[व] तच छरुत्वा वचनं तस्या भीमसेनॊ ऽथ भीतवत गान्धारीं परत्युवाचेदं वचः सानुनयं तदा ॥ 1 ॥
अधर्मॊ यदि वा धर्मस तरासात तत्र मया कृतः आत्मानं तरातुकामेन तन मे तवं कषन्तुम अर्हसि ॥ 2 ॥
न हि युद्धेन पुत्रस ते धर्मेण स महाबलः शक्यः केन चिद उद्यन्तुम अतॊ विषमम आचरम ॥ 3 ॥
सैन्यस्यैकॊ ऽवशिष्टॊ ऽयं गदायुद्धे च वीर्यवान मां हत्वा न हरेद राज्यम इति चैतत कृतं मया ॥ 4 ॥
राजपुत्रीं च पाञ्चालीम एकवस्त्रां रजस्वलाम भवत्या विदितं सर्वम उक्तवान यत सुतस तव ॥ 5 ॥
सुयॊधनम असंगृह्य न शक्या भूः स सारगा केवला भॊक्तुम अस्माभिर अतश चैतत कृतं मया ॥ 6 ॥
तच चाप्य अप्रियम अस्माकं पुत्रस ते समुपाचरत दरौपद्या यत सभामध्ये सव्यम ऊरुम अदर्शयत ॥ 7 ॥
तत्रैव वध्यः सॊ ऽसमाकं दुराचारॊ ऽमब ते सुतः धर्मराजाज्ञया चैव सथिताः सम समये तदा ॥ 8 ॥
वैरम उद्धुक्षितं राज्ञि पुत्रेण तव तन महत कलेशिताश च वने नित्यं तत एतत कृतं मया ॥ 9 ॥
वैरस्यास्य गतः पारं हत्वा दुर्यॊधनं रणे राज्यं युधिष्ठिरः पराप्तॊ वयं च गतमन्यवः ॥ 10 ॥
[गान्धारी] न तस्यैष वधस तात यत परशंससि मे सुतम कृतवांश चापि तत सर्वं यद इदं भाषसे मयि ॥ 11 ॥
हताश्वे नकुले यत तद वृषसेनेन भारत अपिबः शॊणितं संख्ये दुःशासन शरीरजम ॥ 12 ॥
सद्भिर विगर्हितं घॊरम अनार्य जनसेवितम करूरं कर्माकरॊः कस्मात तद अयुक्तं वृकॊदर ॥ 13 ॥
[भीम] अन्यस्यापि न पातव्यं रुधिरं किं पुनः सवकम यथैवात्मा तथा भराता विशेषॊ नास्ति कश चन ॥ 14 ॥
रुधिरं न वयतिक्रामद दन्तौष्ठं मे ऽमब मा शुचः वैवस्वतस तु तद वेद हस्तौ मे रुधिरॊक्षितौ ॥ 15 ॥
हताश्वं नकुलं दृष्ट्वा वृषसेनेन संयुगे भरातॄणां संप्रहृष्टानां तरासः संजनितॊ मया ॥ 16 ॥
केशपक्षपरामर्शे दरौपद्या दयूतकारिते करॊधाद यद अब्रुवं चाहं तच च मे हृदि वर्तते ॥ 17 ॥
कषत्रधर्माच चयुतॊ राज्ञि भवेयं शास्वतीः समाः परतिज्ञां ताम अनिस्तीर्य ततस तत कृतवान अहम ॥ 18 ॥
न माम अर्हसि गान्धारि दॊषेण परिशङ्कितुम अनिगृह्य पुरा पुत्रान अस्मास्व अनपकारिषु ॥ 19 ॥
[ग] वृद्धस्यास्य शतं पुत्रान निघ्नंस तवम अपराजितः कस्मान न शेषयः कं चिद येनाल्पम अपराधितम ॥ 20 ॥
संतानम आवयॊस तात वृद्धयॊर हृतराज्ययॊः अक्थम अन्धद्वयस्यास्य यष्टिर एका न वर्जिता ॥ 21 ॥
शेषे हय अवस्थिते तात पुत्राणाम अन्तके तवयि न मे दुःखं भवेद एतद यदि तवं धर्मम आचरः ॥ 22 ॥
स्त्रीपर्व · Stri Parva
अध्याय 14
Reach this point to mark the section finished.
Continue to अध्याय 15