धर्मDharmic Data

अनुशासनपर्व · Anushasana Parva

अध्याय 141

  1. [भ] इत्य उक्तस तव अर्जुनस तूष्णीम अभूद वायुस तम अब्रवीत शृणु मे हैहय शरेष्ठ कर्मात्रेः सुमहात्मनः ॥ 1 ॥

  2. घॊरे तमस्य अयुध्यन्त सहिता देवदानवाः अविध्यत शरैस तत्र सवर भनुः सॊमभास्करौ ॥ 2 ॥

  3. अथ ते तमसा गरस्ता निहन्यन्ते सम दानवैः देवा नृपतिशार्दूल सहैव बलिभिस तदा ॥ 3 ॥

  4. असुरैर वध्यमानास ते कषीणप्राणा दिवौकसः अपश्यन्त तपस्यन्तम अत्रिं विप्रं महावने ॥ 4 ॥

  5. अथैनम अब्रुवन देवाः शान्तक्रॊधं जितेन्द्रियम असुरैर इषुभिर विद्धौ चन्द्रादित्याव इमाव उभौ ॥ 5 ॥

  6. वयं वध्यामहे चापि शत्रुभिस तमसावृते नाधिगच्छाम शान्तिं च भयात तरायस्व नः परभॊ ॥ 6 ॥

  7. कथं रक्षामि भवतस ते ऽबरुवंश चन्द्रमा भव तिमिरघ्नश च सविता दस्युहा चैव नॊ भव ॥ 7 ॥

  8. एवम उक्तस तदात्रिस तु सॊमवत परियदर्शनः अपश्यत सौम्य भावं च सूर्यस्य परतिदर्शनम ॥ 8 ॥

  9. दृष्ट्वा नातिप्रभं सॊमं तथा सूर्यं च पार्थिव परकाशम अकरॊद अत्रिस तपसा सवेन संयुगे ॥ 9 ॥

  10. जगद वितिमिरं चापि परदीप्तम अकरॊत तदा वयजयच छत्रुसंघांश च देवानां सवेन तेजसा ॥ 10 ॥

  11. अत्रिणा दह्यमानांस तान दृष्ट्वा देवा महासुरान पराक्रमैस ते ऽपि तदा वयत्यघ्नन्न अत्रिरक्षिताः ॥ 11 ॥

  12. उद्भासितश च सविता देवास तराता हतासुराः अत्रिणा तव अथ सॊमत्वं कृतम उत्तमतेजसा ॥ 12 ॥

  13. अद्वितीयेन मुनिना जपता चर्म वाससा फलभक्षेण राजर्षे पश्य कर्मात्रिणा कृतम ॥ 13 ॥

  14. तस्यापि विस्तरेणॊक्तं कर्मात्रेः सुमहात्मनः बरवीम्य अहं बरूहि वा तवम अत्रितः कषत्रियं वरम ॥ 14 ॥

  15. इत्य उक्तस तव अर्जुनस तूष्णीम अभूद वायुस तम अब्रवीत शृणु राजन महत कर्म चयवनस्य महात्मनः ॥ 15 ॥

  16. अश्विनॊः परतिसंश्रुत्य चयवनः पाकशासनम परॊवाच सहितं देवैः सॊमपाव अश्विनौ कुरु ॥ 16 ॥

  17. [इन्द्र] अस्माभिर वर्जिताव एतौ भवेतां सॊमपौ कथम देवैर न संमिताव एतौ तस्मान मैवं वदस्व नः ॥ 17 ॥

  18. अश्विभ्यां सह नेच्छामः पातुं सॊमं महाव्रत पिबन्त्य अन्ये यथाकामं नाहं पातुम इहॊत्सहे ॥ 18 ॥

  19. [चयवन] न चेत करिष्यसि वचॊ मयॊक्तं बलसूदन मया परमथितः सद्यः सॊमं पास्यसि वै मखे ॥ 19 ॥

  20. ततः कर्म समारब्धं हिताय सहसाश्विनॊः चयवनेन ततॊमन्त्रैर अभिभूताः सुराभवन ॥ 20 ॥

  21. तत तु कर्म समारब्धं दृष्ट्वेन्द्रः करॊधमूर्छितः उद्यम्य विपुलं शैलं चयवनं समुपाद्रवत तथा वज्रेण भगवान अमर्षाकुल लॊचनः ॥ 21 ॥

  22. तम आपतन्तं दृष्ट्वैव चयवनस तपसान्वितः अद्भिः सिक्त्वास्तम्भयत तं स वर्जं सह पर्वतम ॥ 22 ॥

  23. अथेन्द्रस्य महाघॊरं सॊ ऽसृजच छत्रुम एव ह मदं मन्त्राहुति मयं वयादितास्यं महामुनिः ॥ 23 ॥

  24. तस्य दन्तसहस्रं तु बभूव शतयॊजनम दवियॊजनशतास तस्य दंष्ट्राः परमदारुणाः हनुस तस्याभवद भूमाव एकश चास्यास्पृशद दिवम ॥ 24 ॥

  25. जिह्वा मूले सथितास तस्य सर्वे देवाः स वासवाः तिमेर आस्यम अनुप्राप्ता यथामत्स्या महार्णवे ॥ 25 ॥

  26. ते संमन्त्र्य ततॊ देवा मदस्यास्य गतास तदा अब्रुवन सहिताः शक्रं परणमास्मै दविजातये अश्विभ्यां सह सॊमं च पिबामॊ विगतज्वराः ॥ 26 ॥

  27. ततः स परणतः शक्रश चकार चयवनस्य तत चयवनः कृतवांस तौ चाप्य अश्विनौ सॊमपीथिनौ ॥ 27 ॥

  28. ततः पर्त्याहरत कर्म मदं च वयभजन मुनिः अक्षेषु मृगयायां च पाने सत्रीषु च वीर्यवान ॥ 28 ॥

  29. एतैर दॊषैर नरॊ राजन कषयं याति न संशयः तस्माद एतान नरॊ नित्यं दूरतः परिवर्जयेत ॥ 29 ॥

  30. एतत ते चयवनस्यापि कर्म राजन परकीर्तितम बरवीम्य अहं बरूहि वा तवं चयवनात कषत्रियं वरम ॥ 30 ॥

Reach this point to mark the section finished.

Continue to अध्याय 142

Previous: अध्याय 140