्तैर बृहद्भिः सुरथैर नृवीरास; तदाश्रमायाभिमुखा बभूवुः ॥ 6 ॥
तेषां तु गॊमायुर अनल्प घॊषॊ; निवर्ततां मामम उपेत्य पार्श्वम परव्याहरत तं परविमृश्य राजा; परॊवाच भीमं च धनंजयं च ॥ 7 ॥
यथा वदत्य एष विहीनयॊनिः; शालावृकॊ वामम उपेत्य पार्श्वम सुव्यक्तम अस्मान अवमन्य पापैः; कृतॊ ऽभिमर्दः कुरुभिः परसह्य ॥ 8 ॥
इत्य एव ते तद वनम आविशन्तॊ; महत्य अरण्ये मृगयां चरित्वा बालाम अपश्यन्त तदा रुदन्तीं; धात्रेयिकां परेष्यवधूं परियायाः ॥ 9 ॥
ताम इन्द्रसेनस तवरितॊ ऽभिसृत्य; रथाद अवप्लुत्य ततॊ ऽभयधावत परॊवच चैनां वचनं नरेन्द्र; धात्रेयिकाम आर्ततरस तदानीम ॥ 10 ॥
किं रॊदिषि तवं पतिता धरण्यां; किं ते मुखं शुष्यति दीनवर्णम कच चिन न पापैः सुनृशंस कृद भिः; परमाथिता दरौपदी राजपुत्री अनिद्य रूपा सुविशालनेत्रा; शरीरतुल्या कुरुपुंगवानाम ॥ 11 ॥
यद्य एव देवी पृथिवीं परविष्टा; दिवं परपन्नाप्य अथ वा समुद्रम तस्या गमिष्यन्ति पदं हि पार्थास; तथा हि संतप्यति धर्मराजः ॥ 12 ॥
कॊ हीदृशानाम अरिमर्दनानां; कलेशक्षमाणाम अपराजितानाम पराणैः समाम इष्टतमां जिहीर्षेद; अनुत्तमं रत्नम इव परमूढः न बुध्यते नाथवतीम इहाद्य; बहिश्चरं हृदयं पाण्डवानाम ॥ 13 ॥
कस्याद्य कायं परतिभिद्य घॊरा; महीं परवेक्ष्यन्ति शिताः शराग्र्याः मा तवं शुचस तां परति भीरु विद्धि; यथाद्य कृष्णा पुनर एष्यतीति निहत्य सर्वान दविषतः समग्रान; पार्थाः समेष्यन्त्य अथ याज्ञसेन्या ॥ 14 ॥
अथाब्रवीच चारु मुखं परमृज्य; धात्रेयिका सारथिम इन्द्रसेनम जयद्रथेनापहृता परमथ्य; पञ्चेन्द्र कल्पान परिभूय कृष्णा ॥ 15 ॥
तिष्ठन्ति वर्त्मानि नवान्य अमूनि; वृक्षाश च न मलान्ति तथैव भग्नाः आवर्तयध्वं हय अनुयात शीघ्रं; न दूरयातैव हि राजपुत्री ॥ 16 ॥
संनह्यध्वं सर्व एवेन्द्र कल्पा; महान्ति चारूणि च दंशनानि गृह्णीत चापानि महाधनानि; शरांश च शीघ्रं पदवीं वरजध्वम ॥ 17 ॥
पुरा हि निर्भर्त्सन दण्डमॊहिता; परमूढ चित्ता वदनेन शुष्यता ददाति कस्मै चिद अनर्हते तनुं; वराज्य पूर्णाम इव भस्मनि शरुचम ॥ 18 ॥
पुरा तुषाग्नाव इव हूयते हविः; पुरा शमशाने सरग इवापविध्यते पुरा च सॊमॊ ऽधवरगॊ ऽवलिह्यते; शुना यथा विप्रजने परमॊहिते महत्य अरण्ये मृगयां चरित्वा; पुरा शृगालॊ नलिनीं विगाहते ॥ 19 ॥
मा वः परियायाः सुनसं सुलॊचनं; चन्द्रप्रभाच्छं वदनं परसन्नम सपृश्याच छुभं कश चिद अकृत्य कारी; शवा वै पुरॊडाशम इवॊपयुङ्क्षीत एतानि वर्त्मान्य अनुयात शीघ्रं; मा वः कालः कषिप्रम इहात्यगाद वै ॥ 20 ॥
[य] भद्रे तूष्णीम आस्स्व नियच्छ वाचं; मास्मत सकाशे परुसाण्य अवॊचः राजानॊ वा यदि वा राजपुत्रा; बलेन मत्ता वञ्चनां पराप्नुवन्ति ॥ 21 ॥
[वै] एतावद उक्त्वा परययुर हि शीघ्रं; तान्य एव वर्त्मान्य अनुवर्तमानाः मुहुर मुहुर वयालवद उच्छसन्तॊ; जयां विक्षिपन्तश च महाधनुर भयः ॥ 22 ॥
ततॊ ऽपश्यंस तस्य सैन्यस्य रेणुम; उद्धूतं वै जावि खुरप्रणुन्नम पदातीनां मध्यगतं च धौम्यं; विक्रॊशन्तं भीमम अभिद्रवेति ॥ 23 ॥
ते सान्त्व्य धौम्यं परिदीनसत्त्वाः; सुखं भवान एत्व इति राजपुत्राः शयेना यथैवामिष संप्रयुक्ता; जवेन तः सैन्यम अथाभ्यधावन ॥ 24 ॥
तेषां महेन्द्रॊपमविक्रमाणां; संरब्धानां धर्षणाद याज्ञसेन्याः करॊधः परजज्वाल जयद्रथं च; दृष्ट्वा परियां तस्य रथे सथितां च ॥ 25 ॥
परचुक्रुशुश चाप्य अथ सिन्धुराजं; वृकॊदरश चैव धनंजयश च यमौ च राजा च महाधनुर्धरास; ततॊ दिशः संमुमुहुः परेषाम ॥ 26 ॥
वनपर्व · Vana Parva
अध्याय 253
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 254